IV SA/Wr 89/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję Dyrektora Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej im[...] we W. z dnia [...] grudnia 2016 r. bez numeru w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego oddala skargę w całości. | Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej im. [...] Polskiej Akademii Nauk we W. z dnia 12 grudnia 2016 r. bez numeru, utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 10 października 2016 r. bez numeru, odmawiającą przyznania K. M. stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017. W dniu 1 września 2016 r. K. M. złożyła do Kierownika Studiów Doktoranckich Instytutu wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017, wskazując że jest uczestnikiem II roku studiów doktoranckich. Doktorancka Komisja Stypendialna na posiedzeniu w dniu 4 października 2016 r. negatywnie zarekomendowała wniosek strony o przyznanie stypendium doktoranckiego na okres od 1 października do 30 września 2017 r., wskazując że strona została przyjęta na studia doktoranckie w 2015 r. z założeniem finansowania stypendium w czasie studiów doktoranckich z projektu badawczego opiekuna. Decyzją z dnia 10 października 2016 r. bez numeru Dyrektor Instytutu odmówił przyznania stronie stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017, wyjaśniając że doktorantka otrzymuje stypendium z projektu badawczego opiekuna. Zgodnie z Regulaminem studiów przyznanie stypendium nie jest obligatoryjne, a pod uwagę brane są możliwości finansowe Instytutu i sytuacja doktoranta, to jest fakt uzyskiwania przez niego dochodów z innych źródeł, tak aby w miarę możliwości zapewnić pomoc wszystkim uczestnikom studiów doktoranckich. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona wniosła o zmianę decyzji z dnia 10 października 2016 r. i przyznanie wnioskodawczyni stypendium doktoranckiego, zarzucając naruszenie § 13 i § 15 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich z dnia 13 kwietnia 2016 r. oraz § 22 pkt 3 Regulaminu Stacjonarnych Studiów Doktoranckich w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN przez błędną wykładnię i uznanie przez organ, że wnioskującej należy odmówić przyznania stypendium doktoranckiego z uwagi na fakt jej sytuacji materialnej i otrzymywania środków finansowych z innych źródeł, a także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na podstawie okoliczności, które nie powinny mieć znaczenia przy podejmowaniu tego typu decyzji. Uzasadniając wniosek strona wskazała, że decyzja nie zawiera żadnego logicznego uzasadnienia i nie odwołuje się do przesłanek, wynikających z przepisów dotyczących przyznawania stypendium doktoranckiego. Decyzja w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego jest decyzją uznaniową. Jednakże z uwagi na brak prawidłowego uzasadnienia decyzji nie wyjaśniono stronie zasadności zastosowania takiego rozstrzygnięcia oraz uniemożliwiono właściwą kontrolę zasadności decyzji. Organ decyzję opiera na przesłankach, które w żadnym zakresie nie mogły mieć wpływu na odmowę przyznania stronie stypendium doktoranckiego. Jedyne znaczenie przy wyborze doktorantów, którzy otrzymają stypendia doktoranckie mają osiągnięcia doktoranta w pracy naukowej i dydaktycznej. Żaden z przepisów nie wskazuje, że otrzymywanie przez doktoranta stypendium z innego tytułu pozbawia go możliwości otrzymywania stypendium doktoranckiego. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor Instytutu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. za nieuzasadniony, ponieważ niekwestionowany stan faktyczny dawał podstawy do podjęcia zaskarżonej decyzji. Według organu częściową rację ma odwołująca wskazując na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., jednakże okoliczność ta nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Natomiast wymogi wynikające z § 13 rozporządzenia należy traktować jako warunek umożliwiający przyznanie stypendium, nie zaś jako okoliczność statuującą obowiązek jego przyznania. Dyrektor Instytutu przyznaje stypendium doktoranckie odpowiednio do posiadanych środków, kierując się przyjętymi zasadami, ustaloną praktyką oraz rekomendacją komisji. Ponadto § 15 rozporządzenia odnosi się do stypendiów naukowych, o których mowa w art. 199b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, stypendiów za wybitne osiągnięcia oraz stypendiów doktorskich, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Odmowa przyznania stypendium wynikała z faktu pobierania przez odwołującą stypendium naukowego z programu Sonata bis 4 Narodowego Centrum Nauki w ramach projektu realizowanego przez Instytut wspólnie z Wrocławskim Centrum Badań EIT+. Jeżeli doktorant pobiera innego rodzaju stypendium ze środków publicznych (ministerialnych), pozostające dodatkowo w związku z odbywanymi studiami oraz wykonywaną w ich ramach pracą naukową, to istnieje podstawa do odmowy przyznania stypendium doktoranckiego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji i przyznanie skarżącej stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2016/2017, zarzucając naruszenie: - art. 9 i art. 11 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stronie podstaw faktycznych i prawnych co do utrzymania w mocy decyzji o odmowie przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego i przez brak informowania strony na każdym etapie postępowania o przysługujących jej prawach, -art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności, zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie przeprowadzenie żadnych dowodów w sprawie i oparcie rozstrzygnięcia na podstawie okoliczności, które nie powinny mieć znaczenia przy podejmowaniu tego typu decyzji, - § 13 i § 15 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich oraz § 22 pkt 3 Regulaminu Stacjonarnych Studiów Doktoranckich w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN przez błędną wykładnię i uznanie przez organ, że wnioskującej należy odmówić przyznania stypendium doktoranckiego z uwagi na fakt jej sytuacji materialnej i otrzymywania środków finansowych z innych źródeł, - art. 175, art. 176 i art. 199 § 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym przez ich zastosowanie, podczas gdy jednoznacznie z przepisów prawa wynika, że do stypendium doktoranckiego, określonego w art. 200 § 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, wskazane przepisy nie mają zastosowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ już w petitum decyzji nie jest w stanie podać prawidłowych przepisów, o które opiera swoje rozstrzygnięcie, pozostawiając wykropkowane miejsca. Organ także błędnie zastosował w sprawie do stypendium doktoranckiego przepisy regulujące przyznawanie innych rodzajów stypendiów. Ponadto zgodnie z § 15 rozporządzenia stypendium doktoranckie przyznaje się niezależnie od faktu otrzymywania przez doktoranta środków z innych źródeł. Żaden z przepisów nie dyskwalifikuje doktorantów z powodu otrzymywania przez nich innych rodzajów stypendiów. Zdaniem skarżącej organ w żaden sposób nie poczynił ustaleń w zakresie podstaw przyznania stypendium doktoranckiego, wynikających z przepisów prawa. Z uwagi na brak prawidłowego uzasadnienia decyzji nie wyjaśniono stronie zasadności zastosowania takiego rozstrzygnięcia i uniemożliwiono właściwą kontrolę zasadności decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2017 r. skarżąca wskazała, że w odrębnej rekrutacji została zakwalifikowana na studia doktoranckie i w odrębnej rekrutacji do grantu Sonata Bis 4. Skarżąca realizuje swoje obowiązki wynikające zarówno ze studiów doktoranckich, jak i te wynikające z uczestniczenia w grancie, i nie są to obowiązki tożsame, lecz odrębne. Promotor skarżącej poparła wniosek o przyznanie stypendium. Wcześniej nikt nie omawiał ze skarżącą aspektów finansowych studiów doktoranckich. Nie ustalono też, w jakiej wysokości skarżąca otrzymuje środki finansowe z grantu. Według skarżącej konkursy na stanowisko doktoranta w ramach grantu Sonata Bis 4 łączą w sobie jednoczesne pobieranie środków finansowych ze stypendium doktoranckiego i stypendium z grantu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy stronami dotyczy prawidłowości decyzji, odmawiającej przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1842), zgodnie z którym uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie. Decyzja w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego jest tzw. decyzją uznaniową, o czym świadczy brzmienie tego przepisu: "może otrzymywać". Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma w sprawie prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, jednakże wybór taki nie może być dowolny, a więc musi być poparty zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a także zostać wyczerpująco uzasadniony. Przepis art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym obliguje organy uczelni, aby do podejmowanych decyzji w indywidualnych sprawach doktorantów, stosować odpowiednio przepisy k.p.a. Przyznanie stypendium uczestnikom studiów doktoranckich należy niewątpliwie do kategorii spraw, o których mowa w tym przepisie. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Chociaż w świetle wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych decyzje organów uczelni nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzje organów administracji publicznej, to jednak, skoro zostały poddane kontroli prowadzonej przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem (art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym), muszą one spełniać wymogi umożliwiające przeprowadzenie takiej kontroli. Oznacza to, że organy uczelni w postępowaniu w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego winny przestrzegać ogólnych zasad postępowania administracyjnego i respektować podstawowe założenia procedury administracyjnej. Powinny zatem poczynić ustalenia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a następnie podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania stypendium doktoranckiego uzasadnić zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast kontrola sądowa rozstrzygnięć podejmowanych w ramach uznania administracyjnego ogranicza się do tego, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo prowadzonym postępowaniem z zachowaniem procedury administracyjnej, zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego. Ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości prowadzona jest wyłącznie w zakresie ustalenia, czy organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, albowiem podejmowanie decyzji uznaniowej nie może oznaczać dowolności i arbitralności. W art. 201 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym zawarte zostało upoważnienie dla ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do określenia, w drodze rozporządzenia, warunków i trybu organizowania, prowadzenia i odbywania studiów doktoranckich, przyznawania stypendiów doktoranckich oraz zwiększania stypendium doktoranckiego. W oparciu o powyższą delegację ustawową Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał w dniu 13 kwietnia 2016 r. rozporządzenie w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2016 r. poz. 558), obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, dalej powoływane jako rozporządzenie. W § 12 rozporządzenia określony został tryb przyznawania stypendiów doktoranckich. Przyznaje je rektor uczelni albo dyrektor jednostki naukowej, po zaopiniowaniu wniosków o przyznanie stypendium przez doktorancką komisję stypendialną jednostki organizacyjnej uczelni albo jednostki naukowej. W § 13 ust. 2 rozporządzenia określono, że stypendium doktoranckie na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który: 1) terminowo realizuje program studiów doktoranckich, 2) wykazuje się zaangażowaniem w prowadzeniu zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych albo realizacji badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni albo jednostkę naukową, 3) w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowywaniu rozprawy doktorskiej. Wskazany wyżej przepis rozporządzenia ściśle wiąże przyznanie stypendium doktoranckiego z wynikami pracy naukowej i dydaktycznej. Sposób ustalania wysokości stypendium wskazuje na powiązanie tego stypendium z wykonywaną przez doktoranta pracą naukową i dydaktyczną na uczelni bądź w jednostce naukowej. Zgodnie bowiem z art. 200 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym minimalne stypendium doktoranckie nie może być niższe niż 60% minimalnego wynagrodzenia zasadniczego asystenta ustalonego w przepisach o wynagradzaniu nauczycieli akademickich. Stypendium doktoranckie stanowi rodzaj wynagrodzenia dla doktoranta za wykonywana pracę i jest przyznawane niezależnie od otrzymywanych przez doktoranta środków pomocy materialnej, stypendiów naukowych i za wybitne osiągnięcia. Stosownie bowiem do § 15 ust. 2 rozporządzenia stypendium doktoranckie jest przyznawane niezależnie od otrzymywanych przez doktoranta: 1) świadczeń ze środków funduszu pomocy materialnej dla studentów i doktorantów, o których mowa w art. 199 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, 2) środków w ramach pomocy materialnej, o której mowa w art. 199a ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, 3) stypendiów naukowych, o których mowa w art. 199b ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, 4) stypendium za wybitne osiągnięcia, o których mowa w: a) art. 199 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, b) art. 37a ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. u. z 2016 r., poz. 371), c) art. 70a ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. z 2015 r. poz. 1082, 1268 i 1767 oraz z 2016 r. poz.64), 5) stypendium doktorskiego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Doktorantom wyróżniającym się w pracy naukowej i dydaktycznej przysługuje ponadto zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej, o której mowa w art. 94b ust. 1 pkt 5 (art. 200a ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym). Warunki przyznawania stypendium doktoranckiego określone w § 13 ust. 2 rozporządzenia zostały powtórzone w § 22 ust. 2 i ust. 3 aktu prawa wewnętrznego, tj. w Regulaminie Stacjonarnych Studiów Doktoranckich w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej, z uwzględnieniem specyfiki jednostki badawczej. Stypendium doktoranckie może być przyznane doktorantowi, który terminowo realizuje program studiów doktoranckich oraz wykazuje się zaangażowaniem w realizację badań naukowych prowadzonych przez Instytut. Stypendium doktoranckie na drugim roku i kolejnych latach studiów może być przyznane doktorantowi, który: a) terminowo realizuje program studiów doktoranckich, b) wykazuje się zaangażowaniem w realizacji badań naukowych prowadzonych przez IITD, c) w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego wykazał się znaczącymi postępami w pracy naukowej i przygotowywaniu rozprawy doktorskiej. Równocześnie Regulamin odsyła do aktów prawa powszechnie obowiązującego, wskazując w § 22 ust. 5, że szczegółowe zasady przyznawania stypendium doktoranckiego określa ustawa Prawo o Szkolnictwie Wyższym oraz akty wykonawcze. Uregulowanie § 22 ust. 2 i ust. 3 Regulaminu nie zwalnia więc dyrektora jednostki naukowej przyznającego stypendia doktoranckie od przestrzegania przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a więc również przepisów rozporządzenia, w szczególności § 15 rozporządzenia. Dyrektor Instytutu w uzasadnieniu decyzji z dnia 12 grudnia 2016 r. wyjaśnił, że przyznaje stypendium doktoranckie odpowiednio do posiadanych środków, kierując się rekomendacją komisji stypendialnej. Dalej wyjaśnił, że odmowa przyznania skarżącej stypendium wynikała z faktu pobierania przez skarżącą stypendium naukowego z programu Sonata bis 4 Narodowego Centrum Nauki w ramach projektu realizowanego przez Instytut wspólnie z Wrocławskim Centrum Badań EIT+. Jeżeli doktorant pobiera innego rodzaju stypendium ze środków publicznych (ministerialnych), pozostające dodatkowo w związku z odbywanymi studiami oraz wykonywaną w ich ramach pracą naukową, to istnieje podstawa do odmowy przyznania stypendium doktoranckiego. W uzasadnieniu decyzji z dnia 10 października 2016 r. organ wyjaśnił, że doktorantka otrzymuje stypendium z projektu badawczego opiekuna naukowego, a pod uwagę brane są możliwości finansowe Instytutu i fakt uzyskiwania przez doktoranta dochodów z innych źródeł, tak aby w miarę możliwości zapewnić pomoc wszystkim uczestnikom studiów doktoranckich. Nieuzasadniony jest więc zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 9 i art. 11 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stronie podstaw faktycznych i prawnych odmowy przyznania stypendium doktoranckiego. Dyrektor Instytutu wyjaśnił stronie, że stypendium doktoranckie nie zostało przyznane skarżącej z uwagi na przyznanie ze środków ministerialnych stypendium naukowego z programu Sonata bis 4 Narodowego Centrum Nauki z tytułu realizacji projektu badawczego jej opiekuna naukowego. Jak zaznaczył organ, przyznane stypendium pozostaje w związku z odbywanymi studiami oraz wykonywaną w ich ramach pracą naukową, tak więc trzeba uznać, że podobnie jak stypendium doktoranckie stanowi swego rodzaju wynagrodzenie z tytułu wykonywania pracy naukowej przez doktorantkę. Jednocześnie Dyrektor Instytutu odwołując się do treści § 15 ust. 2 rozporządzenia wyjaśnił skarżącej, że stypendium doktoranckie może być przyznane niezależnie od otrzymywanego przez doktoranta stypendium naukowego, o którym mowa w art. 199b Prawa o szkolnictwie wyższym, stypendium za wybitne osiągnięcia oraz stypendium doktorskiego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Natomiast skarżąca otrzymuje innego rodzaju stypendium (nie wymienione w § 15 ust. 2), które przyznawane jest doktorantowi w związku z wykonywana pracą naukową, podobnie jak stypendium doktoranckie. Jak wyjaśnił organ, z uwagi na ograniczone możliwości finansowe, Instytut stara się zapewnić pomoc wszystkim uczestnikom studiów doktoranckich w związku z wykonywaną przez nich pracą naukową. Nie trafny jest więc zarzut naruszenia § 13 i § 15 rozporządzenia oraz § 22 pkt 3 Regulaminu przez błędną wykładnię tych przepisów. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie przeprowadzenie postępowania dowodowego, ponieważ okoliczności wymienione w § 13 ust. 2 rozporządzenia nie miały wpływu na wynik sprawy, z uwagi na pobieranie przez skarżącą stypendium naukowego ze środków przyznanych na realizację projektu badawczego opiekuna naukowego skarżącej. Przy wydaniu decyzji organ nie przekroczył też granic uznania administracyjnego, skoro wyjaśnił przesłanki, które miały wpływ na odmowę przyznania stypendium. Podnosząc zarzut naruszenia art. 9 i art. 11 k.p.a. przez nie informowanie strony na każdym etapie postępowania o przysługujących jej prawach, strona nie wskazała, aby z powodu nieznajomości prawa poniosła negatywne konsekwencje w trakcie postępowania. W szczególności pomimo braku pouczenia o środkach odwoławczych strona w terminie skorzystała z możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona trafnie natomiast zauważyła, że art. 175, art. 176 i art. 199 § 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie mają zastosowania do stypendium doktoranckiego, określonego w art. 200 § 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, ponieważ przepisy te stosuje się przy przyznawaniu pomocy materialnej studentom, czyli osobom kształcącym się na studiach wyższych (art. 2 ust. 1 pkt 18k Prawa o szkolnictwie wyższym). Natomiast doktorantem jest uczestnik studiów doktoranckich (art. 2 ust. 1 pkt 18l Prawa o szkolnictwie wyższym). Jednakże błędne powołanie tych przepisów w osnowie decyzji nie miało wpływu na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.