IV SA/Wr 90/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi D. Ch. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej postanawia odrzucić skargę. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. orzeczeniem z dnia [...] Nr [...] w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej, na podstawie ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2004, Nr 8, poz. 66 ze zm.), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. Nr 151, poz. 1594 ze zm.), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.) uznała D. Ch. zdolnym do zawodowej służby wojskowej – Kategoria "Z" rozpoznając u niego: 1) zniesienie fizjologicznej lordozy, esowate skrzywienie kręgosłupa (§ 34 pkt 1), 2) zespół bólowy kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego (§ 62 pkt 1), 3) otyłość (§ 1 pkt 7), 4) nieprawidłowe wskaźniki wydolności wątroby (§ 44 pkt 6), 5) prawostronne upośledzenie słuchu na tony wysokie (§ 21 pkt 1), 6) utraty zdolności żucia (§ 24 pkt 1 – 22%). Organ wojskowy stwierdził, że schorzenia wymienione w rozpoznaniu nie pozostają w związku ze służbą wojskową. W odwołaniu D. Ch. oświadczył, że nie zgadza się z orzeczeniem w punktach 1, 2, 3, 4, 5 jako nie pozostających w związku ze służbą wojskową. Uważa, że nie wzięto istotnych faktów, które miały miejsce w przebiegu jego służby wojskowej np.: praca – jako kierowca w samochodach, nie spełniających żadnych standardów jazdy i miały bezpośredni wpływ na słuch i kręgosłup. Również praca przy sprzęcie poligonowym, który jest bardzo ciężki. Odnośnie punktów 4 i 5 skarżący zgłosił interniście, że przyjmował przez dwa lata leki, które mają bezpośredni wpływ na wagę i wydolność wątroby a problemy ze zdrowiem pojawiły się po powrocie z misji w Libanie. Skarżący podaje, że w roku 2006r. na komisji w Ż. nie miał żadnych przeciwwskazań do wyjazdu a w 1997r. stawał na komisji przed rozpoczęciem pełnienia zawodowej służby wojskowej, i był zupełnie zdrowy. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., po rozpatrzeniu odwołania orzeczeniem z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 kpa w związku z § 4 pkt 1, § 27 ust. 4, § 31 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach utrzymała w mocy orzeczenie I instancji. W uzasadnieniu komisja wskazała, że po analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W świetle zgromadzonych dokumentów nie wynika by właściwości i warunki służby wojskowej w rozumieniu przepisów rozp. MON z dnia 31 marca 2003r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wojskowej wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz.U. Nr 62, poz. 567 ze zm.) miały wpływ na powstanie i przebieg schorzeń ze strony kręgosłupa, układu pokarmowego, narządu słuchu oraz cech budowy ciała zakwalifikowanych wg § 34 pkt 1, § 62 pkt 1, § 44 pkt 6, § 21 pkt 1, § 1 pkt 7 Zał. Nr 2 do rozp. MON z dnia 10 maja 2004r. Zdaniem organu odwoławczego Terenowa Komisja Lekarska w Ż. prawidłowo uznała, że rozpoznania wymienione w zaskarżonym orzeczeniu nie pozostają w związku ze służbą wojskową: Przedstawioną przez skarżącego do wglądu komisji dokumentację medyczną w postaci kserokopii karty informacyjnej z leczenia w Oddziale Rehabilitacji Medycznej SP ZOZ w S. potwierdza zdaniem organu odwoławczego ustalenia komisji I instancji odnośnie rodzaju i stopnia nasilenia zmian ze strony kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego. W skardze D. Ch. zarzucił powyższemu orzeczeniu naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 10 maja 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej (...) tj. § 14 poprzez niedostarczenie niezbędnej dokumentacji lekarskiej oraz innej pozwalającej na rozpatrzenie odwołania i wydanie decyzji - § 23 poprzez wydanie decyzji z pominięciem niezbędnych informacji zawartych w tym przepisie, § 25 pkt 2 oraz § 32 pkt 2 poprzez nie zwrócenie się do skarżącego o dodatkowe i niezbędne informacje w związku ze złożonym odwołaniem. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 80 kpa – przez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający dyspozycję norm wynikających z tych przepisów oraz art. 107 § 3 kpa, przez uzasadnienie decyzji w sposób nie spełniających wymogów określonych w tym przepisie (min. nie wyjaśniono, na jakiej podstawie prawnej i faktycznej odstąpiono od wezwania skarżącego na posiedzenie komisji, nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego w sprawie, zmierzającego do ustalenia przyczyn powstania schorzeń). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł że stanowisko komisji lekarskiej obu instancji nie jest zasadne w części w której stwierdzają, iż schorzenia wymienione w rozpoznaniu nie pozostają w związku ze służbą wojskową tj. w zakresie punktu 10 decyzji TWKL w Ż. Wskazał, że organy wojskowe zaniechały przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie, o którym mowa wyżej. Zdaniem skarżącego bowiem stwierdzone schorzenia powstały w trakcie wykonywania czynności służbowych na różnych stanowiskach i mają związek ze służbą wojskową. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej odrzucenie, podnosząc, że treść skargi dotyczy rozstrzygnięcia o braku związku rozpoznanych chorób ze służbą wojskową. W ocenie RWKL tego rodzaju zarzuty nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia sądów administracyjnych. Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że skarżący nie kwestionuje rozpoznania zawartego w orzeczeniach komisji lekarskich. a jedynie zarzuca, iż postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. W związku z czym niezasadnie określono brak związku schorzeń ze służbą wojskową, wprost nie było możliwe ustalenie czy ten związek istnieje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W dniu 27 października 1999r. w sprawie sygn. akt III ZP9/99 (OSNAPiUS Nr 5, poz. 167 z 2000r.) Sąd Najwyższy podjął uchwałę w składzie Siedmiu Sędziów zgodnie z którą: "Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w tej części, w której dotyczy zagadnienia związku choroby ze służbą wojskową w istocie regulowane jest przez przepisy prawa zabezpieczenia społecznego, czy też szeroko pojmowanych ubezpieczeń społecznych, co pozwala na przyjęcie, że orzeczenie tej komisji – jeżeli w swej treści zawiera ustalenie dotyczące związku choroby ze służbą wojskową - ma swoisty charakter prawny i wobec tego w tej właśnie części powinno być poddane tym regułom proceduralnym (w zakresie możliwości skierowania sprawy na drogę sądową), które właściwe są dla ubezpieczeń społecznych. W ogólności nie jest tu też bez znaczenia, że w ramach przeprowadzanej reformy ubezpieczeń społecznych, z jednej strony, doszło do większego wyodrębnienia i autonomii prawa ubezpieczeń społecznych, a z drugiej strony, poddania w szerszym zakresie regułom tego prawa także tych stosunków, które są następstwem powołania do odbycia niezawodowej i zawodowej służby wojskowej. To zaś przemawia za tym, by sprawy z zakresu zabezpieczenia społecznego były w całości poddane specjalnemu orzecznictwu do spraw pracy i ubezpieczeń społecznych, a nie sądownictwu administracyjnemu". Mimo, iż w 2004r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego (obok NSA wyodrębnione zostały wojewódzkie sądy administracyjne) pogląd Sądu Najwyższego (który nie sprawuje już nadzoru judykacyjnego nad sądownictwem administracyjnym) nie stracił swej aktualności. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w powyższym składzie, w niniejszej sprawie, w pełni go podziela. Stąd też skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, iż Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości Sądu administracyjnego.