IV SA/Wr 869/04

Dnia 28 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA: Lidia Serwiniowska Sędziowie : Sędzia WSA: Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Sędzia WSA: Marcin Miemiec Protokolant: Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]roku Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego oddala skargę W dniu [...]r. Starosta Powiatu W. na podstawie art. 6 pkt 6 lit b, art. 6c ust. 2 pkt 1, art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (DZ. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a., wydał decyzję Nr [...], którą odmówił przyznania skarżącemu T. S. prawa do świadczenia przedemerytalnego. Organ I instancji w uzasadnieniu wskazał, iż decyzją z dnia [...]r. wznowiono wypłatę zasiłku przedemerytalnego skarżącemu z powodu ustania zatrudnienia. Pismem z dnia [...]r. nazwanym przez skarżącego odwołaniem, T. S. wniósł o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w miesiącu [...] r. przyznano mu zasiłek przedemerytalny, którego wypłatę w [...]r. zawiesił podejmując prace w D. Szpitalu Specjalistycznym imienia T. M. we W.. Pracodawca zatrudnił go na czas określony to jest do dnia [...]r.. Po ustaniu zatrudnienia skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy we W., gdzie odwieszono mu zasiłek. Skarżący podał, że posiada aktualnie [...] letni staż pracy i ma ukończone [...] lat życia, a zatem według jego oceny spełnia warunki do przyznania świadczenia przedemerytalnego. Starosta Powiatu W. podał, że na podstawie karty rejestracyjnej i załączników do niej ustalono, że skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie pracy we W. w dniu [...] r., po ustaniu zatrudnienia w dacie [...]r. za wypowiedzeniem przez zakład pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Decyzją Starosty Powiatu W. orzeczono o przyznaniu T. S. prawa do zasiłku przedemerytalnego z dniem [...]r. zgodnie z wnioskiem strony i ustalonym okresem uprawniającym do zasiłku w wymiarze [...] lat i [...]miesiąca. W związku z podjęciem przez skarżącego zatrudnienia począwszy od [...] r., decyzją z dnia [...]r. orzeczono o wstrzymaniu wypłaty zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Wypłatę zasiłku przedemerytalnego wznowiono po ustaniu zatrudnienia od dnia [...] r. - decyzją administracyjna z dnia [...]r. Organ I instancji zaznaczył, iż zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. przepisem art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat (mężczyzna) oraz osiągnął okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 40 lat (dla mężczyzny), lub 3) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący, co najmniej 34 lat dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 123, poz. 776). Powyższe warunki skarżący winien był spełniać w dniu rejestracji w urzędzie pracy. W myśl przepisu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1973) osoby, które przed dniem 1 stycznia 2002 r. zarejestrowały się w Powiatowym Urzędzie Pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego (...) nabywają oraz zachowują do niego prawo na dotychczasowych warunkach. Organ I instancji podkreślił, że nie ma możliwości przechodzenia z zasiłku przedemerytalnego na świadczenie, tak jakby to było możliwe przed wejściem w życie nowelizacji. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie w/w decyzji i przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Skarżący zarzucił, iż organ I instancji błędnie zinterpretował jego sytuację odnośnie statusu osoby bezrobotnej. W dniu [...]r. Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.) w zw. z art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) i art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001), wydał decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy, ustalił, że skarżący po raz pierwszy zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. w dniu [...]r. nabywając prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]r. . Przed zarejestrowaniem się skarżący był zatrudniony w Jednostce Wojskowej [...] we W. w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r., rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W związku z podjęciem zatrudnienia w trakcie pobierania zasiłku przedemerytalnego decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...]r. wstrzymana została wyplata zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] r.. Po zakończeniu zatrudnienia skarżący ponownie zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. w dniu [...]r. i wniósł o odwieszenie wypłaty zasiłku przedemerytalnego. W w/w dniu T. S. przedłożył ostatnie świadectwo pracy wystawione przez D. Szpital Specjalistyczny imienia M. we W., z którego wynikało, ze skarżący był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od [...]r. do dnia [...]r., rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z upływem czasu na jaki zawarto umowę o pracę. Po wydaniu przez organ I instancji decyzji z dnia [...]r. o wznowieniu wypłaty zasiłku przedemerytalnego, skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucał, iż posiadając obecnie [...] letni staż pracy i ukończone [...] lat życia powinien mieć przyznane prawo do świadczenia przedemerytalnego, natomiast na sposób zawarcia i rozwiązania umowy o pracę nie mógł mieć żadnego wpływu. Starosta pismo skarżącego zatytułowane odwołanie z uwagi na jego treść potraktował jako wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. w wyniku jego rozpatrzenia wydana została decyzja administracyjna z dnia [...]r. o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, które weszły w życie od dnia 1 stycznia 2002 r.. Decyzji tej pomimo prawidłowego pouczenia skarżący nie zaskarżył w przewidzianym do tego czternasto dniowym terminie. Następnie skarżący w [...]r. skierował do Wojewody D. pismo, w którym kwestionował rozstrzygnięcie Starosty Powiatu W. o wznowieniu wypłaty zasiłku przedemerytalnego, domagając się jednocześnie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz rozpatrzenia jego sprawy przez Wojewodę D.. Po dodatkowym złożeniu przez skarżącego stosownego wniosku, przywrócono termin do złożenia odwołania od decyzji o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia własnej decyzji i przekazał sprawę organowi II instancji celem wydania decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji podkreślił, iż w związku z tym, że skarżący zarejestrował się ponownie w dniu [...]r. w Powiatowym Urzędzie Pracy we W., więc rozpatrzenie kwestii przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego winno nastąpić na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązujących przed jej nowelizacją, to jest do dnia 31 grudnia 2001 r. Zgodnie z art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. świadczenie przedemerytalne przysługiwało osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub 2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący, co najmniej 34 lat dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 123, poz. 776). Organ odwoławczy podkreślił, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego sprawy, wynika, że skarżący w dniu ponownej rejestracji - w dniu 31 grudnia 2001 r.- spełniał warunki do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem przepracował okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji . T. S. w przypadku rezygnacji z zasiłku przedemerytalnego mógłby być uznany za osobę bezrobotną . Zasadniczą przyczyna, jak wskazał organ II instancji, która uniemożliwiła przyznanie skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego jest sposób rozwiązania stosunku pracy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że ostatnie świadectwo pracy wystawione przez Szpital Specjalistyczny imienia M. we W., wynika, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w dniu [...]r. w związku z upływem okresu na jaki zawarto umowę o pracę. Na podstawie powołanego przepisu art. 37 k ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego możliwe jest wyłącznie w przypadku rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy z przyczyn zakładu pracy. Skarżący, zdaniem organu II instancji nie spełnił także pozostałych warunków do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, o których mowa w art. 37 k ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy, albowiem w dniu 31 grudnia 2001 r. nie miał ukończonego 63 roku życia oraz rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy. Skarżący nie spełnił także wymogów do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego na podstawie przepisów znowelizowanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązujących od dnia 1 stycznia 2002 r. Zasadniczym powodem odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego jest również to, że Szpital Specjalistyczny im. M. we W. nie rozwiązał ze skarżącym stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie zakładu. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podając taką samą argumentacje jak w odwołaniu od zaskarżonej decyzji organu I instancji. Ponadto podniósł zarzut odnośnie niezbyt precyzyjnego określenia w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, na czym polega rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz jak podał, iż zapis ten nie dotyczy rozwiązania stosunku pracy przez pracownika jak i z jego winy nie może mieć żadnego wpływu na uchylenie zaskarżonej decyzji. Dalsze sugestie skarżącego, iż pozostałe zwolnienia spowodowane wypowiedzeniem przez pracodawcę oraz rozwiązanie umowy ze względu na upływ czasu na jaki została zawarta należy traktować jak rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn zakładu pracy, albowiem pracodawca nie jest w takich przypadkach zainteresowany dalszym ich trwaniem czy przedłużeniem również nie mogą mieć wpływu na uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Organ odwoławczy wniósł do tut. Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie, ponadto podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Wojewody D. w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.). Podkreślenia wymaga to, że T. S. zarejestrował się ponownie w dniu [...] r. w Powiatowym Urzędzie Pracy we W., więc rozpatrzenie kwestii przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego winno nastąpić na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązujących przed jej nowelizacją, to jest do dnia 31 grudnia 2001 r. Zgodnie z treścią przepisu art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. świadczenie przedemerytalne przysługiwało osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub 2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący, co najmniej 34 lat dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 123, poz. 776). Z materiału zgromadzonego podczas prowadzonego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie bezsprzecznie ustalono, iż skarżący - T.S. w dniu [...] r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W.. W czasie tym spełniał warunki do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, albowiem przepracował okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Ponadto z załączonego do akt sprawy ostatniego świadectwa pracy wystawionego przez pracodawcę - D. Specjalistyczny Szpital imienia M. we W. wynika, że skarżący był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od dnia [...]r. do dnia [...] r. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z upływem czasu na jaki zawarto umowę o pracę. W związku z powyższym skarżący nie mógł nabyć prawa do świadczenia przedemerytalnego, albowiem nie została spełniona przesłanka wymieniona w art. 37 k ust.1 pkt 2 i 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn zakładu pracy. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 20a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy - oznaczało rozwiązanie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technicznych, a także wygaśnięcia stosunku pracy (służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśniecie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i nie zaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy. Powtórzenie rozumienia pojęcia zwolnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy znajdujemy również w art. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z dnia 27 stycznia 1990 r.), który stanowi, że przepisy ustawy stosuje się do zakładów pracy, w których następuje zmniejszenie zatrudnienia z przyczyn ekonomicznych lub w związku ze zmianami organizacyjnymi, produkcyjnymi albo technologicznymi, w tym także, gdy zmiany te następują w celu poprawy warunków pracy lub warunków środowiska naturalnego, jeżeli powodują one konieczność jednorazowego lub w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące rozwiązania stosunków pracy z grupa pracowników obejmującą co najmniej 10 % załogi w zakładach zatrudniających do 10000 pracowników lub co najmniej 100 pracowników w zakładach zatrudniających powyżej 1000 pracowników. Przepisy ustawy stosuje się także do zakładów pracy w przypadku ogłoszenia ich upadłości lub likwidacji, z zastrzeżeniem przepisów art. 7a. Sąd podziela zatem pogląd organu odwoławczego, że odnosząc się do przepisu art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, rozwiązanie stosunku pracy z powodu upływu czasu na jaki została zawarta umowa o pracę pomiędzy D. Szpitalem Specjalistycznym imienia M. we W. a skarżącym nie można traktować jako rozwiązania stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy. Ponadto wskazać należy, że skarżący nie spełnił także pozostałych warunków do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, o których mowa w art. 37 k ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy, albowiem w dniu 31 grudnia 2001 r. nie miał ukończonego 63 roku życia oraz rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy. Skarżący nie spełnił także wymogów do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego na podstawie przepisów znowelizowanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązujących od dnia 1 stycznia 2002 r. albowiem zgodnie z przepisem art. 37 k w/w ustawy świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat (mężczyzna) oraz osiągnął okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 40 lat (dla mężczyzny), lub 3) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący, co najmniej 34 lat dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 123, poz. 776). W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby decyzja ta naruszała obowiązujące przepisy prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Nie ma też prawa do oceniania słuszności obowiązujących przepisów i przyjętych w nich rozwiązań prawnych. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. W tej sytuacji zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.