IV SA/Wr 91/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej wpis od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych. Decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania [...] od decyzji Kierownika Działu Rodzinnego i Funduszu Alimentacyjnego w Ośrodku Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego, zakwestionowaną decyzję utrzymało w mocy. Powyższą decyzję doręczono odwołującej się w dniu 18 grudnia 2013 r. wraz z pouczeniem, że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożona za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Pismem złożonym za pośrednictwem organu odwoławczego w dniu 20 stycznia 2014 r., [...], działając przez pełnomocnika, wniosła do tutejszego Sądu skargę na wskazaną wyżej decyzję z dnia [...] 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Zgodnie bowiem z art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję skutecznie doręczono skarżącej w dniu 18 grudnia 2013 r. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Tymczasem, skarga została wniesiona za pośrednictwem organu właściwego w dniu 20 stycznia 2014 r., a więc po upływie terminu do jej złożenia, gdyż termin ten mijał dnia 17 stycznia 2014 r. W tej sytuacji skargę należało uznać za spóźnioną, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skoro zatem skarga została złożona z uchybieniem terminu, a skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o jego przywrócenie, na podstawie wyżej powołanego przepisu prawa, podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Niniejsza sprawa, bezsprzecznie, mieści się w powyższym zakresie wobec czego uiszczony przez skarżącą wpis od skargi należało uznać za nienależny. Stosownie do art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami nienależnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Cytowany wyżej przepis dotyczy sytuacji, gdy wystąpi nadpłata w kwocie kosztów uiszczonych przez stronę w porównaniu z wysokością kwoty należnej. Przy czym, nadpłata wystąpi także wtedy, gdy pobrane koszty sądowe (art. 211 p.p.s.a.) będą wyższe od należnych albo zostaną pobrane od strony zwolnionej od ponoszenia kosztów, np. w sytuacjach, o których mowa w art. 239 p.p.s.a. (por. Małgorzata Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 225 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, publ. Lex 2011) . W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 225 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji postanowienia. Na marginesie tylko dodać trzeba, że Sąd dostrzegł wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania "wydanej decyzji". Z uwagi jednak na podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, jego rozpoznanie w chwili obecnej byłoby bezcelowe. Art. 61 § 6 p.p.s.a. bowiem stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.