IV SA/Wr 95/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 13 stycznia 2014 r., złożonym za pośrednictwem SKO w W. w dniu 14 stycznia 2014 r., H. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję SKO w W. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] uchylającą po wznowieniu postępowania decyzję organu I instancji w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z opieką nad matką. W jej treści został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W skardze i wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia podniosła, że w dniu 20 czerwca 2013 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Prezydenta W. w sprawie cofnięcia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką. Nie wiedziała, że Sąd rozpatrując powyższą skargę, nie dysponował innymi dokumentami, a w szczególności dalszymi decyzjami w sprawie i dlatego nie wniosła skargi od decyzji SKO w W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Skarżąca stwierdziła, że dowiedziała się o konieczności wniesienia skargi z uzasadnienia sprawy o sygn. akt IV SA/Wr 541/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym wyraźnie mówi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 p.p.s.a., to uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że będąca przedmiotem skargi decyzja doręczona została na adres skarżącej w dniu 29 lipca 2013 r. Odbiór przesyłki skarżąca pokwitowała osobiście. Zawierała ona również prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Skarga została złożona osobiście przez skarżącą w SKO w W. w dniu 14 stycznia 2014 r. Tymczasem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 29 sierpnia 2013 r., co oznacza, że skarga jest spóźniona. W omawianej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca wskazała brak wiedzy o tym, że Sąd rozpatrując skargę na decyzję Prezydenta Miasta W. w sprawie cofnięcia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, nie dysponował decyzją SKO w W. w przedmiotowej sprawie. Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że jako kryterium oceny winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia terminu świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może przywrócić uchybionego terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od strony. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Za takie powody uznaje się na przykład: nagłą chorobę, awarię komunikacyjną, pożar, powódź. Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy skarżący nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dlatego też w odróżnieniu od nagłej choroby, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania konkretnej czynności procesowej - sporządzenia i nadania pisma za pośrednictwem poczty - osobiście lub przez domownika (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wr 408/07, LEX nr 383769). W orzecznictwie sądowym przyjęto, że niezrozumienie pouczenia zawartego w decyzji nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu, (...) (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 595/07, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 200/07, publ. w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych). Uwzględniając zatem okoliczności, na które powołuje się skarżąca Sąd stwierdził, że nie uprawdopodabniają one braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Dodatkowo należy zauważyć, że sprawa, na którą skarżąca powołuje się, dotyczyła decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Nie miała ona bezpośredniego wpływu na zaskarżenie decyzji SKO w W. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W sprawie tej skarżąca nie skorzystała z prawa do wniesienia odwołania do SKO w W., a w związku z powyższym jej skarga została odrzucona jako niedopuszczalna. Skoro określona w art. 86 § 1 p.p.s.a. przesłanka przywrócenia terminu nie została spełniona, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.