IV SAB/Wr 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 marca 2010 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1/10 w sprawie ze skargi Z. R. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie przyznania pomocy społecznej postanawia: odmówić wykładni powyższego postanowienia. Postanowieniem z dnia 31 marca 2010 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1/10 umorzone zostało postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi Z. R., dalej skarżący, na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie przyznania pomocy społecznej. Pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wezwał Sąd "do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem" i stwierdzenia nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Podobnie skarżący wnosił w piśmie z dnia 19 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek ten nie jest zasadny. Stosownie do przepisu art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wniosek rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania wyroku (lub postanowienia – por. art. 166 p.p.s.a.). W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Postanowienie Sądu z dnia 31 marca 2010 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny podjętego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec tego trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni. Wskazać ponadto należy, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zapadłych przed tym sądem orzeczeń. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bada czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zatem, wniosek zawierający takie żądanie jest niedopuszczalny i nie mieści się w istocie wykładni. Odnośnie zaś żądania stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem, przepisy p.p.s.a., wprowadzające na grunt tego postępowania tę instytucję prawną, wymagają spełnienia określonych przesłanek, w tym sporządzenia takiej skargi przez profesjonalnego pełnomocnika. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek o dokonanie wykładni jest w istocie polemiką z rozstrzygnięciem Sądu, bowiem skarżący podnosi jedynie argumenty wskazujące, jego zdaniem, na błędny tok działania Sądu oraz podważa trafność podjętego rozstrzygnięcia w sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.