IV SA/Wr 86/18

|Sygn. akt IV SA/Wr 86/18 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 30 maja 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), , Sędziowie:, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r., sprawy ze skargi F. L. Ż., na decyzję Rektora Politechniki W., z dnia [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, , I. uchyla zaskarżoną decyzję,, II. zasądza od Rektora Politechniki W. na rzecz skarżącego kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, sądowego., , , , Przedmiotem skargi F. Ż. (dalej jako skarżący lub wnioskodawca) jest decyzja Rektora Politechniki W.(dalej jako Rektor lub organ odwoławczy) z dnia [...]r., umarzająca, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie odwoławcze zainicjonowane wniesieniem przez skarżącego zażalenia na postanowienie Rektora z dnia [...]r., znak:[...], w sprawie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego decyzji organu odwoławczego z dnia [...]r., znak[...], utrzymującej w mocy decyzję Dziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki W. (dalej jako Dziekan lub organ I instancji) z dnia [...]r., znak[...], o skreśleniu wnioskodawcy z listy studentów Wydziału Elektrycznego Politechniki W.(dalej jako Wydział Elektryczny) . Wyżej opisane decyzje wydano w następującym stanie faktyczny sprawy: Organ I instancji decyzją z dnia [...]r. skreślił skarżącego z listy studentów Wydziału Elektrycznego uzasadniając to tym, iż pomimo wezwania studenta do natychmiastowego uiszczenia opłaty i wyznaczenia dodatkowego terminu, opłata nie został wniesiona. Skarżący w ustawowym terminie wniósł odwołanie od powyższej decyzji, uzasadniając je wniesieniem opłat związanych z odbywanymi studiami. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podnosząc w uzasadnieniu, że konsekwencją nieuiszczenia opłaty w terminie było wydanie decyzji o skreśleniu z listy studentów. Rektor przyznał zarazem, że skarżący uiścił zaległą opłatę, ale po terminie wyznaczonym przez organ I instancji, a jednocześnie także po wydaniu ww. decyzji organu I instancji. Skarżący pismem z dnia 21 lutego 2016 r. skierował do Rektora wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wydania przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję o skreśleniu wnioskodawcy z listy studentów Wydziału wskazując jako podstawę tego wniosku art. 154 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz powołując się na błędny opis przebiegu procedury prowadzącej do jego skreślenia z listy studentów (zasugerował, że nie został wyznaczony dodatkowy termin płatności należności). Decyzja organu odwoławczego z dnia [...]r. stała się również przedmiotem skargi z dnia 21 marca 2016 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 177/16. Tut. Sąd postanowieniem z dnia 25 października 2016 r. zawiesił, na podstawie art. 56 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.) postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie. W tym samym czasie organ I instancji decyzją z dnia [...]r., znak[...], na wniosek skarżącego wyraził zgodę na ponowne przyjęcie skarżącego z dniem [...] na studia na Wydziale Elektrycznym (semestr 4 studiów stacjonarnych inżynierskich I-go stopnia inżynierskich). W dalszej kolejności pismem z dnia 4 sierpnia 2017 r. skarżący został poinformowany o wszczęciu wobec niego postępowania o skreślenie z listy studentów Politechniki W. wobec stwierdzenia wystąpienia braku postępów w nauce studenta w semestrze letnim w roku akademickim 2016/2017. Organ II instancji postanowieniem z dnia 8 września 2017 r. odmówił wznowienia postępowania z wniosku skarżącego z dnia 21 lutego 2016 r. podnosząc, iż w jego ocenie wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie wskazał istnienia jakiejkolwiek przesłanki wymienionej w art.145 k.p.a., który zawiera zamknięty katalog przesłanek wznowienia postępowania. Ponadto wskazano, że wnioskodawca nie wykazał wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Wnioskodawca podaniem z dnia 13 września 2017 r. wystąpił o wyrażenie zgody na przyjęcie na studia na Wydział Elektrotechniki, Automatyki i Informatyki Politechniki O. od semestru zimowego w roku akademickim 2017/2018 w trybie przeniesienia z innej uczelni. Skarżący złożył także w ustawowym terminie zażalenie na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania z jego wniosku z dnia 21 lutego 2016 r. Decyzją Prodziekana ds. dydaktyki Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Informatyki Politechniki Opolskiej z dnia [...]r. skarżący uzyskał zgodę na podjęcie studiów w ramach przeniesienia od semestru III, II roku studiów I stopnia, studiów niestacjonarnych na kierunku Automatyka i Robotyka na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Informatyki Politechniki O. Politechnika W. została poinformowana o powyższym fakcie pismem Biura Obsługi Studenta Politechniki O. z dnia 16 października 2017 r. i wezwana do pilnego przekazania akt studenta do Politechniki O.. Akta studenta przekazano wraz z pismem z dnia 24 października 2017 r. skierowanym do Politechniki O.. Wydając zaskarżoną obecnie decyzję z dnia [...]r. organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych po stronie wnioskodawcy nie występuje już interes prawny o charakterze osobistym, zindywidualizowanym i skonkretyzowanym, a tym samym nie przysługuje już mu status strony w niniejszym postępowaniu, w którym uprzednio wydane zostało postanowienie tegoż organu odmawiające wznowienia postępowania z wniosku skarżącego z dnia 21 lutego 2016 r. Rektor zauważył, iż skarżący na własny wniosek wszczął postępowanie w celu zmiany uczelni w trybie przeniesienia się od semestru zimowego w roku akademickim 2017/2018 z Wydziału na Wydział Elektrotechniki, Automatyki i Informatyki Politechniki O. (semestr trzeci II-go roku studiów I-stopnia, studiów niestacjonarnych na kierunku Automatyka i Robotyka). Podjęte w trakcie tegoż postępowania działania skutkowały wyrażeniem zgody na owo przeniesienie i przekazaniem akt wnioskodawcy. Zdaniem organu odwoławczego skarżący utracił status studenta Politechniki W., stając się studentem Politechniki O., co w konsekwencji pozwala na przyjęcie, że nie istnieje po stronie skarżącego interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. jako realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Odnosząc się do podstawy prawnej wydanej decyzji Rektor wskazał, że skoro art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, to w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny jego bezprzedmiotowości, mając na uwadze treść art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania związana jest zatem z wystąpieniem w sprawie obiektywnych przeszkód uniemożliwiających jej dalsze prowadzenie i może mieć szerokie spektrum. W przedmiotowej sprawie zasadza się ona na dokonanej w trakcie trwania postępowania zażaleniowego przez skarżącego zmianie uczelni przez co utracił on status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. z uwagi na zaistnienie braku po stronie skarżącego interesu prawnego. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu 24 listopada 2017 r. Skarżący w dniu 21 grudnia 2017 r. nadał bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. pismo zawierające m.in. skargę na opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego, w której treści wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi w trybie art. 58 §1 pkt 2 u.p.p.s.a., bądź alternatywnie o oddalenie skargi ze względu na jej bezprzedmiotowość, podtrzymując stanowisko zawarte w skarżonym rozstrzygnięciu. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi organ podkreślił, że skarżący reprezentowany przez pełnomocnika mimo prawidłowego pouczenia o trybie i terminie wniesienia skargi do tut. Sądu złożył ją z pominięciem właściwego organu, co skutkowało złożeniem skargi w organie z uchybieniem ustawowego terminu. W piśmie procesowym z dnia 16 maja 2018 r. skarżący ponowił wnioski skargi wskazując przy tym, iż jego zdaniem zaskarżona decyzja jest bezzasadna, a w obrocie prawnym pozostaje decyzja o skreśleniu z listy studentów obciążona wadami. Zarzucił także, iż rozstrzygnięcie to wykonano bez podstawy prawnej i mimo wniosków skarżącego o jego wstrzymanie. W kolejnym piśmie z dnia 26 maja 2018 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności i umorzenie decyzji z dnia 10 lutego 2018 r., oraz podtrzymał sprzeciw wobec zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. skarżący na pytanie Sądu oświadczył, że jest nadal studentem zaocznym Politechniki O., lecz zamierza zrezygnować ze studiów. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył ,co następuje: Przeprowadzone badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie, ustosunkowując się do wniosku organu odwoławczego o odrzucenie skargi należy wskazać, że skarga wbrew argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę została złożona w terminie. Zgodnie bowiem z treścią art. 53 § 1 u.p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Poza tym art. 54 § 1 u.p.p.s.a. wymaga, aby skargi wnoszone były za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jednakże na skutek nowelizacji u.p.p.s.a. wprowadzonej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., termin o którym mowa w § 1 i § 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi (art. 53 § 4 u.p.p.s.a.). Bezsprzecznie taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, bowiem zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 24 listopada 2017 r., natomiast skargę nadano do tut. Sądu w dniu 21 grudnia 2017 r. Wobec powyższego skargę należało uznać za wniesioną z zachowaniem ustawowego terminu. Powracając do głównego wątku rozważań warto przypomnieć, iż w rozpoznawanej sprawie Rektor, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze zainicjonowane przez skarżącego zażaleniem na postanowienie tegoż organu o odmowie wznowienia postępowania z wniosku skarżącego, a dotyczącego decyzji tego samego organu utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o skreśleniu skarżącego z listy studentów Wydziału E. Organ odwoławczy oparł zaskarżoną decyzję na stwierdzeniu, że nie istnieje po stronie skarżącego interes prawny strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., jako realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej, bowiem wnioskodawca w trakcie tego postępowania utracił status studenta wspomnianej uczelni, stając się studentem Politechniki Opolskiej. Innymi słowy organ uznał, że postanowienie odmawiające wznowienia postępowania na wcześniejszy wniosek skarżącego nie dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy, w związku z tym nie ma ona legitymacji do jego kwestionowania w trybie zażalenia. Sąd nie podziela tego stanowiska organu odwoławczego, ponieważ nie znajduje ono uzasadnienia w przepisach prawa oraz w okolicznościach faktycznych sprawy. Punktem wyjścia dla takiego stanowiska Sądu należy uczynić sam termin "sprawa administracyjna", które to pojęcie i jego granice nie są w istocie w kodeksie postępowania administracyjnego ustalone. Sprawa administracyjna jest to sytuacja, w której istnieje spór co do prawa, które należy ustalić czy też stworzyć przez jego nadanie; sytuacja ta może polegać także na precyzowaniu lub wyznaczaniu obowiązku (zob. Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz dla praktyków, pod red. Elżbiety Klat- Górskiej i Artura Mudreckiego, Gdańsk 2018 r. s.641). Z kolei stosownie do treści art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wspominany przepis k.p.a. nie ustanawia normy prawnej samoistnej i stosowany jest w związku z przepisami prawa materialnego, które stwarzają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego. Pojęcie interesu prawnego jest powszechnie wiązane z obiektywną, czyli rzeczywiście istniejącą potrzebą ubiegania się o udzielenie ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. O tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania administracyjnego, wynikiem którego może być zainteresowany, nie decyduje sama wola lub subiektywne przekonanie tej osoby, albo też dopuszczenie jej przez organ do udziału w tym postępowaniu, lecz okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny". Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego, przy czym może on wynikać nie tylko z przepisów prawa materialnego administracyjnego, lecz także z prawa cywilnego. W myśl natomiast art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej powinien umorzyć postępowanie, jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, a więc gdy istnieje nieusuwalna przeszkoda o charakterze trwałym uniemożliwiająca kontynuowanie postępowania. W istocie zgodnie z tezą uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. OPS 16/98 (ONSA 1999/4/119), stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wystarczające jest jednak dla skutecznego wniesienia odwołania przyjęcie tzw. subiektywnej wersji legitymacji procesowej strony, zatem skuteczne powinno być odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jej praw i obowiązków. Twierdzenie takie może zostać zweryfikowane tylko w sposób procesowy, na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego jako takiego. Jeżeli twierdzenie owo nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, nie ma podstaw do ustalenia koniecznego związku twierdzeń strony z powszechnie obowiązującymi normami prawa materialnego. Prawo do wnoszenia odwołań, uregulowanych w art. 127-140 k.p.a., odpowiednio także zażaleń (art. 144 k.p.a.) tak jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie zainicjowanej wnioskiem o wszczęcie postępowania o wznowienie, jest rozwinięciem wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Cechy charakterystyczne systemu instancyjnego sprowadzić można po pierwsze, do totalności co oznacza, że każde rozstrzygnięcie może być skontrolowane; po drugie, wnioskowości czyli sytuacji, w której tylko wskutek inicjatywy uprawnionego podmiotu (strony lub osoby działającej na prawach strony) może zostać uruchomione postępowanie przed organem wyższej instancji; po trzecie, inicjatywa uprawnionego podmiotu, co należy stanowczo podkreślić, prowadzić ma do procesowego sposobu rozpoznania sprawy. W rozpatrywanej sprawie nie sposób jest jednak mówić o takiej negatywnej weryfikacji legitymacji procesowej strony. U źródeł wniosku skarżącego o wszczęcie postępowania w jednym z trybów nadzwyczajnych, tj. wznowienia postępowania, leży decyzja o skreśleniu wnioskodawcy z listy studentów. Jest to decyzja podejmowana w indywidualnych sprawach studenta na podstawie art. 190 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) i odpowiednie zastosowanie do niej znajdują przepisy k.p.a. W doktrynie przyjmuje się, że jest to akt zakładowy zewnętrzny, bowiem skutkuje pozbawieniem użytkownika zakładu dotychczasowego statusu. Rozstrzygnięcie takie ma charakter decyzji konstytutywnej, zatem skutek prawny takiej decyzji powstaje z chwilą doręczenia lub ogłoszenia takiego aktu, a więc ex nunc. Akt ten kształtuje bowiem uprawnienia skarżącego jako studenta uczelni i może wywierać skutki na przyszłość. W tej sytuacji konstrukcja myślowa, na podstawie której Rektor wywiódł, że skarżący stracił przymiot strony, gdyż w trakcie postępowania zażaleniowego zmienił uczelnię, tj. podjął studia zaoczne na Politechnice O.j, nie zasługuje na aprobatę. Niezależnie bowiem od faktu, że skarżący po wydaniu decyzji z dnia [...] r., którą usiłował wzruszyć w trybie wznowienia postępowania, został ponownie przyjęty na studia – semestr 4 studiów drugiego roku studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na tym samym Wydziale, a następnie w trybie przeniesienia od semestru 3 drugiego roku studia niestacjonarne, na tym samym kierunku na Politechnice O., nadal pozostaje byłym studentem Politechniki W., który kwestionuje de facto decyzję o skreśleniu go z listy studentów z powodu nieterminowych wpłat za odbywane w ramach studiów zajęcia. Przyjęcie przeciwnego założenia prowadziłoby do nieuzasadnionego pozbawienia skarżącego uprawnień procesowych, a więc obrony swojej sytuacji usankcjonowanej w sferze prawa materialnego według stanu prawnego przed tym postępowaniem. W istocie bowiem celem postępowania jest prawidłowe ustalenie lub stworzenie jakiejś indywidulanej sytuacji prawnej. Otóż ta nowa sytuacja prawna i jej dalsze losy są czymś, co oczywiście ma swój aspekt procesowy, ale zarazem także należy do sfery prawa materialnego (...) Według Kodeksu, w owym punkcie zaczepienia, w kwestii legitymacji, kryterium stanowiska stron jest interes prawny lub obowiązek, natomiast w punkcie końcowym postępowania, w kwestii stabilności decyzji w życiu prywatnym, kryterium trwałości jest prawo nabyte przez stronę (za F.Longchamps, Problem trwałości decyzji, PAN 1961 r. s.920). Nie można bowiem przyjmować, że wnioskodawca, tak jak to sam podnosi w pismach procesowych, korzystając z uprawnień przeniesienia punktacji ECTS, ale z rocznym obniżeniem zaawansowania, podejmując studia w systemie zaocznym niejako automatycznie rezygnuje możliwości wzruszenia jego zdaniem wadliwej decyzji o skreśleniu z listy studentów studiów dziennych Politechniki W. . Innymi słowy nie do przyjęcia jest stanowisko organu odwoławczego, wedle którego poprzez podjęcie nauki na innej uczelni skarżący zostaje pozbawiony możliwości ochrony owego prawa nabytego w postaci w tym przypadku de facto pozostawania studentem dziennym drugiego roku wskazanego Wydziału Politechniki W.. Żaden przepis prawa nie zawiera bowiem takiego zakazu, wyłączenia, które rodziłoby w tym przypadku sankcję w postaci pozbawienia skarżącego przymiotu strony we wcześniej przeprowadzonym postępowaniu o wykreślenie z listy studentów. Także akcentowany przez Rektora fakt przesłania dokumentacji do innej uczelni, wobec obowiązującego w obu uczelniach systemu przenoszenia dorobku studenta punktacją ECTS, pozostaje w tej sprawie bez znaczenia bowiem strona istnieje i nadal pozostaje w związku procesowym z organem odwoławczym, który jest przecież zarówno autorem decyzji, której wzruszenia żąda skarżący w trybie nadzwyczajnym oraz kwestionowanego obecnie w tym postępowaniu zażaleniowym postanowienia o odmowie wszczęcia tego postępowania nadzwyczajnego. Stroną postępowania będzie bowiem w każdym przypadku osoba wymieniona w art. 29 k.p.a. lub przepisach odrębnych, w tym przypadku były student wyższej uczelni, który na podstawie prawa obowiązującego może czy powinien uzyskać konkretne korzyści albo też może być (powinien być) obarczony powinnością określonego zachowania wyznaczonego zakazem lub nakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej działający w granicach jego właściwości i kompetencji.(B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 14 wydanie, Warszawa 2016r., s.2016- 217 ) W konsekwencji uznać należało, że kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 28 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji winien rozpoznać wniesione przez skarżącego zażalenie z uwzględnieniem ocen prawnych wynikających wprost z przedstawionych wyżej rozważań. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, co orzeczono w pkt I wyroku. O kosztach orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 u.p.p.s.a.