IV SA/Wr 896/13

|Sygn. akt IV SA/Wr 896/13 | | , , , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 19 marca 2014 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, , Przewodniczący, , Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , Sędziowie, Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędzia NSA Julia Szczygielska, , , Protokolant, asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r., sprawy ze skargi R. O., na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W., z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie odmowy skierowania na badania do wojskowej komisji lekarskiej w celu ponownego ustalenia zdolności do czynnej służby, wojskowej, , , , oddala skargę., , , , , , Decyzją Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 1, art. 29 ust. 1 pkt 1 oraz art. 29 ust. 3a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 461 z późn. zm)., art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - po rozpatrzeniu odwołania R. O., od decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień we W. - nr [...] z dnia [...] października 2013 roku w sprawie odmowy skierowania na badanie do wojskowej komisji lekarskiej w celu ponownego ustalenia zdolności do czynnej służby wojskowej, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia tego orzeczenia podano, że w dniu 22 października 2013 roku R. O. zwrócił się do Wojskowego Komendanta Uzupełnień we W. z wnioskiem o skierowanie na badanie do wojskowej komisji lekarskiej, w celu ponownego ustalenia zdolności do czynnej służby wojskowej. Zainteresowany w swoim piśmie uzasadniał to istotną poprawą stanu zdrowia oraz zamiarem wstąpienia do struktur mundurowych. Wojskowy Komendant Uzupełnień we W. nie przychylił się do prośby i odmówił skierowania na ponowne badania lekarskie, z tego powodu, że zainteresowanemu zostało wydane ostateczne orzeczenie ustalające kategorię "D" zdolności do czynnej służby wojskowej. Od powyższego rozstrzygnięcia R. O. wniósł odwołanie do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. w którym prosił o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. - po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego - badając wszystkie okoliczności faktyczne i prawne przedmiotowej sprawy, decyzję organu I Instancji uznał za zgodną z prawem i odwołania nie uwzględnił. W motywach stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. 3a wymienionej na wstępie ustawy: "W czasie pokoju nie kieruje się do wojskowej komisji lekarskiej osoby, wobec której wydano ostateczne orzeczenie ustalające kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej "D" albo "E". W przypadku zainteresowanego Rejonowa Komisja Lekarska W. – K. w dniu [...] maja 1998 r. (poz. 1617) ustaliła kategorię zdrowia "D" zdolności do czynnej służby wojskowej. Cytowany powyżej zapis art. 29 ust. 3a w sposób kompleksowy reguluje problematykę prawną dotyczącą prośby zainteresowanego i w sposób jednoznaczny stanowi o niekierowaniu takich osób do wojskowych komisji lekarskich w celu zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej. Przepis ten ma kategoryczny charakter, nie pozostawiając organowi żadnej sfery uznania co do możliwości innego rozstrzygnięcia. Organy wojskowe nie mają zatem umocowania prawnego do spełnienia prośby zainteresowanego. Na powyższą decyzję R. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Domagał się wcielenia do Sił Zbrojnych motywując to potrzebą służenia obronie kraju. W odpowiedzi na skargę szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację. Dodano ponadto, że skarżący mając zamiar – jak wyartykułował w skardze - służyć jako żołnierz zawodowy, winien podjąć działania w celu powołania do zawodowej służby wojskowej w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych: Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, powołanej wyżej. Stan faktyczny niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy jest bezsporny. Nie jest kwestionowane, że ostatecznym orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 1998 r. skarżący otrzymał kategorię zdolności do służby wojskowej "D". Pismem z dnia 22 października 2013 r. skarżący zwrócił się do Wojskowego Komendanta Uzupełnień we W. z prośbą o skierowanie do komisji lekarskiej w celu zmiany kategorii zdrowia. W uzasadnieniu podał, że zamierza służyć krajowi, strzegąc jego granic. Podniósł, że stan jego zdrowia uległ poprawie. Zakres sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia przez organy został wyznaczony wnioskiem skarżącego, który domagał się skierowania go do wojskowej komisji lekarskiej celem zmiany kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej. Skarżący jest - jak to wyżej wskazano osobą, co do której wydane zostało w dniu 18 maja 1998 r. orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej, którym otrzymał kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej "D", która oznacza aktualnie i oznaczała w ówczesnym stanie prawnym - niezdolność do służby wojskowej w czasie pokoju. Orzeczenie to jest ostateczne, co również pozostawało poza sporem. W takiej sytuacji zastosowanie znajdują przepisy art. 29 ust. 3a tej ustawy przewidujące wprost, że w czasie pokoju nie kieruje się do wojskowej komisji lekarskiej osoby, wobec której wydano orzeczenie ustalające kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej "D" albo "E". Istnienie ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej z 18 maja 1998 r. wiążące dla organów - a to z mocy art. 29 ust. 3 tej ustawy, zaś art. 29 ust. 3a wyłącza możliwość skierowania skarżącego, wobec którego wydano ostateczne orzeczenie ustalające kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej "D", w sytuacji gdy jako przyczynę takiego wniosku strona wskazała aktualną poprawę stanu zdrowia. Zmiana stanu faktycznego już po ostatecznym ustaleniu kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej, w sytuacji gdy wobec wnioskodawcy orzeczono kategorię "D" nie uzasadniała także wznowienia postępowania, więc nie można postawić organom zarzutu nienależytego wyjaśnienia intencji wnioskodawcy. Złożony przez skarżącego wniosek wszczął konkretne postępowanie. We wniosku tym brak zgłoszenia np. chęci pełnienia zawodowej służby wojskowej. Uzasadnienie wniosku wskazywało wyłącznie na poprawę stanu zdrowia, co przy braku podjęcia czynności skierowanych bezpośrednio na zgłoszenie swojej kandydatury na zawodowego żołnierza nie dawało żadnych podstaw do wszczęcia innego postępowania niż tego zainicjowanego wnioskiem z dnia 22 października 2013 r. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że w przedmiocie kierowania do wojskowej komisji lekarskiej osób, wobec których wydano orzeczenie ustalające kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej "D" lub "E" organy nie działają w ramach uznania administracyjnego, ale są zobowiązane do bezwzględnego ich stosowania. Nie ma więc znaczenia obecny, nawet ewentualnie bardzo dobry stan zdrowia skarżącego, jak i motywacja uzasadniająca złożenie wniosku o zmianę kategorii zdrowia. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.