IV SA/Wr 97/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi W. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdziło, że odwołanie W. Ł., dalej: skarżący, od decyzji nr [...] z dnia [...], działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta L., Kierownika Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. w sprawie odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup pół tony węgla, zasiłku celowego w formie rzeczowej pół tony węgla z dowozem oraz zasiłku celowego na opłacenie rachunku za energię elektryczną - zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. W motywach uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia podano, że decyzją organu I instancji odmówiono skarżącemu przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup pół tony węgla, zasiłku celowego w formie rzeczowej pół tony węgla z dowozem oraz zasiłku celowego na opłacenie rachunku za energię elektryczną. Decyzja ta zawiera pouczenie o określonym w art. 129 § 2 k.p.a. prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 14 czerwca 2012 r., czego potwierdzeniem jest adnotacja sporządzona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej decyzji zawierająca zarówno datę odbioru decyzji jak i własnoręczny podpis strony. Zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 28 czerwca 2012 r. Odwołanie od powyższej decyzji zostało natomiast sporządzone w dniu 16 sierpnia 2012 r. i w tym samym dniu złożone w siedzibie organu I instancji. Z powyższych okoliczności wynika, że odwołanie zostało wniesione z ponad dwumiesięcznym uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., a w jego treści strona nie wystąpiła o przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego skarżący podniósł zarzuty dotyczące organu I instancji. Stwierdził, że nie jest prawdą, że nastąpiło uchybienie terminu i zwrócił się do Sądu o przyznanie wnioskowanej pomocy na zakup opału. Wreszcie powołał się na działalność polityczną swojego ojca i stwierdził, że jest synem uczestnika III powstania śląskiego i z tego tytułu należy mu się prawna opieka i ochrona. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przesłankę wydanego w tym trybie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania stanowi nie tylko ustalenie faktu złożenia odwołania po upływie terminu czternastu dni od daty doręczenia stronie, lecz również stwierdzenie braku wniesienia przez stronę prośby o przywrócenie tego terminu. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a., co wynika wprost z treści przepisu. W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku z dnia 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004). Po myśli art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia odwołania zobowiązany jest więc w pierwszej kolejności ustalić, czy odwołanie nie jest obarczone brakami formalnymi i czy zostało złożone w terminie. Dopiero po ustaleniu tych okoliczności może przystąpić do merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego. Z dokonanej przez Sąd analizy akt sprawy wynika, że decyzję organu I instancji skarżący osobiście odebrał w dniu 14 czerwca 2012 r. Natomiast odwołanie od tej decyzji, pomimo zawartego w niej prawidłowego pouczenia, skarżący złożył osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 16 sierpnia 2012 r., a więc z uchybieniem 14 - dniowego terminu na dokonanie tej czynności, gdyż ten upływał dnia 28 czerwca 2012 r. Przy czym podkreślenia wymaga, że składając odwołanie skarżący nie wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do jego złożenia. Zatem, skoro w sprawie oczywistym jest, że skarżący uchybił 14 - dniowemu terminowi, o jakim stanowi art. 129 § 2 k.p.a., to niezbędnym było wydanie rozstrzygnięcia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 134 k.p.a. Z kolei sam skarżący podniósł zarzuty dotyczące organu I instancji, nie wskazał natomiast na żadną okoliczność przemawiającą za błędnym ustaleniem przez Kolegium terminu wniesienia odwołania. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji wyroku.