IV SA/Wr 99/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę. Postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia K. M. od postanowienia Komendanta Miejskiego Policji w J. G. z dnia [...] r., nr [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, orzeczono o utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wskazano, że K.M. jest funkcjonariuszem w służbie stałej i pełni służbę w Komendzie Miejskiej Policji w J. G.. Decyzją Nr [...] z dnia [...] organ I instancji przyznał stronie pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości G. Zainteresowany pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 kwietnia 2000 r. przyznany decyzją Komendanta Miejskiego Policji w J. G. Nr [...] z dnia [...] r. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w J. G. wstrzymał wypłatę równoważnika za brak lokalu mieszkalnego ze skutkiem od 1 stycznia 2007 r., zobowiązał K. M. do zwrotu nienależnie pobranego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres od 1 września 2006 do 31 grudnia 2006 r. oraz odmówił zainteresowanemu przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 września 2006 r. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki we W. orzekł o uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Miejski Policji w J. G. decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił przyznania prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, od której zainteresowany wniósł odwołanie. Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją nr [...] z dnia [...] r. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz o umorzeniu postępowania I instancji. W nawiązaniu do zakończonego postępowania w w/w sprawie, w dniu 5 grudnia 2007 r. K. M. zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Miejskiego Policji w J. G. o wydanie decyzji przyznającej mu prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego i wznowienie wypłaty przedmiotowego świadczenia. W związku z toczącym się równoległe postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w J. G. z dnia [...] r. o przyznaniu zainteresowanemu prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od 1 kwietnia 2000 r., organ I instancji, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie w w/w sprawie, gdyż dotyczy ono tego samego przedmiotu sprawy i rozstrzygnięcie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez organ II instancji. W myśl bowiem przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.: "Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd". W zażaleniu na powyższe postanowienie K.M. wnosi o jego uchylenie i kontynuowanie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. stwierdził z urzędu nieważność decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w J. G. z dnia [...] r. o przyznaniu zainteresowanemu prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od 1 kwietnia 2000 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji, w związku z tym, iż organ I instancji przyznał stronie prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego z naruszeniem prawa, należało wyeliminować z obrotu prawnego decyzję przyznającą zainteresowanemu prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od 1 kwietnia 2000 r. i tym samym po uprawomocnieniu się w/w decyzji ustaną podstawy prawne do kontynuacji wypłacania przedmiotowego świadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając, że zawieszenie postępowania w tej sprawie jest bezcelowe, gdyż argumenty zawarte w treści zaskarżonego postanowienia nie znajdują jakiegokolwiek uzasadnienia. Zdaniem skarżącego sprawa ta oraz sprawa, na którą powołał się Komendant Wojewódzki Policji we W. w zaskarżonym postanowieniu, tj. stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w J. G. z dnia [...] r. o przyznaniu zainteresowanemu prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od 1 kwietnia 2000 r., dotyczą innych sytuacji życiowych, w jakich skarżący znalazł się wraz ze swoją rodziną. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wnosi o jej oddalenie, jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Skoro przedmiotem postępowania administracyjnego, które zostało zawieszone jest prawo do przyznania równoważnika pieniężnego, a wynik równoległe prowadzonego postępowania w sprawie prawa do tego samego równoważnika ma wpływ na rozstrzygnięcie zawieszonego postępowania, to zawieszenie z urzędu jest uzasadnione, albowiem wpływ na siebie tych dwóch postępowań jest istotny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Organy administracji dokonały właściwej oceny stanu faktycznego pod kątem przepisów obowiązującego prawa. Wbrew stanowisku strony skarżącej, organy orzekające w sprawie nie uchybiły przepisom postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym jest zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego, do rozstrzygnięcia którego właściwym jest inny organ lub sąd, a rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracyjny. Przy czym nie chodzi o jakiekolwiek rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, lecz o takie, które na gruncie przepisów prawnych regulujących określone postępowanie wykazuje charakter trwały. Zagadnienie wstępne powinno być zatem rozstrzygnięte decyzją ostateczną innego organu administracji. W sprawie będącej przedmiotem osądu zagadnieniem wstępnym jest ostateczne ustalenie prawa skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Miejski Policji w J. G. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przyznania skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, wszczęte, na żądanie strony, w dniu 5 grudnia 2007 r. Podstawą zawieszenia była okoliczność równoległego prowadzenia postępowania administracyjnego o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w J. G. wydanej w dniu [...] r. o przyznaniu K. M. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Z akt sprawy wynika, że w toku tego równolegle prowadzonego postępowania nadzwyczajnego Komendant Wojewódzki Policji we W. w dniu [...] r. wydał decyzję o stwierdzeniu z urzędu nieważności decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w J. G. wydanej w dniu [...] r. o przyznaniu skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 kwietnia 2000 r. Decyzja ta została zaskarżona przez stronę do organu II instancji tj. do Komendanta Głównego Policji. Zatem to Komendant Główny Policji ostatecznie rozstrzygnie o prawie skarżącego do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Sąd podziela stanowisko organu, że pomiędzy postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Policji w J. G. z dnia [...] r. o przyznaniu skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a postępowaniem wszczętym wnioskiem skarżącego z dnia 5 grudnia 2007 r., istnieje zależność uzasadniająca zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.. Skoro Komendant Wojewódzki Policji we W. stwierdził z urzędu nieważność decyzji o przyznaniu w roku 2000 r. skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, to wynik postępowania nadzwyczajnego umożliwi rozstrzygnięcie postępowania, które zostało zawieszone i przedmiotem, którego jest także prawo do tego samego równoważnika. W zależności bowiem od treści rozstrzygnięcia ostatecznego w postępowaniu o stwierdzeniu nieważności decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu w 2000 r. prawa do równoważnika pieniężnego, organ I instancji rozstrzygnie o uprawnieniu strony do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (por. wyrok SN z 21 maja 2002 r., III RN 77/01, OSNP 2003 r., nr 7, poz. 163). Sąd zwraca uwagę, że w obowiązującym stanie prawnym należy uznać, iż prawo policjanta do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, o jakim mowa w art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), jest formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego przewidzianego w art. 88 ustawy. Prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano i policjant nie posiada lokalu, policjantowi w służbie stałej przysługuje świadczenie pieniężne, w szczególności pomoc finansowa, oraz równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego. Zatem istotny wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa do równoważnika pieniężnego będzie mieć także kwestia ustalenia prawa skarżącego do przyznania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Wyrokiem z dnia 22 października 2008 r., IV SA/Wr 43/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. M. w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w pismach skarżącego z dnia 20 października 2008 r. i 24 listopada 2008 r., gdyż zaoferowane dowody ograniczały się przede wszystkim do tekstów ustaw i innych aktów prawnych. Powyższe trudno zaliczyć do systemu środków dowodowych znanych procesowemu prawu administracyjnemu. Akty prawne nie są źródłami informacji umożliwiających dowodzenie, lecz stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia i są znane sądowi z racji sprawowanego urzędu. Zaoferowane przez skarżącego inne dowody, np. kopia decyzji nr [...] z [...] r., wniosek o przyznanie pomocy finansowej, wniosek o przyznanie świadczenia socjalnego itp. zostały dołączone do akt administracyjnych sprawy przesłanych przez organ, wobec czego nie miały waloru dowodów uzupełniających z dokumentów, wyjaśniających istotne wątpliwości (art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Mając powyższe na uwadze należy uznać, ze zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązującego prawa, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).