IV SA/Wr 93/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A.Ż. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 15 stycznia 2024 r. nr ZP-P.8641.159.2023.WM w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę w całości. Decyzją z 15 stycznia 2024 r. (nr ZP-P.8641.159.2023.WM) Wojewoda Dolnośląski (dalej: Wojewoda lub organ II instancji) po rozpatrzeniu odwołania A. Ż. (dalej: strona lub skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Starosty Kamiennogórskiego (dalej: organ I instancji) z 9 listopada 2023 r. w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy wynika m.in. że strona w dniu 7 listopada 2023 r. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Kamiennej Górze celem zarejestrowania się jako osoba bezrobotna i poszukująca pracy. Dokumentując swój okres uprawniający do zasiłku przedłożyła świadectwo pracy z dnia 31 października 2023 r. wydane przez M. w K. (dalej: pracodawca), dokumentujące zatrudnienie od 1 marca 2001 r. do 31 października 2023 r. w wymiarze 3/4 etatu. Z wygenerowanego w dniu listopada 2023 r. raportu ZUS-U1 wynikało, że w okresie od 1 czerwca 2004 r. do 31 października 2023 r. strona podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu: pracownik podlegający ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu. W piśmie z dnia 8 listopada 2023 r. pracodawca poinformował, że strona zatrudniona była od dnia 1 marca 2001 r. do 31 października 2023 r. na 3/4 etatu. W okresie od 1 stycznia 2022 r. otrzymywała wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 2 400 zł brutto oraz dodatek stażowy w wysokości 480 zł - łącznie 2 880 zł brutto, a od 1 stycznia 2023 r. wynagrodzenie zasadnicze wynosiło 2 700 zł brutto oraz dodatek stażowy 540 zł - łącznie 3 240 zł. Przy tym ww. wynagrodzenia miesięczne nie przekraczały wynagrodzenia minimalnego. Z tytułu zatrudnienia odprowadzane były składki na ubezpieczenia ZUS od 3/4 etatu (zdrowotna, społeczna, wypadkowa). W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy organ I instancji odmówił przyznania stronie zasiłku dla bezrobotnych ponieważ nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia, wymagające aby w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni wnioskodawca był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wojewoda zaskarżaną decyzją z 15 stycznia 2024 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ II instancji ustalając stan faktyczny wskazał, że w dniu 29 grudnia 2023 r. wpłynęło zaświadczenie pracodawcy z dnia 21 grudnia 2023 r., w którym podano, że w okresie zatrudnienia od 1 maja 2022 r. do 31 października 2023 r. podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowiły następujące kwoty: maj 2022 r. - 2 921,68 zł; czerwiec 2022 r. - 2 031,77 zł, lipiec 2022 r. - 2 517,33 zł; sierpień 2022 r. - 2 970,91 zł; wrzesień 2022 r. - 2 525,09 zł; październik 2022 r. - 2 527,24 zł; listopad 2022 r. - 3 380,00 zł; grudzień 2022 r. - 2 880,00 zł, 13-tka - 1 891,59 zł; styczeń 2023 r. - 1 659,43 zł; październik 2023 r. - 3 989,80 (ekwiwalent za niewykorzystany urlop). Ponadto podał, że za wyżej wymienione okresy nie były odprowadzane składki na Fundusz Pracy. Natomiast od miesiąca lutego do końca lipca 2023 r. pracownik otrzymywał zasiłek chorobowy ZUS, a od miesiąca sierpnia do końca października pracownik nie świadczył pracy i nie pobierał wynagrodzenia za pracę. W takich okolicznościach sprawy Wojewoda uznał, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie wynoszącej co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę wystąpiła tylko w listopadzie 2022 r. i w październiku 2023 r. (ekwiwalent za niewykorzystany urlop). Poza tym, tylko w grudniu 2022 r. oraz w lutym 2023 r. podstawa wymiaru zasiłków chorobowych z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W świetle powyższych okoliczności organ II instancji uznał, że strona nie udokumentowała wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku. W skardze do Sądu strona wyraziła zapatrywanie, że spełnia ustawowe warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, co wynika z przedłożonych dokumentów (w tym świadectw pracy). Wskazywała, że otrzymywane wynagrodzenie było wyższe niż minimalne ponieważ uwzględniało takie składniki jak dodatek stażowy, trzynaste wynagrodzenie oraz inne dodatkowe premie i gratyfikacje. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę na swoje trudne położenie ekonomiczne, ponieważ ma innych dochodów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja Wojewody nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W okolicznościach sprawy organy obu instancji orzekały na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 475; zwanej dalej: ustawa). Zasadniczym warunkiem uzyskania prawa do zasiłku przez osobę posiadającą status bezrobotnego jest legitymowanie się odpowiednim okresem aktywności zawodowej lub okresem z nim zrównanym (stażem) wynoszącym co najmniej 365 dni przypadających w czasie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w charakterze bezrobotnego. Formy aktywności zawodowej uprawniającej do zasiłku określają przepisy art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a – i ustawy. A zatem na kanwie kontrolowanej sprawy - zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Należy zatem powtórzyć za organem II instancji, że z treści powyższego przepisu wynika, że w przypadku skarżącej, która była zatrudniana na umowę o pracę, warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, tj. – po pierwsze - posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację oraz – po drugie - uzyskiwanie w powyższym okresie, z uwzględnieniem okresów zaliczanych, wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy. Przy tym dalej też należy wskazać za organem II instancji, że wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę na dany rok jest ustalana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. 2024 r. poz.1773) i ogłaszana w drodze obwieszczenia lub rozporządzenia Rady Ministrów. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 września 2021 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2022 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 1690) wysokość minimalnego wynagrodzenia od dnia 1 stycznia 2022 r. wynosiła 3 010 zł. Natomiast zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 13 września 2022 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2023 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 1952) od 1 stycznia 2023 r. wysokość minimalnego wynagrodzenia, wynosi 3 490 zł, a od dnia 1 lipca 2023 r. wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę wynosiła 3 600 zł. Skarżąca rejestracji jako osoba bezrobotna dokonała w dniu 7 listopada 2023 r. Oznacza to, że okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę rejestracji jako osoba bezrobotna przypadał pomiędzy 6 maja 2022 r. a 6 listopada 2023 r. W tym przedziale czasowym, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, była zatrudniona na podstawie umowy o pracę u jednego pracodawcy od dnia 6 maja 2022 r. do dnia 31 października 2023 r., w wymiarze 3/4 etatu. Z materiału dowodowego sprawy wynika również, że w ww. okresie zatrudnienia skarżąca osiągała wynagrodzenie (uwzględniając zarówno dodatek stażowy oraz inne składniki wynagrodzenia) w kwocie niższej niż ww. minimalne wynagrodzenie za pracę. A co za tym idzie, nie został spełniony ustawowy warunek, aby osiągała - przez okres co najmniej 365 dni - wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę (nawet zaliczając dodatkowe składniki wskazane w skardze). Przy tym Sąd podkreśla, że omawiany wymóg musi zostać zrealizowany nie w czasie całego okresu zatrudnienia skarżącej lecz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania. Ponadto, dostrzec należy, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy do okresu, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku zalicza się również okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za prace. Oznacza to, że okres pobierania zasiłku chorobowego w okresie zatrudnienia można byłoby skarżącej zaliczyć pod warunkiem, gdyby podstawa wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Tymczasem jak wynika z raportu ZUS-U1 w badanym okresie skarżąca pobierała zasiłek chorobowy, jednak tylko w grudniu 2022 r. oraz w lutym 2023 r. podstawa wymiaru tych zasiłków z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwotę wynoszącą co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W ocenie Sądu zarówno Wojewoda jak i organ I instancji prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy prawa materialnego w postaci art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy. Brak również podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa procesowego. Postępowanie przeprowadzono z poszanowaniem reguł procesowych w tym zasady prawdy obiektywnej. Zaskarżone rozstrzygnięcia wydano w oparciu o dowody (w tym m.in. zaświadczenia wydane przez pracodawcę z dni: 8 listopada 2023r. oraz 21 grudnia 2023 r.), których moc oraz wiarygodność nie były przez skarżącą kwestionowane. Z drugiej strony skarżąca nie przedłożyła innych dowodów, które dyskwalifikowałyby ustalenia organów (w szczególności w zakresie zaświadczeń pracodawcy). Wreszcie – w świetle zarzutów skargi – należy zwrócić uwagę na związany charakter kwestionowanego rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania zasiłku dla bezrobotnych, na którego treść – poza wymienionymi przesłankami ustawowymi – nie mają wpływu inne okoliczności, w tym trudna sytuacja finansowa skarżącej. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.