IV SA/Wr 902/14

Wrocław, dnia 26 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. W. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. w przedmiocie prawa do renty inwalidzkiej postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 15 grudnia 2014 r. I. W. S. (dalej jako skarżąca) została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi w przedmiocie prawa do renty inwalidzkiej w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podpisanie skargi w siedzibie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu lub nadesłanie skargi oryginalnie podpisanej. Wezwanie zostało skarżącej w dniu 8 stycznia 2015 r. (k. 5 akt sądowoadministracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, że jej braki formalne nie zostały uzupełnione w terminie a sama sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego. Wymagania te zostały określone w między innymi w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. , który stanowi, że pismo sądowe (a więc i skarga) powinno zawierać podpis strony. Brak podpisu strony wnoszącej skargi uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu. W razie stwierdzenia przeszkody do dalszego rozpoznania sprawy, przewodniczący w oparciu o art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wzywa stronę do uzupełnienia bądź poprawienia tej skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wskazany wyżej siedmiodniowy termin oblicza się, na podstawie art. 83 § 1 i § 2 p.p.s.a., według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie zaś z art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2014 , poz. 121 ze zm.) termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Natomiast § 2 powołanego przepisu stanowi, że jeżeli początkiem terminu jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że, wobec doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia braków skargi w dniu 8 stycznia 2015 r., wyznaczony termin upłynął w dniu 15 stycznia 2015 r. (czwartek). W tak zakreślonym terminie brak skargi nie został uzupełniony. Należy także wskazać, że analiza treści skargi prowadzi do wniosku, że skarżąca kwestionuje rozstrzygnięcie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie ustalenia jej uprawnienia do renty z tytułu niezdolności do pracy. Tymczasem, sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych nie należą do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z art. 83 ust. 1 pkt 4) ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity z 2013 r., poz. 1442 ze zm.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje co prawda decyzje w zakresie ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych, lecz w myśl art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, odwołanie od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity z 2014 r., poz. 101). Kodeks stanowi zaś w art. 1, że sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, do których stosuje się jego przepisy, są sprawami cywilnymi. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 2 p.p.s.a. sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej (podkreślenie Sądu), przez orzekanie w sprawach ze skarg: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W związku z powyższym uznać należy, że skarga w przedmiocie prawa do renty inwalidzkiej nie należy do właściwości sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu również na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skargę należało zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. odrzucić.