IV SA/Wr 92/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku za klasę pierwszą specjalisty wojskowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.), § 5 ust. 1 pkt 2, § 25 ust. 1 pkt 2, § 35 ust. 1 i § 39 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz.U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania st. chor. szt. rez. B. K. od decyzji Dowódcy 2 Bazy Materiałowo-Technicznej w K. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy przyznania dodatku za klasę pierwszą specjalisty wojskowego zaliczanego do podstawy wymiaru emerytury, utrzymał kwestionowaną decyzję w mocy. Uzasadniając swe stanowisko organ odwoławczy podał, że organ I instancji uznał, iż brak jest podstaw prawnych do przyznania wnioskodawcy dodatku za pierwszą klasę specjalisty wojskowego, albowiem do dnia zwolnienia ze służby wnioskodawca nie uzyskał klasy kwalifikacyjnej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji, a tylko w takim wypadku dodatek taki mógł zostać przyznany (§ 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy). Stąd też z dniem 1 lipca 2000 r. utracił prawo do dodatku za klasę kwalifikacyjną (§ 39 rozporządzenia). Dowódca 2 Bazy Materiałowo-Technicznej nie znalazł także podstaw do przyznania wnioskodawcy dodatku w trybie § 35 ust. 1 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. jako dodatku "wyrównawczego" w zamian za utracony dodatek za pierwszą klasę specjalisty wojskowego, ponieważ dodatek ten przysługiwał żołnierzowi zawodowemu do czasu uzyskania uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym, co najmniej równego z poprzednio otrzymywanym (przed utratą dodatku), a wnioskodawca w dniu zwolnienia ze służby otrzymywał uposażenie wraz z dodatkami o charakterze stałym w wysokości przekraczającej uposażenie wypłacane przed utratą dodatku (w miesiącu czerwcu 2000 r. - 2016, 41 zł, w miesiącu kwietniu 2003 r. - 2306, 86 zł). Od tej decyzji strona wniosła odwołanie do Dowódcy Sił Powietrznych, albowiem w jej odczuciu była "rażąco niesprawiedliwa" i powodowała "niczym nieuzasadnione obniżenie podstawy wymiaru emerytury o 10 %". Jednocześnie odwołujący się podniósł zarzut, iż uzasadnienie zaskarżanej decyzji "zasadniczo odbiega od stanu faktycznego", co świadczy o braku należytej staranności i pobieżnym potraktowaniu problemu, który wyniknął "wyłącznie z niekompetencji i bałaganu panującego w organach ewidencyjno-kadrowych" w jednostkach wojskowych, w których pełnił służbę wojskową. Odwołanie zostało przekazane do rozpatrzenia Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego, który decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W dniu 28 lutego 2008 r. odwołujący się wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rozstrzygnięcia organów wojskowych, podnosząc jak dotychczas. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 165/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję organu II instancji ze względu na wadliwość w sposobie określenia istotnych elementów decyzji, a mianowicie braku jednoznacznego wskazania, iż osoba podpisująca tę decyzję posiadała upoważnienie do jej wydania w imieniu organu, tj. Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego. Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd nie wypowiedział się w kwestii zarzutów skarżącego dotyczących merytorycznej jej zawartości. Po zwrocie akt postępowania organ II instancji dokonał ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalił, że strona pełniła zawodową służbę do dnia 30 kwietnia 2003 r., ostatnio na stanowisku kierownika magazynu w 2 Bazy Materiałowo-Technicznej w K. Do dnia zwolnienia ze służby żołnierz otrzymywał dodatek za pierwszą klasę specjalisty wojskowego w wysokości 10 % uposażenia bazowego, przyznany decyzją Dowódcy 2 Bazy Materiałowo-Technicznej Nr [...] z dnia [...]. W związku z powyższym dodatek ten uwzględniony został w decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. Nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości emerytury wojskowej. W dniu 8 kwietnia 2004 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. wystąpił do Dowódcy 2 Bazy Materiałowo-Technicznej z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...], a decyzją z dnia [...] zmienił wysokość przyznanej emerytury poprzez wyłączenie z podstawy jej naliczenia kwoty dodatku za pierwszą klasę kwalifikacyjną. Jak uzasadniał, od dnia 14 lipca 1998 r. st. chor. szt. B. K. zajmował stanowisko służbowe określone specjalnością wojskową 10-9-40, zaś pierwszą klasę specjalisty wojskowego uzyskał w specjalności wojskowej 10-9-10. Konsekwencją powyższego brak było podstaw do przyznania dodatku za pierwszą klasę kwalifikacyjną, ponieważ dodatek ten przysługiwał wyłącznie w przypadku zgodności posiadanej klasy specjalisty ze specjalnością wojskową na zajmowanym stanowisku. Minister Obrony Narodowej wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Dowódcy 2 Bazy Materiałowo-Technicznej i decyzją Nr [...] z dnia [...] stwierdził jej nieważność oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Nr [...] z dnia [...]. Po rozpatrzeniu wniosku B.K. o ponowne rozpoznanie sprawy Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję własną Nr [...], na co zainteresowany wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 12 października 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1020/05 skarga została oddalona. W dniu 12 marca 2007 r. B. K. zwrócił się z wnioskiem o "wydanie decyzji administracyjnej dotyczącej nowej wysokości podstawy wymiaru emerytury z uwzględnieniem dodatku za I klasę kwalifikacyjną specjalisty wojskowego". Wniosek został przez Dowódcę Sił Powietrznych zakwalifikowany jako wniosek o przyznanie dodatku za klasę kwalifikacyjną i przekazany do rozpoznania Dowódcy 2 Bazy Materiałowo-Technicznej jako organu właściwego w sprawie należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby w stosunku do żołnierzy pełniących służbę w tej jednostce w dniu zwolnienia. Dowódca 2 Bazy Materiałowo-Technicznej decyzją Nr [...] z dnia [...] odmówił uwzględnienia żądania wnioskodawcy o przyznanie dodatku za klasę pierwszą specjalisty wojskowego. Jak dalej podał organ odwoławczy, na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego, nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Bezspornym w sprawie jest, iż odwołujący się w okresie od dnia 4 stycznia 1993 r. do dnia 13 lipca 1998 r. pełnił zawodową służbę wojskową w 7 Składnicy Sprzętu Łączności i UL w Ł. na stanowisku kierownika magazynów, określonym specjalnością wojskową 10-9-10. W tej specjalności wojskowej w dniu 1 kwietnia 1998 r. zdał egzamin kwalifikacyjny i uzyskał pierwszą klasę kwalifikacyjną (rozkaz Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Nr [...] z dnia [...]). Do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie uzyskał klasy kwalifikacyjnej wyższej lub równej posiadanej, w innej specjalności wojskowej. Poza sporem jest także, iż w dniu 14 lipca 1998 r. odwołujący się wyznaczony został na stanowisko kierownika magazynu w 2 Bazie Materiałowo-Technicznej w K., oznaczone inną specjalnością wojskową (10-9-40) niż posiadana przez niego klasa kwalifikacyjna. Mimo braku zgodności specjalności wojskowej posiadanej klasy kwalifikacyjnej i specjalności wojskowej zajmowanego stanowiska służbowego, odwołujący się posiadał prawo do dodatku za pierwszą klasę kwalifikacyjną na podstawie § 26 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. Rozk. MON z 1993 r., poz. 61 ze zm.). Po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy odwołujący się utracił prawo do przedmiotowego dodatku z uwagi na opisaną wyżej niezgodność specjalności wojskowych pomiędzy posiadaną klasą kwalifikacyjną, a zajmowanym stanowiskiem służbowym. Prawo do tego dodatku utracił z dniem 1 lipca 2000 r. (§ 39 rozporządzenia). Biorąc pod uwagę okoliczność, iż do czasu zwolnienia ze służby owa niezgodność specjalności wojskowych nie została wyeliminowana, B.K. nie nabył ponownie prawa do dodatku za klasę kwalifikacyjną. W dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej odwołujący się nie posiadał także uprawnień do dodatku, o którym mowa w § 35 przywołanego rozporządzenia, w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy uposażeniem zasadniczym wraz z dodatkami o charakterze stałym należnym przed datą utraty uprawnień do dodatku za klasę kwalifikacyjną, a uposażeniem przysługującym po tej dacie. Jak bowiem wskazano w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, w miesiącu kwietniu 2003 r. przysługiwało mu uposażenie w kwocie 2.306,86 zł, co stanowiło kwotę przewyższającą kwotę jego uposażenia wraz z dodatkiem za klasę kwalifikacyjną otrzymywanego przed datą utraty uprawnień do dodatku za klasę kwalifikacyjną (uposażenie za miesiąc czerwiec 2000 r. - 2016,41 zł). Oznacza to w konsekwencji prawidłowość ustaleń poczynionych przez organ I instancji również w tym zakresie. W tym stanie rzeczy podniesiony w odwołaniu zarzut niewłaściwie ustalonego stanu faktycznego sprawy, braku należytej staranności i pobieżnego traktowania problemu na etapie wydawania zaskarżonej decyzji nie znajduje uzasadnienia, co potwierdzają także ustalenia dokonane przez ten organ odwoławczy. Organ I instancji wnikliwie i wszechstronnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające i na tej podstawie podjął prawidłowe merytorycznie rozstrzygnięcie. Na tę decyzję B. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze podniósł, że motywowanie zaskarżonej decyzji brakiem podstaw prawnych do przyznania dodatku za pierwszą klasę specjalisty wojskowego i twierdzenie, że do dnia zwolnienia ze służby nie uzyskał klasy właściwej dla zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji jest bezzasadne, ponieważ rzeczona niezgodność nie wynika z jego winy, a wyłącznie z bałaganu i niekompetencji panujących w organach kadrowych Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej oraz 2 Bazy Materiałowo-Technicznej w K. W opinii skarżącego twierdzenie, że "po zwrocie akt postępowania organ II instancji dokonał ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego" jest niezgodne z prawdą, ponieważ w uzasadnieniu powielono jedynie poprzednie sformułowania. Nadto skarżący podniósł, że: - zawodową służbę wojskową na stanowisku kierownika magazynu pełnił nieprzerwanie od dnia 4 stycznia 1993 r. do dnia 30 kwietnia 2003 r. Przez cały okres sprawowania tej funkcji był to ten sam magazyn w 7SSŁiUL w Ł. później przemianowanej na Skład Nr [...] i podporządkowanej służbowo 2BMT w K. i wykonywał w nim identyczne obowiązki służbowe. Różnica w nazwie powstała na skutek zmian strukturalnych w Sił Zbrojnych; - egzamin na pierwszą klasę specjalisty wojskowego z zakresu wiedzy dotyczącej kierowania magazynami sprzętu elektronicznego zdał w dniu 1 kwietnia 1998 r., co znalazło potwierdzenie w rozkazie Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Nr [...] z dnia [...] z potwierdzeniem, że jest to zgodne z zajmowanym przez niego stanowiskiem służbowym; - egzamin na klasę mistrzowską specjalisty wojskowego z zakresu wiedzy dotyczącej kierowania magazynami sprzętu elektronicznego zdał w dniu 14 marca 2001 r. Fakt ten znalazł potwierdzenie w rozkazie Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Nr [...] dopiero w dniu [...]. Skutkiem negatywnym tej opieszałości jest fakt, że po dniu 31 marca 2001 r. zaczęły obowiązywać inne przepisy, a decyzja Ministra Obrony Narodowej Nr 29 z dnia 2 marca 1995 r. w sprawie uzyskiwania klas kwalifikacyjnych specjalisty wojskowego straciła moc prawną; - wpis do legitymacji służbowej potwierdza fakt zdania egzaminu i uzyskania mistrzowskiej klasy specjalisty wojskowego zgodnie z zajmowanym stanowiskiem, ale już w specjalności 10-9-40. Nieprawdziwy jest zapis daty przeprowadzenia egzaminu "01.04.2001" - była to bowiem niedziela - egzamin faktycznie przeprowadzono w dniu 14 marca 2001 r.; - skarżący zwrócił także uwagę, że wpisów do legitymacji dokonywała ta sama osoba; - przytoczony § 39 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy można uznać jedynie jako przykład działania prawa wstecz. Skarżący podał, że dodatek otrzymywał. Ponadto w dniu 27 grudnia 2000 r. powołując się na w/w rozporządzenie Kierownik 2 Bazy Materiałowo Technicznej decyzją Nr [...] przyznał mu ponownie dodatek za uzyskaną "pierwszą klasę kwalifikacyjną w wysokości 10% uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego", w uzasadnieniu podając, że jest ona właściwa dla zajmowanego stanowiska służbowego; - organ odwoławczy nie zauważył też, że decyzja nr [...] Dowódcy 2 Bazy Materiałowo-Technicznej dotyczy zupełnie innej sprawy, tzn. wstrzymania dodatku za klasę mistrzowską specjalisty wojskowego i przyznania ponownego z dniem 1 stycznia 2003 r. dodatku za klasę pierwszą specjalisty wojskowego w wysokości 10% uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. Sprawa dotyczyła przywrócenia dodatku za klasę mistrzowską specjalisty wojskowego utraconego na skutek uchylenia przez Dowódcę Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej swoich rozkazów w sprawie nadania klas specjalisty wojskowego wydanych po dniu 30 marca 2001 r., w tym rozkazu Nr [...] z dnia [...] potwierdzającego zdanie egzaminu na klasę mistrzowską specjalisty wojskowego z zakresu wiedzy dotyczącej kierowania magazynami sprzętu elektronicznego i przyznania dodatku w wysokości 18% uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. Nie zbadano natomiast, dlaczego Dowódca Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej anulując w/w rozkaz nie zachował numeru specjalności 10-9-40 dla przywróconej ponownie klasy pierwszej specjalisty wojskowego, chociaż egzamin na klasę mistrzowską w tej specjalności obejmował cały zakres wiedzy dotyczącej klas niższych; - nieprawdą jest według skarżącego również sformułowanie, że do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie uzyskał klasy kwalifikacyjnej wyższej lub równej posiadanej w innej specjalności od nadanej rozkazem Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Nr [...] z dnia [...] pierwszej klasy specjalisty wojskowego. W dniu 13 marca 2001 r. zdał z wynikiem pozytywnym egzamin na klasę mistrzowską specjalisty wojskowego obejmującą zakres wiedzy niezbędny dla wszystkich klas niższych w specjalności 10-9-40 i do czasu wydania przez Dowódcę Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej rozkazu Nr [...] z dnia [...] anulującego rozkazy w sprawie nadania klas specjalisty wojskowego wydane po dniu 30 marca 2001 r. Przy czym, stwierdził, że cofnięcie uprawnień przełożonemu, który je dotychczas skutecznie realizował nie dyskwalifikuje w żadnym razie poziomu wiedzy, ani kwalifikacji osoby, która nabyła rzeczone uprawnienia. Cofa jedynie uprawnienia określonemu przełożonemu; Skarżący podkreślił także, iż zwrócił się o wydanie decyzji administracyjnej dotyczącej nowej wysokości podstawy wymiaru emerytury z uwzględnieniem dodatku za pierwszą klasę kwalifikacyjną specjalisty wojskowego. Wniosek został błędnie zinterpretowany, jako wniosek o przyznanie, a nie potwierdzenie prawa do dodatku za pierwszą klasę specjalisty wojskowego. B. K. wskazał też na niewłaściwie ustalony stanu faktyczny. W jego przekonaniu organ odwoławczy powielił jedynie wybiórczo fragmenty uzasadnień, nie zajmując się w ogóle ciągiem faktów, pomyłek i niedopatrzeń powstałych w organach ewidencyjno-kadrowych Wojsk Lotniczych i 2 Bazy Materiałowo-Technicznej. W odpowiedzi na skargę Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.); dalej rozporządzenie. Jak wynika z dokonanej analizy akt sprawy skarżący, przed wejściem w życie rozporządzenia, mimo braku zgodności specjalności wojskowej posiadanej klasy kwalifikacyjnej i specjalności wojskowej zajmowanego stanowiska służbowego, na podstawie § 26 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 kwietnia 1990 r. Nr 30/MON w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz.Rozk.MON z 1993 r., poz. 61 ze zm.), posiadał prawo do dodatku za pierwszą klasę kwalifikacyjną. Na podstawie art. 6 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz.U. Nr 50, poz. 50 ze zm.), z dniem 20 czerwca 2000 r. powyższe zarządzenie utraciło moc. Po myśli § 39 rozporządzenia z dnia 10 października 2000 r., jego przepisy mają zastosowanie do dodatków do uposażenia żołnierzy od dnia 1 lipca 2000 r. Kwestią, którą należy w niniejszej sprawie rozstrzygnąć jest, czy skarżącemu słusznie odmówiono prawa do dodatku w sytuacji, gdy posiadana przez niego klasa klasyfikacyjna nie odpowiadała nowemu stanowisku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 powołanej na wstępie ustawy, obok uposażenia zasadniczego, w skład uposażenia żołnierza wchodzą dodatki, do których jak wynika z jej art. 15 ust. 1 należy między innymi dodatek kwalifikacyjny. W rozporządzeniu z dnia 10 października 2000 r. w § 11 pkt 2a przewidziano dodatek kwalifikacyjny za klasę kwalifikacyjną. Uzupełnienie tego unormowania zawiera § 25 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, że chorążemu, podoficerowi zawodowemu albo żołnierzowi służby nadterminowej, który uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji, przysługuje dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej w wysokości 6% uposażenia bazowego w razie uzyskania drugiej klasy, 10% tego uposażenia w razie uzyskania pierwszej klasy i 18% w razie uzyskania klasy mistrzowskiej. Przywołany przepis wskazuje, że warunkiem przyznania i pobierania dodatku kwalifikacyjnego jest uprzednie uzyskanie i posiadanie przez żołnierza klasy kwalifikacyjnej zgodnej z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym. Potwierdzenie tej interpretacji znajdujemy w § 8 rozporządzenia, wymienia on bowiem sytuacje, w których mimo nie zajmowania stanowiska odpowiadającego właściwej klasie taki dodatek przysługuje. § 8 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że żołnierz przeniesiony na stanowisko, na którym pobierany dotychczas dodatek o charakterze stałym nie przysługuje lub przysługuje w niższej kwocie miesięcznej, do czasu uzyskania na nowym stanowisku służbowym uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym co najmniej równego z dotychczas otrzymywanym, otrzymuje ten dodatek w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy porównywanymi uposażeniami, jeżeli wyznaczenie na nowe stanowisko nastąpiło: 1) w związku z orzeczeniem przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia służby w określonych jednostkach wojskowych albo na zajmowanym dotychczas stanowisku służbowym, w razie gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem służby wojskowej lub chorobą powstałą w związku ze szczególnymi warunkami tej służby, 2) wskutek likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego w razie gdy nie ma możliwości przeniesienia na stanowisko, na którym pobierane dotychczas dodatki przysługują w dotychczasowej wysokości, 3) ze względu na konieczność zapewnienia ciągłości dowodzenia (kierowania) jednostką wojskową, pododdziałem lub komórką organizacyjną albo co wynika z modelu przebiegu służby (drogi rozwojowej) żołnierza zawodowego. W jego ust. 5 mowa jest o tym, iż w przypadku ustania warunków uzasadniających otrzymywanie dodatków o charakterze stałym z innych przyczyn niż określone w art. 1-3 prawo do tych dodatków wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym ustały warunki uzasadniające ich otrzymanie. Z powołanego przepisu wynika również, że skarżący nie znajduje się w sytuacji uprawniającej do zatrzymania dodatku związanego z uzyskaną wcześniej klasą kwalifikacyjną. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że w dniu 1 lipca 2000 r. skarżący legitymował się pierwszą klasą kwalifikacyjną w specjalności wojskowej 10-9-10, gdyż rozkazem z dnia 28 października 2002 r. Nr 141 Dowódca Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej uchylił rozkaz własny z dnia 27 kwietnia 2001 r. o nadaniu B. K. mistrzowskiej klasy kwalifikacyjnej w specjalności 10-9-40. Uchylenie tego rozkazu spowodowało, że obowiązywał rozkaz z dnia [...] Nr [...] o nadaniu B. K. pierwszej klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej 10-9-10. Z kolei, ze znajdującego się w materiale dowodowym odpisu przebiegu służby wojskowej wynika, że od dnia 14 lipca 1998 r. do dnia 30 kwietnia 2003 r. pełnił on funkcję kierownika magazynu w 2 Bazie Materiałowo-Technicznej w K. - specjalność wojskowa 10-9-40, tj. korpus osobowy: łączność, grupa osobowa: techniczna, specjalność: gospodarka i zaopatrzenie. Wobec powyższego, posiadana przez skarżącego klasa kwalifikacyjna w specjalności wojskowej 10-9-10, niewątpliwie nie jest właściwą dla otrzymania prawa do dodatku w sytuacji, gdy zajmowane przez skarżącego stanowisko, wymaga specjalności 10-9-40. Analiza materiału dowodowego nie wykazała przy tym, aby skarżący złożył stosowny egzamin i uległy zmianie jego kwalifikacje. Skoro więc, w sprawie mamy do czynienia z sytuacją zajmowania przez skarżącego stanowiska, dla którego, dla celów przyznania dodatku, wymagana jest inna klasa kwalifikacyjna niż przez niego posiadana, w świetle brzmienia powołanych przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy nie ulega wątpliwości, że organy decyzyjne podjęły słuszne rozstrzygnięcie odmawiając skarżącemu prawa do dodatku za klasę pierwszą specjalisty wojskowego zaliczanego do podstawy wymiaru emerytury. Właściwie także stwierdził organ decyzyjny, że w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej skarżący nie posiadał uprawnień do dodatku, o którym stanowi § 35 rozporządzenia z uwagi na to, że uposażenie w miesiącu kwietniu 2003 r. przewyższało kwotę uposażenia wraz z dodatkiem za klasę kwalifikacyjną otrzymywanego przed utratą przez skarżącego uprawnień do dodatku za klasę kwalifikacyjną. Nie można też zgodzić się z zarzutem skarżącego dotyczącym błędnej interpretacji wniosku wszczynającego postępowanie, gdyż w dacie jego złożenia w obrocie prawnym nie funkcjonowała decyzja przyznająca mu prawo do dodatku za klasę kwalifikacyjną specjalisty wojskowego. Wniosku tego nie można było więc rozpoznać, jako wniosku o potwierdzenie nabycia takiego prawa. W sprawie nie ma też mowy o "cofnięciu legalnie nabytych praw", a na przekonanie skarżącego o błędnym postępowaniu organów decyzyjnych, mógł mieć wpływ skomplikowany tryb weryfikacji poszczególnych, wydanych decyzji administracyjnych. Reasumując, Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego, dotyczących wadliwości prowadzonego przez organy decyzyjne postępowania. Badając wydane orzeczenia pod względem ich zgodności z prawem nie stwierdził naruszenia przepisów kwalifikujących je do wycofania z obrotu prawnego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.