IV SA/Wr 98/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: R. F. na działanie Rektora Wyższej Szkoły Kształcenia Zawodowego we Wrocławiu w przedmiocie działania Wyższej Szkoły Kształcenia Zawodowego we Wrocławiu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 stycznia 2026 r. R. F. wniósł skargę na działanie Rektora W. we W. Zarzucał - jako słuchacz studiów podyplomowych - bezprawne ograniczenie dostępu do platformy edukacyjnej i zajęć online, co uniemożliwiało mu dalszą realizację programu studiów i uzyskanie przygotowania pedagogicznego zgodnie z umową, zasadami określonymi w Regulaminie Studiów Podyplomowych W. we W., podjętego uchwałą Nr 1/10/2023 Senatu Uczelni z dnia 2 października 2023 r. oraz art. 160 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r., poz. 1571, dalej: u.p.s.w.n.). Skarżący podkreślał, że spełnił wszystkie wymogi formalne określone w Regulaminie, został przyjęty, zaliczył już pierwszy semestr, po czym zablokowano mu dostęp do platformy edukacyjnej uniemożliwiając dalsze zaliczenia. Monity Strony w zakresie przywrócenia dostępu do konta nie odniosły rezultatu. W piśmie z dnia 19 listopada 2025 r. Kierownik Studiów Podyplomowych z sugerował, że Skarżący posiada przygotowanie dydaktyczne i pedagogiczne do nauczania języków obcych, z czym Strona się nie godzi, gdyż nie posiada przygotowania pedagogicznego, co uzasadniało wybór kierunku studiów. Skarżący spełnił wszystkie wymogi dla podjęcia i realizacji studiów, zaliczył w terminie I semestr. W sprawie nie wystąpiła żadna przesłanka skreślenia z listy studentów, do tej pory nie otrzymał żadnej decyzji w tym zakresie. Działania organu uznał jako bezprawne blokowanie dostępu do studiów poprzez wykluczenie możliwości korzystania z platformy edukacyjnej i uzyskanie przygotowania zawodowego jako nauczyciel. Wobec tego Strona sformułowała zarzuty w postaci bezprawnego zablokowania dostępu do platformy edukacyjnej, co narusza Regulamin i art. 160 u.p.s.w.n. Brak wydania decyzji w przedmiocie skreślenia z listy słuchaczy, co narusza art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: k.p.a.) i § 16 Regulaminu. Bezzasadnego blokowania dostępu do wskazanych instrumentów, co powoduje szkodę edukacyjną i majątkową, uniemożliwia realizację programu studiów podyplomowych, uzyskania kwalifikacji pedagogicznych oraz wyższego stopnia awansu zawodowego nauczycieli. Skarżący wnioskował o stwierdzenie, że działania organu są niezgodne z prawem, nakazanie przeprosin w formie pisemnej przez Kierownictwo Studiów Podyplomowych W. – Panią P. W. oraz nakazanie uczelni wydania decyzji administracyjnej o skreśleniu z listy słuchaczy, zgodnie z art. 107 k.p.a., jeżeli zaistniały ku temu przesłanki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej p.p.s.a.), ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący nie wskazał podstaw kognicji sądu w tej sprawie, a jego skarga nie pozwala ustalić, czy dotyczy działania Uczelni (jako czynności z zakresu administracji publicznej), czy anulowania zapisu na studia podyplomowe (skarga na postanowienie, decyzję). Powołany w skardze art. 160 u.p.s.w.n. nie kreuje żadnych indywidulanych uprawnień słuchacza i odpowiadających im obowiązków organu. Nie wskazuje na konkretne regulacje Regulaminu, który wszak stanowi akt wewnętrzny nie dając uprawnień do formułowania zarzutów. Organ wyjaśnił, że ograniczenie dostępu do platformy nastąpiło w wyniku anulowania zapisu na studia podyplomowe, o czym Skarżącego poinformowano pismem z dnia 4 grudnia 2025 r. Powołując się na art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. organ wskazał, że jego zastosowanie odnosi się do działań organów przybierających postać aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, muszą one dotyczyć praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mogą podlegać wyłączeniu spod kognicji sądu. W opinii organu nie działał on w tej sprawie jako organ administracji publicznej, gdyż zakres sprawy odnosi się do studiów podyplomowych. W tej sprawie ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie przewiduje wydania decyzji czy postanowień. Tym samym ustawodawca wyłączył spod kognicji sądów administracyjnych tę kategorię spraw – dotyczących studiów podyplomowych. Odnosi się to do rozstrzygnięć podejmowanych przez organy Uczelni, jak i innych czynności związanych z uczestnictwem w tej formie kształcenia. Na poparcie swych tez organ przywołał poglądy orzecznictwa. Wywodził następnie brak podstaw do stosowania w tym przypadku analogii do regulacji dotyczących statusu studentów studiów pierwszego i drugiego stopnia oraz jednolitych studiów magisterskich. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ podkreślał jego ewentualny charakter, czyniony z ostrożności procesowej. Podkreślał, że Skarżący nie został przyjęty na studia podyplomowe. Działanie to poprzedza weryfikacja spełniania warunków podjęcia studiów, do momentu jej dokonania użytkownik platformy nie posiada statusu słuchacza, co wynika z pkt 5 działu III Regulaminu. W tej sprawie udostępnienie platformy i materiałów dydaktycznych miało wyłącznie charakter techniczny i organizacyjny, stanowiło dobrą wolę organu i nie może być utożsamiane z przyjęciem na studia. W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie przedłożył dokumentu potwierdzającego biegłą i zaawansowaną znajomość języka obcego wymaganego prawem. Po negatywnej ocenie przedstawionych dokumentów, mając na uwadze brak podstaw do wydania decyzji w przedmiocie odmowy przyjęcia słuchacza na studia podyplomowe organ pismem z dnia 4 grudnia 2025 r. poinformował Stronę o przyczynie nieprzyjęcia na studia. Zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2026 r. Skarżącego wezwano do jednoznacznego wskazania, co jest przedmiotem skargi czy działanie organu, czy skarga na bezczynność w przedmiocie wydania decyzji o skreśleniu słuchacza z listy słuchaczy lub inny akt lub czynność (odmowa przyjęcia na studia podyplomowe). Sąd wskazał, że w przypadku wywodzenia skargi na akt lub czynność należy podać jego oznaczenie, datę otrzymania lub powzięciu wiedzy o jego podjęciu. Zakreślono termin na udzielenie odpowiedzi i rygor uznania, że skarga zostanie potraktowana zgodnie z jej literalnym brzmieniem jako dotycząca działania organu w ograniczeniu dostępu do platformy edukacyjnej. Wezwanie to zostało doręczone w trybie domniemania doręczenia na podany w skardze adres elektroniczny ze skutkiem na dzień 6 maja 2026 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia Strona nie udzieliła odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Stosownie do art. 3 § 2 i § 2a p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.). Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach enumeratywnie przez ustawę wymienionych. Innymi słowy, skarga wniesiona na akt lub czynność, które nie zostały wymienione w wymienionym katalogu podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż zainicjowana taką skargą sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł skargę, w której kwestionuje działanie organu polegające na ograniczeniu dostępu do platformy edukacyjnej i zajęć online. W opinii Sądu prawidłowo wywodzi organ, w odpowiedzi na skargę, , że opisane działanie organu nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zaskarżone zachowanie organu nie stanowi ani decyzji administracyjnej ani postanowienia. Brak bowiem w przepisach ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce podstaw do jej wydania. W ujęciu materialnym, w doktrynie i orzecznictwie, przez decyzję administracyjną rozumie się władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej (lub innego podmiotu sprawującego w zleconym mu zakresie funkcje administracji publicznej), skierowane do zewnętrznego adresata, rozstrzygające indywidualną sprawę administracyjną, podjęte na podstawie i w celu konkretyzacji generalno-abstrakcyjnych norm prawnych powszechnie obowiązujących oraz normy kompetencyjnej, w trybie i w formie przewidzianej normami proceduralnymi, kończące administracyjne postępowanie jurysdykcyjne oparte na przepisach prawa administracyjnego. Wykonywanie administracji w formie decyzji jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy znajduje podstawę w przepisach materialnego prawa administracyjnego (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 359/21, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Przepis art. 9 ust. 2 u.p.s.w.n. ustanawia zasadę autonomii uczelni wyższych, co oznacza, że ingerencja w jej działalność może nastąpić jedynie wówczas, gdy przewiduje to ww. ustawa. Jej analiza wyklucza wydanie decyzji w sprawach dotyczących studiów podyplomowych. W art. 160 u.p.s.w.n. odnoszącym się do studiów podyplomowych wskazano, że studia podyplomowe trwają nie krócej niż 2 semestry i umożliwiają uzyskanie kwalifikacji cząstkowych na poziomie 6, 7 albo 8 PRK (ust.1). Program studiów podyplomowych określa efekty uczenia się dla kwalifikacji cząstkowych uwzględniające charakterystyki drugiego stopnia PRK na poziomie 6, 7 albo 8 PRK określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji oraz umożliwia uzyskanie co najmniej 30 punktów ECTS (ust. 2). Uczestnikiem studiów podyplomowych może być osoba, która posiada kwalifikację pełną co najmniej na poziomie 6 uzyskaną w systemie szkolnictwa wyższego i nauki (ust. 3). Osoba, która ukończyła studia podyplomowe, otrzymuje świadectwo ukończenia tych studiów. Wzór świadectwa określa podmiot prowadzący te studia (ust. 4). Z kolei według art. 163 ust. 1 ww. ustawy studia podyplomowe lub inne formy kształcenia mogą być prowadzone przez uczelnię, instytut badawczy, instytut PAN oraz CMKP, a kształcenie specjalistyczne - przez uczelnię zawodową (ust.1). Za kształcenie na studiach podyplomowych, kształcenie specjalistyczne lub kształcenie w innych formach można pobierać opłaty (ust. 2). Dokumenty wydawane w związku z przebiegiem lub ukończeniem studiów podyplomowych i kształcenia specjalistycznego, przeznaczone do obrotu prawnego z zagranicą, są uwierzytelniane na wniosek zainteresowanego. Przepis art. 78 ust. 2 stosuje się odpowiednio (ust. 3). Dyrektor NAWA uwierzytelnia: 1) świadectwa ukończenia studiów podyplomowych; 2) duplikaty dokumentów, o których mowa w pkt 1; 3) zaświadczenia o ukończeniu studiów podyplomowych (ust. 4). Dokumenty inne niż wymienione w ust. 4 uwierzytelnia podmiot, który je wydał (ust.5). Za uwierzytelnienie pobiera się opłatę (ust. 6). W powołanych przepisach odnoszących się do studiów podyplomowych, jak też w innych regulacjach ustawy, nie zwarto normy wskazującej na podejmowanie przez właściwe organy uczelni decyzji administracyjnej. Wskazane regulacje nie zawierają także norm nakazujących odpowiednie stosowanie przepisów ustawy odnoszących się do studentów czy doktorantów do słuchaczy studiów podyplomowych. Osoby podejmujące studia podyplomowe - uczestnik studiów podyplomowych nie jest osobą tożsamą ze studentem czy doktorantem. Prawa i obowiązki uczestnika (słuchacza) studiów podyplomowych określane są w wewnętrznych aktach uczelni, to jest w regulaminach i zawartych na ich podstawie umowach. Brak zatem podstaw do wywodzenia, że czynności objęte skargą winny przybierać formę decyzji administracyjnej. Tym samym wykluczone jest uznanie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. jako podstawy zaskarżenia spornych w sprawie działań organu. W tym zakresie nie ma także podstaw do wywodzenia bezczynności organu, skoro nie istniała podstawa do wydania decyzji, nie można wywodzić bezczynności w jej wydaniu. Zasadnie wskazuje organ, że objęte skargą działania nie przybierają formy aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dla uznania określonej prawnej formy działania organu administracji za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa niezbędne jest, aby charakteryzowała się ona następującymi elementami: po pierwsze: nie może być decyzją ani postanowieniem wydanym w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, zaskarżalnymi na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; po drugie: musi mieć charakter zewnętrzny, tj. musi zostać skierowana do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność; po trzecie: musi zostać skierowana do konkretnego, zindywidualizowanego adresata; po czwarte: musi dotyczyć spraw z zakresu administracji publicznej, a więc obejmować władcze działania organów administracji publicznej, którymi o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie podmiot wykonujący administrację publiczną, a adresat jest tym działaniem związany; po piąte: musi obejmować uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów powszechnie obowiązującego prawa (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wydanie VI, WK 2016; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wydanie V, Lexis Nexis 2011). Sporne działanie organu zadań tych nie realizuje, brak w ustawie prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, jak też innych aktach prawnych o powszechnym charakterze regulacji odnoszącej się do rzeczonej kwestii. Rację ma organ wskazując w odpowiedzi na skargę, że Regulamin Studiów Podyplomowych W. we W. nie stanowi takiego aktu, tym samym brak podstaw do wywodzenia, że odmowa, czy też ograniczenie dostępu do platformy edukacyjnej i zajęć online stanowią czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ta konstatacja wskazuje, że zaskarżone przez Stronę działania organu nie mieszczą się w zakresie opisanym w art. 3 § 2. § 2a p.p.s.a., kompetencji Sądu w tej sprawie nie przewidują także przepisy szczególne, o których mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Odrzucenie skargi oznacza, że z powodu przeszkód formalnoprawnych nie może dojść do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu, czynności tudzież bezczynności. W świetle powyższych rozważań, skoro zaskarżone działania organu nie mieszczą się w zakresie kompetencji sądu administracyjnego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.p.s.a.