IV SA/Wr 92/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. B. na postanowienie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z 12 stycznia 2015 r. R. B. (zwany dalej stroną, skarżącym lub wnioskodawcą) wniósł skargę na postanowienie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], nr [...], uznające za nieuzasadnione zarzuty zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Strona zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powołując się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu swojego żądania wnioskodawca wskazał, że organ egzekucyjny realizując wystawione tytuły wykonawcze nałożył na skarżącego oraz na jego żonę grzywny wraz z należnymi opłatami w łącznej kwocie 3300 złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych na każde z trójki ich dzieci. Wysokość grzywien stanowi znaczne obciążenie dla rodziny skarżącego i nie jest on obecnie w stanie ich uiścić. Stąd też w sytuacji podjęcia przez organ próby wyegzekwowania wskazanej kwoty strona będzie zmuszona do wykonania szczepień ochronnych, będących zabiegiem powodującym nieodwracalne skutki, których w żaden sposób nie można cofnąć ani zrekompensować. W ocenie skarżącego nie jest również możliwe całkowite i bezpieczne usunięcie wszystkich składników podanej szczepionki oraz efektów ich działania, pozostawiając organizm w takim stanie jak sprzed zaszczepienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. Jednakże przed przystąpieniem do rozpoznania sformułowanego przez stronę żądania w pierwszej kolejności należy ocenić czy postanowienie będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie w ogóle należy do kategorii aktów podlegających wykonaniu i wywołujących skutki prawne w sferze materialnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 537/14) Jak wynika z treści zaskarżonego aktu jego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela względem podniesionych przez zobowiązanego zarzutów na etapie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Stosownie do art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.) zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty organ egzekucyjny – co do zasady – rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Dopiero po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Zauważyć przy tym również należy, że zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a. do czasu wydania przez organ egzekucyjny ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, postępowanie egzekucyjne pozostaje zawieszone. Z przywołanych regulacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że postanowienie będące przedmiotem niniejszej sprawy nie prowadzi do przyznania skarżącemu żadnych praw bądź nałożenia na niego żadnych obowiązków. Wskazany akt stanowi jedynie procesową formę wyrażenia stanowiska przez wierzyciela dochodzonego obowiązku administracyjnego, niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym. Zakwestionowane postanowienie nie będzie zatem mogło zostać wykonane, gdyż nie zawiera w sobie treści nadających się do wyegzekwowania, zwłaszcza że zostało ono wydane na etapie wykonawczego postępowania administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 883/05, postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych w: Warszawie z 11 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2064/13, Szczecinie z 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 732/14 oraz Kielcach z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 197/10). Podkreślenia wymaga, że argumentacja wykorzystana przez skarżącego na poparcie swojego żądania wraz z zaprezentowanym orzecznictwem odnosi się wyłącznie do skutków prawnych wynikających z zastosowanego środka egzekucji niepieniężnej – grzywny w celu przymuszenia, która została na skarżącego nałożona postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia [...], nr [...], a więc aktu niebędącego przedmiotem niniejszej sprawy. Nadmienić przy tym także należy, że wykonanie wskazanego środka egzekucyjnego zostało wstrzymane postanowieniem Wojewody D. (D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu) z [...], nr [...]. Mając zatem na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie należy do kategorii aktów podlegających wykonaniu, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.