IV SA/Wr 901/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania na szkolenie oddala skargę. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] października 2014 r. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 9 ust.1 pkt 8a, pkt 14 art. 40 ust. 1-3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity z 2013, poz. 674 z późn. zm.) – dalej ustawa - po rozpatrzeniu odwołania Pana T. C. od decyzji Starosty K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] orzekającej o odmowie skierowania na szkolenie [...] - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzją administracyjną Starosty K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] orzeczono o odmowie skierowania Pana T. C. na szkolenie [...]. Od decyzji tej zainteresowany złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Pan T. C. zarzucił naruszenie art. 35 §1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewydanie decyzji w ustawowym terminie oraz naruszenie art. 9 ust.1 pkt 6 oraz art. 9 ust.1 pkt 8a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W wyjaśnieniach podał, że zaskarżona decyzja narusza prawo i powinna być w całości wyeliminowana z obrotu prawnego a postępowanie tego organu powtórzone. W toku postępowania odwoławczego na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że Pana T. C. uznano za osobę bezrobotną w dniu 17 września 2012 r. i przyznano prawo do zasiłku na okres nieprzekraczający 12 miesięcy. W dniu 23 stycznia 2013 r. Pan T. C. złożył wniosek o skierowanie go na szkolenie "[...]" wraz z oświadczeniem Pana J. S. właściciela A o gotowości zatrudnienia wnioskodawcy po ukończeniu przez niego szkolenia. Powiatowy Urząd Pracy w K. po analizie ofert szkoleniowych przedstawionych przez firmę B postanowił nie wydać stronie skierowania i w piśmie z dnia 19 lutego 2013 r. wyjaśnił Panu T. C. przyczyny, dla których nie sfinansował wskazanego szkolenia. Następnie zainteresowany pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r. złożył wniosek o zmianę kierunku szkolenia z [...] na [...] wraz z aneksem umowy o pracę. Pan P. G. z jednostki szkoleniowej B ponownie ze swojej inicjatywy złożył w urzędzie pracy w dniu 25 kwietnia 2014r. ofertę szkoleniową na kurs "[...]" z wyceną kosztów szkolenia w kwocie 9500 zł i ceną osobogodziny w kwocie 22 zł. Powiatowy Urząd Pracy pismem z dnia 20 maja 2013r. poinformował Pana T. C. o wyrażeniu zgody na skierowanie go na zaproponowane szkolenie "[...]". Po czym w dniu 28 maja 2013r. do urzędu pracy wpłynęło pismo od potencjalnego pracodawcy Pana J. S., który z Panem T. C. podpisał umowę o pracę od 1 września 2013r., że zakres szkolenia nie odpowiada potrzebom jego firmy. Dalsze rozmowy prowadzone przez Powiatowy Urząd Pracy w K. z Panem G. - przedstawicielem firmy szkoleniowej skutkowały tym, że cena osobogodziny szkolenia określona została przez firmę B na kwotę 37zł. a nawet do 50 zł. W tej sytuacji urząd pracy pismem z dnia 8 lipca 2013r. poinformował P. G., że mając na uwadze celowość i oszczędność w gospodarowaniu środkami publicznymi, iż nie wyraża zgody na sfinansowanie kosztów szkolenia przedstawionego przez firmę szkoleniową. Również Pan T. C. pismem z dnia 9 lipca 2013r. został poinformowany, że Urząd pracy nie przyjął do realizacji oferty szkoleniowej w kwocie 37zł za osobogodzinę, ponieważ zaproponowana kwota szkolenia była niecelowa i nieoszczędna. Pan T. C. w piśmie z dnia 15 lipca 2013 r. złożył zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania i niezałatwienie sprawy w terminie oraz dyskryminowanie go jako osoby bezrobotnej oraz zarzucił też, że organ naruszył art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy gdyż nie rozstrzygnął wniosku w formie decyzji. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] nie uwzględnił zażalenia. W uzasadnieniu podniesiono, że nie ma żadnych podstaw faktycznych, ani prawnych dla uwzględnienia zażalenia, bowiem w sprawie tej nie sposób mówić o bezczynności organu, czy też o przewlekłości postępowania. Nadto stwierdzono, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości wydania wskazanej przez skarżącego decyzji. Po czym Powiatowy Urząd Pracy w K. w dniu 31 lipca 2013r. dokonał zapytania ofertowego w trybie art.4 pkt 8 ustawy prawo zamówień publicznych na organizację szkolenia "[...]". Do urzędu pracy wpłynęła w dniu 16 sierpnia 2013r. jedna oferta z firmy B w K. z propozycją przeszkolenia dwóch osób za kwotę 16.564zł. Złożona przez firmę szkoleniową propozycja została odrzucona w związku z niespełnieniem warunków związanych z potencjałem technicznym oraz brakiem możliwości ustalenia kompetencji osoby przeprowadzającej szkolenie z zakresu sterowników PLC. Firma B nie dysponowała bowiem dwoma stanowiskami komputerowymi zawierającymi licencjonowane oprogramowania niezbędne do przeprowadzenia ww. szkolenia tj. m.in. Corel Draw w wersji nie niższej niż z 8.0, Adobe Photoshop w wersji nie niższej niż 6.0, które wynikają wprost z pkt. 7 programu szkolenia złożonej przez jednostkę szkoleniową. W związku z tym, że jednostka szkoleniowa nie dysponowała dwoma stanowiskami komputerowymi zawierającymi każde z osobna niezbędne licencjonowane oprogramowania - Corel Draw, Adobe Phoptoshop, Adobe Premiere 6.0, Adobe Premiera Pro do przeprowadzenia szkolenia w jednym czasie dla dwóch osób oraz nie można było ocenić kompetencji Pana P. G. wskazanego jako wykładowcy do przeprowadzenia szkolenia, oferta szkoleniowa została odrzucona. Następnie pismem Powiatowego Urzędu Pracy w K. z dnia 23 sierpnia 2013r. skierowanym do firmy B w K. poinformowano, iż oferta -złożona przez jednostkę szkoleniową dotycząca szkolenia "[...]" została odrzucona ze względu na to, że firma nie dysponuje odpowiednim potencjałem technicznym niezbędnym do przeprowadzenia szkolenia [...] oraz niemożnością ustalenia kompetencji osoby wyznaczonej do przeprowadzenia szkolenia z zakresu sterowników PLC. Pan T. C. w dniu 26 sierpnia 2013r. złożył w Starostwie Powiatowym w K. skargę z 24 sierpnia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Starosty Powiatowego w K. W konsekwencji tej skargi, Starosta K. decyzją administracyjną z dnia [...] września 2013r. odmówił skierowania Pana T. C. na szkolenie [...]. Od decyzji tej zainteresowany złożył odwołanie. Organ odwoławczy powołując się na art. 36 §1 kodeksu postępowania administracyjnego, pismem z dnia 15 listopada 2013r. zawiadomił odwołującego, iż rozpatrzenie jego odwołania i wydanie decyzji ostatecznej nastąpi niezwłocznie po rozpatrzeniu skargi zainteresowanego złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Starosty K. W związku ze złożeniem przez Pana T. C. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody D., podjęto po rozpatrzeniu odwołania w dniu [...] grudnia 2013r. decyzję o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania organu I instancji. Na decyzję Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2013r. o uchyleniu decyzji Starosty Powiatu K. orzekającej o odmowie skierowania Pana T. C. na szkolenie [...] i umorzeniu postępowania organu I instancji, zainteresowany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpatrzeniu skargi, wyrokiem z dnia 10 lipca 2014r. sygn. akt IV SA/Wr 101/14 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podał, że organ odwoławczy dokonał błędnej interpretacji art. 9 ust.1 pkt.14 lit.b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy przyjmując, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości wydania decyzji skierowania bezrobotnego na szkolenie bądź odmowy jego skierowania. Organ odwoławczy po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że przedstawiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu interpretacja prawna wiąże organ odwoławczy rozstrzygający sprawę Pana T. C. Zatem powołując się na zapis art. 9 ust. 1 pkt 14 pkt b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), z którego wynika, że do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów, należy stwierdzić, że Starosta K. rozstrzygając o odmowie skierowania Pana T. C. na szkolenie [....] w formie decyzji administracyjnej, nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 40 ust.3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta może skierować bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uzasadni on celowość tego szkolenia, a jego koszt w części finansowanej z Funduszu Pracy w danym roku nie przekroczy 300% przeciętnego wynagrodzenia. Skierowanie bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie jest świadczeniem o charakterze fakultatywnym i jest możliwe, jeżeli bezrobotny uzasadni celowość tego szkolenia a koszt szkolenia nie przekroczy 300% przeciętnego wynagrodzenia. Ponadto starosta podejmując decyzję o skierowaniu bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie obowiązany jest uwzględnić wszystkie aspekty związane ze złożonym wnioskiem. Podjęcie takiej decyzji nie może być dowolne i powinno w sposób obiektywny uwzględniać zarówno sytuację na rynku pracy, uzasadnione żądanie osoby ubiegającej się o skierowanie jej na szkolenie jak i możliwości finansowe powiatowego urzędu pracy finansującego przeprowadzenie takiego szkolenia. Organ I instancji uwzględniając ustalenia stanu faktycznego, stanął na stanowisku, że ofertę jednostki szkoleniowej B w K. z dnia 16 sierpnia 2013 r. dotyczącą przeszkolenia dwóch osób w zakresie "[...]" należało odrzucić, ponieważ firma nie dysponowała odpowiednim potencjałem technicznym niezbędnym do przeprowadzenia szkolenia [...] oraz brak było możliwości ustalenia kompetencji osoby przeprowadzającej szkolenie z zakresu sterowników PLC. Powiatowy Urząd Pracy w K. analizując możliwość skierowania zainteresowanego na szkolenie [...] obowiązany był postępować zgodnie z wówczas obowiązującym § 74 ust.1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 września 2010 r. w sprawie standardów i warunków prowadzenia usług rynku pracy uwzględniając zawarte w nim podstawy. Z przekazanych akt sprawy wynika również, że zbyt wysokie koszty przeprowadzenia tego szkolenia, określone na kwotę 16.564 zł za przeszkolenie dwóch osób, wpłynęły na odrzucenie oferty złożonej przez jednostkę szkoleniową B. Należy zauważyć, że Powiatowy Urząd Pracy w K. wcześniej wyraził zgodę na realizację oferty przeprowadzenia szkolenia przedstawioną przez Pana P. G. z jednostki szkoleniowej B w dniu 25 kwietnia 2013 r. na kurs "[...]" z wyceną kosztów szkolenia w kwocie 9500 zł i ceną osobogodziny w kwocie 22 zł. powiatowy Urząd Pracy wówczas pismem z dnia 20 maja 2013r. poinformował Pana T. C. o wyrażeniu zgody na skierowanie go na zaproponowane szkolenie [...]". Jednakże po tym w dniu 28 maja 2013 r. do urzędu pracy wpłynęło pismo od potencjalnego pracodawcy Pana J. S., który z Panem C. podpisał umowę o pracę od 1 września 2013r., w którym poinformował, że zakres szkolenia nie odpowiada potrzebom jego firmy. Dalsze rozmowy prowadzone przez Powiatowy Urząd Pracy w K. z Panem G.- przedstawicielem firmy szkoleniowej skutkowały tym że cena osobogodziny szkolenia podwyższona została przez firmę szkoleniową do kwoty 37zł W tej sytuacji urząd pracy pismem z dnia 8 lipca 2013r. poinformował P. G. że mając na uwadze celowość i oszczędność w gospodarowaniu środkami publicznymi iż nie wyraża zgody na sfinansowanie kosztów szkolenia przedstawionego przez firmę szkoleniową Również Pan T. C. pismem z dnia 9 lipca 2013r. został poinformowany, że Urząd Pracy nie przyjął do realizacji oferty szkoleniowej w kwocie 37zł za osobogodzinę ponieważ zaproponowana kwota szkolenia była niecelowa i nieoszczędna. Pertraktacje prowadzone przez Powiatowy Urząd Pracy w K. w sprawie skierowania Pana T. C. na szkolenie "[...]" do dnia 23 sierpnia 2013r. nie doprowadziły do porozumienia co do ustalenia kosztów za przeprowadzenie tego szkolenia Dlatego tez Powiatowy Urząd Pracy w K. uwzględniając wcześniej podniesione argumenty, odrzucił ofertę jednostki szkoleniowej B. Organ odwoławczy po wnikliwym zbadaniu wszystkich okoliczności dotyczących odmowy skierowania Pana T. C. na szkolenie [...] nie uwzględnił odwołania. Przeprowadzone szczegółowo postępowanie administracyjne wykazało również, że skierowanie zainteresowanego na szkolenie stanowiło zbyt duże obciążenie Funduszu Pracy. Zarzut Pana T. C., iż jego wniosek o skierowanie go na szkolenie dotyczył tylko jego osoby, nie może wpłynąć na zmianę bądź uchylenie zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że firma B składając ofertę 16 sierpnia 2013r. podała, że zamierza przeszkolić dwie osoby za kwotę 16.564zł. W tej sytuacji organ I instancji zobligowany był do ustosunkowania się do przedstawionej propozycji jednostki szkoleniowej. Firma B ubiegając się o przeszkolenie dwóch osób za kwotę 16.564zł powinna była spełnić wszystkie warunki niezbędne do przeszkolenia w tym samym czasie dwóch osób bezrobotnych. Z oferty nie wynikało, że możliwe jest przeszkolenie dwóch osób w różnym czasie. Skoro organ I instancji ustalił, że warunki techniczne firmy prowadzonej przez Pana P. G. nie pozwalały na przeprowadzenie szkolenia dwóch osób w tym samym czasie oraz nie można było ocenić kompetencji zawodowych Pana P. G. do przeprowadzenia takiego szkolenia, to zasadnym było odmówić skierowania Pana T. C. na szkolenie o które się ubiegał. Skargę na powyższą decyzję złożył T. C. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 6-10 kodeksu postępowania administracyjnego, naruszenie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez wydanie decyzji opierając się na niedokładnej analizie skuteczności i efektywności i ograniczeniu kosztu szkolenia do kwoty 22,59 zł za godzinę bez podania stosownej podstawy prawnej. W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Stwierdził, że nie może się zgodzić ze stwierdzeniem Starosty, który potwierdził celowości przeprowadzenia szkolenia "[...]" a następnie odrzucił ofertę szkoleniową "B" uznając ją za niecelową i nieoszczędną. W piśmie z dnia 9 września 2013 r. starosta nie podał podstawy prawnej swojego uznania wbrew dyspozycji art. 40 ust. 2d oraz ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pomimo, że w/w działania były jego ustawowym zadaniem na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 6 oraz art. 9 ust. 1 pkt 8a wymienionej ustawy. Zarzucił, że Starosta bez podania podstawy prawnej ustanowił limit na szkolenie dla niego w wysokości 22,59 zł. Omawiana ustawa dokładnie precyzuje limit kosztu szkoleń na poziomie 300% średniego wynagrodzenia: tak więc każde szkolenie mieszczące się w wyznaczonym limicie powinno dojść do skutku o ile bezrobotny uzasadni celowość szkolenia. Zgodnie z powołanym przepisem zadaniem starosty jest poszukiwanie i wybór firmy szkoleniowej na zasadach konkurencyjności, równego traktowania i przejrzystości. Starosta nie wskazuje na jakich kryteriach oparł swoje uznanie, czym czyni postępowanie nie przejrzyste. Uzasadnienie decyzji organu II instancji pismem J. S. z dnia 28 marca 2013 r. jest zwykłym nieporozumieniem. Pismo to dotyczyło sprecyzowania zakresu szkoleń. Oferta firmy B dokładnie odpowiadała jego oczekiwaniom. Ponadto zarzucał, że nie mógł stanowiska Starosty skierować do oceny przez Sąd albowiem nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy skierowania na szkolenie w formie decyzji administracyjnej. Nie można zgodzić się z uzasadnieniem Starosty, który odmówił skierowania na szkolenie podając za powód brak możliwości przeprowadzenia szkolenia w jednym czasie dla 2 osób bezrobotnych na dwóch stanowiskach komputerowych wyposażonych w kompletne oprogramowanie. Starosta jest związany treścią wniosku skarżącego, a skarżący wnosił aby jego szkolić a nie razem z nim drugą osobę. W odpowiedzi na skargę organ orzekł o jej oddaleniu, a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego. Wówczas to sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. może w zależności od okoliczności uchylić zaskarżoną decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie wskazane uchybienia nie występują. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] października 2014 r. [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] orzekającą o odmowie skierowania na szkolenie "[...]". Materialnoprawną podstawę wskazanych decyzji stanowił art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Mówi on, że starosta może kierować bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uzasadni on celowość tego szkolenia a jego koszt w części finansowanej z Funduszu Pracy w danym roku nie przekroczy 300% przeciętnego wynagrodzenia. Z przepisu powyższego wynika, że organ może wydać decyzję o skierowaniu osoby zainteresowanej na szkolenie jeżeli zostały spełnione dwa warunki: szkolenie jest celowe, a powyższe uzasadni osoba zainteresowana, ponadto koszty szkolenia nie mogą przekroczyć wskazanej w przepisach kwoty. Drugi wniosek o jakim mowa powyżej jest sprecyzowany jednoznacznie i wyraża się odpowiednio obliczoną kwotą. Natomiast nie ma normatywnego określenia pojęcia celowości szkolenia. Z uwagi jednak na zamieszczenie tegoż pojęcia w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i nałożenie obowiązku uzasadnienia przez osobę zainteresowaną celowości wyrażenia zgody na szkolenie, to pojęcie należy rozumieć, w ten sposób, że zainteresowany uprawdopodobni, że ukończenie określonego szkolenia da podstawę do uzyskania pracy. Odnosząc się do warunku kwotowego i odpowiadając jednocześnie na zarzuty skargi należy stwierdzić, że organ nie może przeznaczyć dowolnej kwoty na szkolenie, przyjmując jedno ograniczenie wyznaczone przez ustawę progu finansowego. Musi w tym zakresie również wydatkować rozważnie i gospodarować tak aby z przeznaczonych na ten cel pieniędzy mogło skorzystać jak najwięcej osób. Na pewno niedopuszczalne będzie przeznaczenie kwoty wyższej niż w normalnych warunkach na określoną usługę należałoby ponieść. Nie jest zatem tak, jak twierdzi skarżący, że organ nie powinien odmawiać skierowania na szkolenie, o ile zapłata nie przekracza ustawowego progu. Stąd też działania organu I instancji zmierzające do pomniejszenia kosztów poprzez skierowanie na nie 2 osób, co miało się wiązać z niższą kwotą za usługę. Wskazać należy, że powołany, zresztą przez organ I instancji, art. 4 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) stanowi, że wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów oraz optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów. Organ I instancji był również zobowiązany do działania zgodnie z § 74 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 września 2010 r. w sprawie standardów i warunków prowadzenia usług rynku pracy (Dz. U. Nr 177, poz. 1193 ze zm.) i uwzględniać: 1) dostosowanie programu szkolenia odpowiednio do identyfikowanego na rynku pracy zapotrzebowania na kwalifikacje; 2) jakość oferowanego programu szkolenia, w tym wykorzystywanie standardów kwalifikacji zawodowych i modułowych programów szkoleń zawodowych, dostępnych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. e w/w ustawy; 3) certyfikaty jakości usług posiadane przez instytucję szkoleniową; 4) dostosowanie kwalifikacji i doświadczenia kadry dydaktycznej do zakresu szkolenia; 5) dostosowanie wyposażenia dydaktycznego i pomieszczeń do potrzeb szkolenia, z uwzględnieniem bezpiecznych i higienicznych warunków realizacji szkolenia; 6) rodzaj dokumentów potwierdzających ukończenie szkolenia i uzyskanie kwalifikacji; 7) koszty szkolenia; 8) sposób organizacji zajęć praktycznych określonych w programie szkolenia. § 74 ust. 2 omawianego rozporządzenia stanowił, że Starosta ustala kryterium wyboru instytucji szkoleniowych do przeprowadzenia szkolenia w taki sposób, aby zapewnić najwyższą jakość szkolenia przy najbardziej konkurencyjnej cenie. Analizując akta sprawy pod kątem stosowania przez organ I instancji powołanych przepisów rozporządzenia należy zauważyć, że działania organu zmierzały do ich realizacji. Przede wszystkim organ wystąpił z zapytaniem ofertowym w trybie art. 4 pkt 8 ustawy prawo zamówień publicznych, na organizację szkolenia "[...]", w związku z powyższym skontaktował się z jednostkami szkoleniowymi oraz zamieścił zaproszenie do składania ofert na stronie internetowej urzędu. Do urzędu wpłynęła tylko 1 oferta – B. Badanie oferty pod kątem spełnienia wymogów powołanego w § 74 rozporządzenia, doprowadziły ostatecznie do uznania przez organ I instancji, że nie spełnia ona warunków związanych z potencjałem technicznym niezbędnym do przeprowadzania szkoleń "[...]", ponieważ nie dysponuje dwoma stanowiskami komputerowymi zawierającymi licencjonowane oprogramowanie niezbędne do przeprowadzenia szkoleń, a koszty szkolenia są wysokie (§ 74 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia). Po drugie osoby wskazane do przeprowadzenia szkolenia nie posiadały kompetencji do przeprowadzenia szkolenia z zakresu sterowników PLC. Zatem podstawą do odrzucenia oferty i w konsekwencji odmowa skierowania skarżącego na szkolenie nie były jedynie względy finansowe – o czym mowa jest w skardze, ale także brak posiadania odpowiednich kwalifikacji przez osoby szkolące (§ 74 ust. 4). Tym samym jedyna oferta, która została złożona Urzędowi nie była do przyjęcia. Najistotniejsza dla rozpoznania skargi jest okoliczność, o której mowa w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, przede wszystkim organu II instancji. Mianowicie w dniu 28 maja 2013 r. do Urzędu Pracy wpłynęło pismo potencjalnego pracodawcy skarżącego, który poinformował, że zakres szkolenia "[...]" firmy [...] nie odpowiada potrzebom jego firmy. Tym samym w ocenie Sądu odpadł warunek określony w art. 40 ust. 3 ustawy – a mianowicie celowości skierowania skarżącego na wskazane przez niego szkolenie. Z odbyciem właściwego szkolenia wiązało się zatrudnienie zainteresowanego w firmie prowadzonej przez J. S., z którym zawarł on umowę o pracę od dnia 1 września 2013 r. Z powołanego pisma nie wynika, jak podaje w skardze zainteresowany, że dotyczyło ono sprecyzowania zakresu szkolenia. Pracodawca bowiem stwierdził w nim jednoznacznie, że zakres szkolenia, o którym mowa w sprawie nie odpowiada potrzebom jego firmy. Sąd nie podejmuje polemiki odnośnie zarzutu skargi nie wydania na początkowym etapie postępowania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku skarżącego w formie decyzji, ostatecznie bowiem rozstrzygnięto wniosek skarżącego właśnie w takiej formie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 101/14 uznał, że z art. 9 ust. 1 pkt14 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy wynika, że skierowanie bezrobotnego na szkolenie bądź odmowa jego skierowania następuje w postaci decyzji i taką formę przyjęło rozstrzygnięcie organu I i II instancji. Ostatecznie zatem należy uznać, że skarga jest niezasadna, gdyż decyzje nie naruszają prawa – w tym art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2014 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także art. 6 - 10 kpa. Skarga nie zawiera wskazania na czym polega naruszenie tych ostatnich przepisów. W ocenie Sądu organy wydające zaskarżone decyzje nie naruszyły zasad postępowania administracyjnego określonych w powołanych przepisach: zasady legalności, zasady uwzględnienia interesu publicznego i słusznego interesu obywateli, zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, nie uchybiły obowiązkowi udzielania informacji i czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z przeprowadzonego postępowania administracyjnego organy wszechstronnie rozważały problem, a strona była informowana o dokonywanych czynnościach. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak wyżej.