IV SA/Wr 88/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi G. F. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty zasiłku dla bezrobotnych oraz utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku oddala skargę. Starosta Ś. decyzją z dnia [...] października 2012 r. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a i b, art. 75 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm./ - dalej ustawa w trybie art. 104 kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm./ - dalej k.p.a. orzekł o wstrzymaniu G. F. wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 października 2012r., utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 11 października 2012r. w związku z brakiem gotowości do podjęcia zatrudnienia. W uzasadnieniu podał, że decyzją Starosty Ś. z dnia [...] marca 2012r. orzeczono o uznaniu skarżącej z dniem 28 lutego 2012r. za osobę bezrobotną i przyznano prawo do zasiłku od dnia 7 marca 2012r. na okres 12 miesięcy. W dniu 9 marca 2012r. wydano zainteresowanej pouczenie o prawach i obowiązkach bezrobotnego, które w pkt 8 informuje, że w przypadku niezdolności do pracy, bezrobotny zawiadamia powiatowy urząd pracy w terminie 2 dni od dnia wystawienia odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego oraz dostarcza to zaświadczenie w terminie 7 dni od dnia jego wystawienia. Fakt zapoznania się z powyższym dokumentem skarżąca potwierdziła składając własnoręczny podpis. W dniu 1 października 2012r. do tut. Urzędu wpłynęło strony oświadczenie, że 1 października 2012r. wyjeżdża do sanatorium do 22 października 2012r. włącznie i w dniu 23 października 2012r. lub 24 października 2012r. zobowiązuje się dostarczyć skierowanie do sanatorium. Następnie w dniu 23 października 2012r. skarżąca zgłosiła powrót oraz gotowość do podjęcia pracy z dniem 23 października 2012r. oraz złożyła na kancelarię kopię skierowania do sanatorium uzdrowiskowego w ramach urlopu od dnia 1 października 2012r. do 22 października 2012r. Zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawieniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podała, że miała się zgłosić do pośrednika pracy w dniu 2 października 2012r. W dniu 1 października 2012 r. zgłosiła się do pośrednika pracy w Powiatowym Urzędzie i poinformowała o zamierzonym pobycie w sanatorium. Nie zaproponowano jej żadnej pracy choć była gotowa do jej podjęcia i mogła zrezygnować z sanatorium, gdyby otrzymała propozycję pracy. W tym dniu jednak (1 października 2012 r.) Powiatowy Urząd Pracy w Ś. nie miał dla niej propozycji pracy. Propozycji pracy nie miał Powiatowy Urząd Pracy w Ś. w okresie od 1 października 2012 r. do 23 października 2012 r. Ponadto strona wskazała, że w okresie od 1 października 2012 r. do 23 października 2012 r. nie była niezdolna do pracy, gdyż przebywała w sanatorium uzdrowiskowym w ramach urlopu, o co starała się jeszcze w 2010 r., kiedy pracowała i nie mogła przedstawić zaświadczenia lekarskiego na druku ZUS ZLA. Nie jest jej winą, że otrzymała sanatorium w czasie otrzymywania zasiłku, a nie poinformowano ją, że straci zasiłek dla bezrobotnych. Gdyby ją poinformowano, to zrezygnowałaby z pobytu sanatoryjnego i gdyby w okresie od 2 października 2012 r. do 23 października 2012 r. wezwano ją telefonicznie lub pisemnie do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy, to stawiłaby się na wezwanie. Odwołująca stwierdziła również, że zawsze wywiązywała się z obowiązków bezrobotnego. Oświadczeń w 2011 r. i w 2012 r. przy rejestracji podpisywała dużo i nie pamiętała 1 października 2012 r., że zostanie pozbawiona zasiłku przez pobyt w sanatorium. Dopiero po fakcie powiedziano jej, że miała dostarczyć zwolnienie. W dniu 11 października 2012 r. była gotowa do podjęcia pracy, ale urząd pracy jej nie wezwał. Nie otrzymała decyzji o wstrzymaniu wypłaty zasiłku od dnia 1 października 2012 r., ani w dniu 1 października 2012 r., ani w dniu 11 października 2012 r., ani w dniu 23 października 2012 r. Kazano jej przyjść po decyzję, ale nie podano nawet godziny. Według strony celowo jej nie pouczono, aby utraciła zasiłek dla bezrobotnych. W dniu 23 października 2012 r. wymuszono na niej napisanie oświadczenia o gotowości do pracy, bez doręczenia decyzji, bez poinformowania o jej prawach, odsyłano od pokoju do pokoju. Strona stwierdziła również, że nie musi pamiętać o wszystkich oświadczeniach, jakie podpisywała wcześniej. Poza tym nawet nie dostała kopii tych oświadczeń. Pośrednik pracy ma obowiązek informować o zmianach w przepisach i co może utracić. Jest osobą niepełnosprawną i aby podwyższyć swoją gotowość do pracy (sprawność) skorzystała z sanatorium za to została pozbawiona statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Mimo że przepracowała 33 lat nie ma ubezpieczenia, ani środków do życia, dlatego wnosi o uchylenie decyzji i przywrócenie wszystkich uprawnień bezrobotnego, zasiłku. Organ II instancji Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podał, że zgodnie z przepisem art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 wyż. cyt. ustawy bezrobotny - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, 1, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy (...). Organ powoła również zacytowany przez organ I instancji art. 75 ust. 3 ustawy. Stwierdził, że zgłoszony przez skarżącą pobyt w sanatorium mieści się w pojęciu sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania stwierdził, że strona wiedziała, że nie pogodzi realizacji obowiązku zgłoszenia się na spotkanie z pośrednikiem pracy w dniu 2 października 2012 r. z pobytem w sanatorium i w związku z tym tuż przed wyjazdem, zresztą stosując się do wcześniej udzielonego jej pouczenia, dokonała zgłoszenia. W ocenie organu odwoławczego niemożność realizacji obowiązku terminowego spotkania z pośrednikiem pracy świadczy wprost o braku gotowości do podjęcia pracy. Zauważył też, że celem wizyty u pośrednika pracy było nie tylko uzyskanie informacji o możliwości zatrudnienia, ale również realizacja IPD, podpisanego przez stronę w dniu 3 września 2012 r. i przede wszystkim osobiste złożenie oświadczenia o gotowości do podjęcia pracy. Pokreślił, że do obowiązków bezrobotnego należy zgłaszanie się do urzędu pracy we wszystkich wyznaczonych terminach, również wówczas kiedy urząd ten nie dysponuje ofertą odpowiedniej pracy. Stwierdził, że skoro skarżąca zgłosiła fakt, iż od dnia 1 października 2012 r. przebywać będzie w sanatorium, a zatem przebywać będzie w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia pracy, to za uzasadnione należy uznać rozstrzygnięcie organu I instancji o wstrzymaniu jej prawa do zasiłku od dnia 1 października 2012 r., a skoro jak ustalono okres zgłoszonego pobytu przekroczył łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego, to za zgodne z przepisami należy uznać rozstrzygnięcie o pozbawieniu jej statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Oczywiście optymalne byłoby wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o wstrzymaniu wypłaty zasiłku w dniu zgłoszenia, a następnie po ustaleniu, że minął dopuszczalny (tj. 10 dniowy) okres pozostawania w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia pracy wydanie decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Nie zmienia to faktu, iż organ odwoławczy nie ma podstaw do wydania odmiennego rozstrzygnięcia. Ponadto, jak wynika z dokumentów przekazanych przez organ pierwszej instancji, wydanie zaskarżonej decyzji w dniu [...] października 2012 r. nie nastąpiło z opóźnieniem, a wiązało z deklaracją strony o przedstawieniu w tym dniu dodatkowych dowodów, tj. skierowania wskazującego na fakt, iż pobyt w sanatorium nie wiązał się z niezdolnością do pracy, a był realizowany w ramach urlopu, a także odebraniem od niej wyjaśnień. Gdyby strona przedstawiła skierowanie w dniu 1 października 2012 r. decyzja o wstrzymaniu wypłaty zasiłku zostałaby wydana wcześniej. Odnosząc się natomiast do zarzutów strony dotyczących naruszenia przez organ pierwszej instancji obowiązku informacyjnego organ drugiej instancji stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w aktach sprawy. Nie jest prawdą, iż strony nie informowano o okolicznościach powodujących, że zasiłek nie będzie wypłacany, czy stanowiących podstawę do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Podkreślono, że bezrobotny, któremu wydano informację o prawach i obowiązkach powinien starannie zapoznać się z jej treścią, a w przypadku powstania jakichkolwiek wątpliwości powinien się zwrócić do organu o dodatkowe wyjaśnienia. Strona przyjęła wydane jej dokumenty zawierające m.in. treść art. 75 ust. 3 powołanej wyżej ustawy i poświadczyła własnym podpisem nie tylko fakt ich otrzymania, ale również okoliczność, że zrozumiała ich treść. Po zapoznaniu się z informacją odwołująca nie zgłaszała żadnych wątpliwości. Bezrobotna powinna pamiętać o wszystkich oświadczeniach jakie podpisywała. Fakt, iż strona nie pamiętała o pouczeniach jej udzielonych nie może prowadzić do uwzględnienia odwołania. Również podane w odwołaniu motywy, dla których strona zdecydowała się na pobyt w sanatorium w ramach urlopu, nie mogą prowadzić do zmiany, czy też uchylenia zaskarżonej decyzji. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują możliwości odstąpienia od obowiązujących zasad. Skargę na powyższą decyzję wniosła zainteresowana, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia (...) poprzez jego błędną wykładnię, naruszenie przepisów art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania, naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa zapisanej w art. 2 Konstytucji RP oraz zasady państwa prawnego działającego na podstawie i w granicach prawa zapisanej w art. 7 Konstytucji RP. W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając zarzuty i wnioski twierdziła, że nie była informowana o zagrożeniu utraty statusu osoby bezrobotnej, a w trakcie pobytu w sanatorium w K.-Z. też mogła w każdej chwili stawić się do PUP w Ś. Oświadczyła, że kwestionuje, aby podczas pobytu w położonym blisko sanatorium znajdowała się w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Gdyby otrzymała propozycję przerwałaby pobyt leczniczy. To, że złożyła oświadczenie o gotowości do pracy w dniu 23 października 2012 r. nie dowodzi faktu, że wcześniej takiej gotowości nie było. Podała, że w uzasadnieniu wyroku WSA w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2008 r. (III SA/Gd 255/08) stwierdzono, że posługując się wykładnią językową należy przyjąć, że może to być jakakolwiek sytuacja np. choroba, wyjazd do innego miasta, kłopoty rodzinne, czy też dokształcanie, które ogranicza gotowość bezrobotnego do podjęcia zatrudnienia. Stwierdziła, że przyjazd z K.-Z. do Ś. dla skarżącej nie stanowiłoby problemu i mogła by już nazajutrz podjąć pracę. Pomimo tego poinformowała PUP w Ś. o zamiarze wyjazdu do sanatorium. Podkreśliła, że nigdy nie była informowana o zapisach art. 75 ust. 3 ustawy. Podała, że nie była informowana o wszczęciu przez organ postępowania a wydanie decyzji organu I instancji dopiero 23 października 2012 r. ze skutkiem wstecz stanowi naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa zapisanej w art. 2 Konstytucji RP oraz zasady państwa prawnego działającego na podstawie i w granicach prawa zapisanej w art. 7 Konstytucji RP. W ocenie skarżącej obie decyzje zostały podjęte z naruszeniem prawa wskazanym w petitum skargi, a tym samym jest ona konieczna i uzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko powołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny nie jest zgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego. Wówczas to sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dale p.p.s.a. może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie zgodnie z art. 135 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądu oparta na wskazanych wyżej przepisach daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną do rozpoznania skargi stanowi art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008, nr 69, poz. 415). Stanowi on: Bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji przewidującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości, do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Stan faktyczny, który dał podstawę do zastosowania powyższego przepisu był niesporny. Zainteresowanej, która była zarejestrowana jako bezrobotna, w dniu 3 września 2012 r. wyznaczono termin zgłoszenia na dzień 2 października 2012 r. w celu potwierdzenia gotowości do pracy oraz spotkania z pośrednikiem pracy. W dniu 1 października 2012 r. skarżąca złożyła oświadczenie, w którym podała, że w dniu 1 października 2012 r. wyjeżdża do sanatorium i będzie tam przebywać do dnia 22 października 2012 r. a po powrocie dostarczy skierowanie, do sanatorium. W dniu 2 października 2012 r. strona nie zgłosiła się do Urzędu Pracy. Nastąpiło to dopiero dnia 23 października 2012 r. Skarga kwestionuje interpretację art. 75 ust. 3 omawianej ustawy i stwierdzenie organu, że zaistniała sytuacja związana z wyjazdem do sanatorium może być oceniona jako brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Skarżąca wielokrotnie podnosi, że takiej sytuacji nie było albowiem w każdej chwili mogła podjąć pracę, gdyby taką jej zaproponowano i zrezygnować z sanatorium. Podkreślała, że odległość od K.-Z. do Ś. nie jest duża i mogła powrócić natychmiast. W ocenie Sądu interpretacja powołanego przepisu dokonana przez organ jest prawidłowa. Wynika bowiem, że przesłanką pozbawienia statusu osoby bezrobotnej (na podstawie tego przepisu) jest łącznie – pobyt za granicą lub brak gotowości do podjęcia zatrudnienia i czas – co najmniej przez okres 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Niesporne jest, że skarżąca przebywała w sanatorium przez okres trzech tygodni – 21 dni. Natomiast jeśli idzie o drugą przesłankę to ustawodawca wprowadzając termin "brak gotowości do podjęcia zatrudnienia" nie definiuje tego pojęcia, nie przedstawia normatywnego jego określenia, nie określa go nawet za pomocą przykładowych sytuacji. Jedynym odnośnikiem dla tego pojęcia jest wcześniej wymieniona w omawianym przepisie sytuacja przebywania za granicą a dalsze stwierdzenie "lub pozostaje w innej sytuacji" powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia wskazuje na podobny charakter omawianego określenia. Według Sądu pobyt w sanatorium jest sytuacją "powodującą brak gotowości do zatrudnienia". Ocenę sytuacji braku gotowości do podjęcia zatrudnienia należy oceniać obiektywnie, tzn. czy osoba znajdująca się w określonej sytuacji może podjąć pracę, osoba przebywająca w sanatorium, w którym pobyt trwa 21 dni nie ma możliwości podjęcia pracy. Pobyt w sanatorium jest bowiem zakontraktowany na dłuższy czas niż 10 dni. Wypowiedzi o możliwości wyjazdu w każdej chwili nie mogą być brane pod uwagę, tego rodzaju oświadczenia mają charakter subiektywny i są uzależnione od woli poszczególnej osoby. Sąd dodatkowo zauważa, że na przedstawione rozumienie omawianego terminu wskazuje powołane w skardze uzasadnienie wyroku WSA w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2008 r. (III SA/Gd 255/08). Stwierdzono tam, że posługując się wykładnią językową należy przyjąć, że może to być jakakolwiek sytuacja, np. choroba, wyjazd do innego miasta, kłopoty rodzinne, czy też dokształcanie, które ogranicza gotowość bezrobotnego do podjęcia zatrudnienia. Nie mogą mieć istotnego znaczenia dla rozpoznania skargi zarzuty skarżącej, że nie została pouczona o tym, że wyjazd do sanatorium spowoduje utratę statusu osoby bezrobotnej. Zainteresowana podniosła, że w dniu wyjazdu tj. dnia 1 października 2012 r. była osobiście w Urzędzie Pracy. W aktach sprawy znajdują się bowiem dwa pouczenia, które skarżąca podpisała. Między innymi w jednym z nich z dnia 9 marca 2012 r. (drugie nosi datę 28 lutego 2012 r.) jest powołana treść art. 75 ust. 3 ustawy. Jest to punkt 3 pisma określającego obowiązki bezrobotnego. Należy też zauważyć, że omawiana ustawa nie nakłada na organ szczególnego obowiązku pouczenia bezrobotnych. W tej sytuacji ma zastosowanie art. 9 k.p.a. Przepis ten nakłada na organ obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W okresie wyjazdu skarżącej do sanatorium nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne. W ocenie Sądu pouczenie, które zostało przedłożone skarżącej w okresie jej rejestracji jako osoby bezrobotnej wyczerpywało obowiązki organu wynikające z art. 9 k.p.a. Podkreślić należy, na co wskazuje też w uzasadnieniu organ, że osoba zainteresowana powinna poprosić o wyjaśnienie skutków konkretnej sytuacji zwłaszcza jak twierdzi wnioskodawczyni, że nie pamiętała o treści pouczenia. Natomiast trafny jest zarzut wnioskodawczyni, że organ nie zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie – na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. Istotnie w aktach sprawy brak jest takiego zawiadomienia. Jednakże według Sądu nie jest to uchybienie istotne, które miało wpływ na wynik postępowania. Jak wynika z odwołania i skargi a także uzasadnienia decyzji skarżąca po powrocie z sanatorium skontaktowała się natychmiast z Urzędem, przedstawiła skierowanie, podjęła nawet próbę uzyskania zaświadczenia stwierdzającego, że korzystała z sanatorium w ramach zwolnienia lekarskiego. Wiedziała zatem, że urząd w związku z jej pobytem w sanatorium podejmuje działania. Ponadto otrzymała decyzję organu I i II instancji i składała od nich odwołania. Zatem w żaden sposób nie zostały ograniczone prawa skarżącej do obrony. Ponadto zauważyć należy, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od 11 października 2012 r. jest uzasadnione treścią powołanego art. 75 ust. 3 ustawy, który dopuszcza bez konsekwencji brak stanu gotowości do podjęcia pracy przez okres 10 dni. Skarżąca w dniu 1 października 2012 r. wyjechała do sanatorium. Odnośnie wywodów skarżącej dotyczących braku pracy w okresie, którym przebywała w sanatorium. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy bezrobotny ma obowiązek zgłoszenia się do własnego urzędu pracy w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy (...) a także do potwierdzenia gotowości do pracy. Tym samym nie można postawić organowi zarzutu naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak wyżej. H.B.1.07.2013 r.