IV SA/Wr 853/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia WSA - Lidia Serwiniowska Protokolant: Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wyrównania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami stałymi I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego, art., 1,2, 9 ust 4 i art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76. poz. 693 z późn zm.), § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2000 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 62, poz. 729 z późn. zm.) i § 2 ust. i pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie określenia organów wojskowych wyższego stopnia, właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz ustawie o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 23, poz. 101) - po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] r. J. M. od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w K. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w łącznej wysokości [...] zł. od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz [...] zł. od dnia [...] r., uchylił w całości decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w K. Nr [...] z dnia [...]r. i orzeka wypłatę kwoty [...] zł. brutto (słownie [...]), na rzecz płk rez. J. M. tytułem wyrównania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami stałymi za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. wskazując jednocześnie, iż wypłaty powyższej dokona Jednostka Wojskowa Nr [...] w Ł. jako następca prawny Jednostki Wojskowej Nr [...] w K. J. M. pełnił służbę wojskową na stanowisku Zastępcy Przewodniczącego Okręgowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. Na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] r., która utrzymywała w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] (punkt [...]) z dnia [...] r. na skutek upływu okresu wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy - decyzja Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Nr [...] z dnia [...] r. - został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] r. Na wyżej wymienioną decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] r. J. M. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2003 r. (sygn. akt II SA 1520/02) uchylił zaskarżoną decyzję. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego uchylił wypowiedzenie stosunku służbowego Nr [...] z dnia [...] r. wydane w stosunku do ppłk J. M., a Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] r. stwierdził wygaśnięcie decyzji Nr [...] (punkt [...]) Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w K. decyzją Nr [...] z dnia [...] r. przyznał ppłk J. M. uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym w łącznej wysokości [...] zł od dnia [...] r. do dnia [...] r. oraz [...] zł od dnia [...] r. Ppłk J. M. w dniu [...] r. wniósł do Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego odwołanie od powyższej decyzji, w którym podniósł, iż przyznane przez Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] żołnierzowi wnoszącemu odwołanie uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym za okres od [...] r. jest wadliwe, gdyż organ emerytalny dokonał wypłaty dwunastomiesięcznego uposażenia za okres od [...] r. do [...] r. J. M. podniósł również, że powyższą należność wypłaconą jego osobie przez wojskowe biuro emerytalne należy zaliczyć jako uposażenie przysługujące z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego w decyzji Nr [...] z dnia [...] r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w K. Nr [...] z dnia [...] r. i umorzył postępowanie I instancji wskazując, iż ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy nie przewiduje przeprowadzania odrębnego postępowania w sprawie uprawnienia żołnierza do uposażeniu i wydawania odrębnej decyzji administracyjnej, a więc decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w K. została wydana bez podstawy prawnej. Na powyższą decyzję Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego J. M. wniósł w dniu [...] r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę rozpatrzył Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który w wyroku z dnia 15 lutego 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego Nr [...] z dnia [...] r. nie orzekając w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego, działając jako organ właściwy do rozpatrzenia odwołania J. M. od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w K. Nr [...] z dnia [...] r., ustalił następujący stan prawny w sprawie: zgodnie z art. 1 i 2 obowiązującej do dnia 30 czerwca 2004 r. ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, żołnierze w czynnej służbie wojskowej otrzymują uposażenie składające się z uposażenia zasadniczego i dodatków oraz pozostałe należności pieniężne według zasad określonych w tej ustawie; w myśl ustaleń zawartych w art. 9 ust 4 powyższej ustawy, wszelkie sprawy dotyczące uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy załatwiane są w drodze decyzji administracyjnych na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego; * zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy żołnierzom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, niezależnie od odprawy, przysługuje co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Wypłaty tego uposażenia zgodnie z § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2000 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy dokonuje wojskowe biuro emerytalne właściwe według miejsca zamieszkania żołnierza. Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego uznał, iż Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w K. przyznając decyzją Nr [...] z dnia [...] r., J. M. uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym od dnia [...] r. nie wziął pod uwagę faktu, iż decydującym dla rozstrzygania o sposobie zaspokajania roszczeń finansowych żołnierzy, w stosunku do których wycofane zostały z obiegu prawnego decyzje o ich zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, jest tryb wycofania z obiegu prawnego decyzji o ich zwolnieniu, tj. wskutek uchylenia takiej decyzji, czy też stwierdzania jej nieważności, W przypadku J. M. mamy do czynienia z uchyleniem decyzji o zwolnieniu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2003 r., który uprawomocnił się w dniu 10 maja 2003 r. Powyższa sytuacja powoduje, iż J. M. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, natomiast, na skutek uchylenia tej decyzji ponownie został nawiązany stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. W tym przypadku mamy do czynienia z przerwą w pełnieniu zawodowej służby wojskowej tego żołnierza, wobec czego brak jest podstaw do wypłaty uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz innych należności pieniężnych za okres od dnia zwolnienia tj. [...] r. do dnia ponownego nawiązania stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej tj. [...] r. Mając jednak na względzie przepis art. 139 k.p.a., że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego zaniechał uwzględnienia powyższych okoliczności w rozstrzygnięciu decyzji, uznając iż nie stanowią one okoliczności umożliwiających orzekanie na niekorzyść odwołującego się. Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego ustalił również w sprawie: - w związku ze zwolnieniem ppłk J. M. z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w K. na podstawie dokumentów przedłożonych przez Jednostek Wojskową Nr [...] w K. przyznał decyzją z dnia [...] r. emeryturę wojskową, a w okresie roku po zwolnieniu ze służby tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. co miesiąc uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w kwocie [...] zł brutto. W związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2003 r. uchylającym decyzję o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej J. M., Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w K. wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] r. stwierdzając, iż kwota powyższego świadczenia jako świadczenia nienależnego podlega zwrotowi. Od powyższej decyzji J. M. odwołał się do Ministra Obrony Narodowej, który utrzymał ją w mocy. W postępowaniu sądowym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższe decyzje, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2006 r. utrzymał w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; * ppłk J. M. zgodnie z Rozkazem Dziennym Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w K. Nr [...] z dnia [...] r. z dniem [...] r. został zaliczony do stanu ewidencyjnego i przyjęty na wszelkiego rodzaju zaopatrzenie, a z dniem [...] r. został zgodnie Rozkazem Dziennym Nr [...] z dnia [...] r. zdjęty z ewidencji i wszelkiego rodzaju zaopatrzenia ze względu na wyznaczenie na nowe stanowisko służbowe w [...] Wojskowym Szpitalu Klinicznym z Polikliniką SPZOZ ([...]) w K.; * z dniem [...] r. Jednostka Wojskowa Nr [...] w K. została rozformowana, a na następcę prawnego przejmującego należności i zobowiązania tej jednostki została wyznaczona Jednostka Wojskowa Nr [...] w Ł.; z dniem [...] r. płk J. M. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy. W związku z pozostawaniem [...] w K. na zaopatrzeniu logistycznym w Jednostce Wojskowej Nr [...] w K., zgodnie z obowiązującymi przepisami, z tytułu zwolnienia zawodowej służby wojskowej płk J. M. otrzymał po raz kolejny odprawę w kwocie brutto [...] zł. (pierwsza odprawa w kwocie [...] zł. została wypłacona w związku z pierwotnym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej). Próba dochodzenia jej zwrotu została zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2006 r. uchylającym wcześniejsze decyzje organów wojskowych dotyczące jej zwrotu z uwagi na brak w nich podstaw prawnych wskazujących na obowiązek zwrotu tego świadczenia. Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego zważył powyższe ustalenia i przychylił się do argumentacji wnoszącego odwołanie uznając prawo J. M. do wyrównania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami stałymi za okres od [...] r. do [...] r. w kwocie [...] zł brutto powstałe w związku z podwyżką uposażeń wprowadzoną od dnia [...] r. Kwota ta stanowi różnicę uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym naliczonego za okres od dnia pierwotnego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej tj. [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...] zł. brutto oraz wypłaconego przez Wojskowe Biuro Emerytalne w K., przysługującego co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r., uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w kwocie [...] zł brutto. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. M. wniósł o uchylenie decyzji Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego we W. z dnia [...] r. Nr [...]. Skarżący zarzuca, iż w zaskarżonej decyzji organ zupełnie pominął fakt wycofania przez skarżącego odwołania od decyzji organu I instancji pomimo, że odwołanie to dotarło do organu na 4 miesiące przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Organ to wycofanie odwołania pominął i w sposób sprzeczny ze stanem faktycznym ustalił datę ponownego nawiązania stosunku służbowego ze skarżącym. Nie uwzględnił przy tym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2006 roku (wyrok był znany organowi w dacie wydawania zaskarżonej decyzji). Oprócz pominięcia tego istotnego faktu organ w "sposób oderwany od rzeczywistości" powołuje się na art. 139 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu do wyroku z dnia 15 lutego sygn. akt 4 II S.A./Wr 2158/03 wskazał, iż: "W rozpatrywanej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy sprawa przyznania uposażenia żołnierzowi zawodowemu jest załatwiana w drodze decyzji administracyjnej". Organ, zdaniem skarżącego, nie wykazując należytego umocowania prawnego i wbrew jego woli wyrażonej w piśmie z dnia [...] r., dokonał zasadniczej zmiany treści decyzji organu I instancji, wydając zaskarżoną decyzję na niekorzyść skarżącego. Zamiast bowiem należnego uposażenia za okres [...] - [...] (jak wskazywała decyzja organu I instancji), organ w zaskarżonej decyzji nakazał jedynie wyrównać uposażenie za okres [...] - [...] r. W odpowiedzi na skargę Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu [...] r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe skarżącego, w którym ustosunkowuje się on do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu ustawy kontrola ta sprawowane jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późń. zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Czynność procesowa - wniesienie odwołania i cofnięcia odwołania, oparta jest na zasadzie rozporządzalności, która jednak w zakresie cofnięcia odwołania - jest ograniczona. Podlega ona bowiem kontroli organu odwoławczego i w razie oceny, iż prowadziłaby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny, czynność ta nie wywołuje skutku prawnego. O odmowie uwzględnienia cofnięcia odwołania organ odwoławczy orzeka w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie. Użyty w przepisie art. 137 zwrot "organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia" wskazuje, że to postanowienie ma charakter związany. Element dyspozycyjności odnosi się bowiem do czynności strony postępowania, a nie działania organu odwoławczego. Zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji, organ pominął fakt, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2006 roku skarżący pisemnie cofnął odwołanie od decyzji z dnia [...] r. Tym samym skarżący zrzekł się swego uprawnienia do żądania wydania decyzji przez organ odwoławczy. W takim przypadku, zgodnie z przepisem art. 137 k.p.a. organ winien był wydać postanowienie o odmowie uwzględnienia cofnięcia odwołania, wskazując powodu takiego rozstrzygnięcia. Organ nie wydał takiego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że nie uwzględnił cofnięcia odwołania, albowiem wynikało to wprost z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wprowadzenie konstrukcji prawnej odwołania ograniczonej rozporządzalności oznacza, że celem tego środka zaskarżenia jest nie tylko ochrona praw podmiotowych jednostki, ale i obiektywnego porządku prawnego. Ograniczona rozporządzalność w postępowaniu odwoławczym nawiązuje do treści decyzji, która narusza prawo lub interes społeczny, a nie do przesłanek, które legły u podstaw wniesienia odwołania. Motyw wniesienia odwołania nie ma tu decydującego znaczenia. Jednakże ochrona obiektywnego porządku prawnego wyznaczona jest granicami zakazu reformationis in peius (art. 139 k.p.a.). Zakaz reformationis in peius oznacza niedopuszczalność orzekania przez organ odwoławczy "na niekorzyść strony odwołującej się". Zakres tego zakazu wyraża się w tym, że organ odwoławczy nie może pogarszać, określonej decyzją organu pierwszej instancji, sytuacji prawnej strony odwołującej się. Strona odwołująca się powinna bowiem pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie, jeżeli nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżoną decyzją, w żadnym zaś przypadku nie doprowadzi do jej pogorszenia. Przepis art. 139 k.p.a. in fine ustanawia odstępstwa od zakazu reformationis in peius. Zakaz ten nie obowiązuje wówczas, gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Dopuszczalność pogorszenia sytuacji prawnej strony odwołującej się jest zatem uzasadniona ze względu na ochronę (obiektywnego) porządku prawnego (zasada praworządności) i interesu społecznego. Ochrona ta nie jest jednak pełna, jeżeli się zważy, że tylko rażące naruszenie prawa lub interesu społecznego czyni legalnym orzeczenie na niekorzyść strony; zwykłe naruszenie prawa zaskarżoną decyzją nie uprawnia organu odwoławczego do wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 6 lutego 1989 r., IV SA 1101/88, ONSA 1989, nr 2, poz. 71: "organ odwoławczy, rozstrzygając sprawę na niekorzyść strony odwołującej się, jest obowiązany wskazać w uzasadnieniu swojej decyzji, że w sprawie wystąpił stan, o którym mowa w art. 139 k.p.a.". Organ odwoławczy powinien odwoływać się do przepisu art. 139 tylko wówczas, gdy orzeka na niekorzyść strony. W wyroku z dnia 28 czerwca 1994 r., (V SA 194/94, "Fiskus" 1995, nr 1, s. 20), NSA wyraził pogląd, że: "Stosownie do brzmienia art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Przewidziana w końcowej części cytowanego przepisu możliwość odstąpienia od zawartego w tym przepisie zakazu reformationis in peius ma charakter wyjątkowy i stanowi odstępstwo od generalnej zasady niepogarszania sytuacji prawnej odwołującej się strony. Skorzystanie przez organ z tej instytucji winno ograniczać się do absolutnie wyjątkowych sytuacji". W sprawie będącej przedmiotem osądu, organ wydał zaskarżoną decyzję na niekorzyść skarżącego. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść odwołującego się może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy decyzja organu I instancji rażąco narusza prawo lub interes społeczny. Takich uwarunkowań organ nie wykazał w zaskarżonej decyzji, reformując decyzję organu I instancji. Decyzja organu I instancji przyznawała skarżącemu uposażenie wraz z dodatkami stałymi za okres od prawnego przywróceniu do służby wojskowej tj. od [...] r. do faktycznego zgłoszenia się do JW. [...] tj. w dniu [...] r. Organ natomiast w zaskarżonej decyzji przyznał skarżącemu jedynie prawo do wyrównania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami stałymi za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., z tytułu podwyżki uposażenia dla kadry zawodowej., co stanowi to ok. 1/40 należnego uposażenia. Odnośnie daty ponownego nawiązania stosunku służbowego ze skarżącym to Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, iż organ wbrew prawu ustalił tę datę na dzień [...] r.. Z treści wyciągu z rozkazu Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w K. z dnia [...]r. wynika natomiast, iż zaliczono skarżącego do stanu ewidencyjnego Jednostki Wojskowej i przyjęto na wszelkiego rodzaju zaopatrzenie z dniem [...] r. W tym stanie rzeczy - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późń. zm.) - orzeczono jak w sentencji. W myśl art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany orzec, w jakim zakresie zaskarżony akt może być wykonany przed uprawomocnieniem się wyroku. W rozpatrywanej sprawie zachodziła potrzeba orzekania w tym przedmiocie, ponieważ zaskarżona decyzja w pkt 1 tworzyła po stronie skarżącego uprawnienie. Miała zatem cechę wykonalności.