IV SAB/Wr 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 marca 2010 r, sygn. akt IV SAB/Wr 1/10 umarzającego postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi Z.R. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie przyznania pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym postanowieniem z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 1/10 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte skargą skarżącego na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie przyznania pomocy społecznej. Skarżący, pismem z dnia 10 września 2013 r., wniósł m. in. szereg skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie, w tym również w sprawie objętej niniejszą sygnaturą akt. W jej uzasadnieniu podniósł, że domaga się stwierdzenia niezgodności z prawem opublikowanych orzeczeń jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, stanowiących o uprzedmiotowieniu strony. Wskazał, że postępowanie prowadzi do obejścia prawa, a organ administracji i sąd zamyka mu drogę do obrony swoich praw i sprawiedliwego wyroku. Postępowanie sądowe zaś w sposób rażący narusza pryncypia ustawy o pomocy społecznej. W rozpoznawanej sprawie skarżący zatem, pismem z dnia 10 września 2013 r., wniósł sporządzoną osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 31 marca 2010 r. umarzającego postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia podlega odrzuceniu. W myśl art. 285f § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej: p.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Z § 3 tego przepisu wynika, że skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Natomiast zgodnie z art. 285l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z treści art. 175 § 1 wynika zaś, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym, w nim osobom. Niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skagę niedopuszczalną. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna być zatem sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 w związku z art. 285l p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skargę sporządził osobiście skarżący, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Dodać przy tym należy, iż z treści uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 29 sierpnia 2013 r. odmawiającego wykładni powyższego prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 31 marca 2010 r. wynika, iż skarżący został pouczony o obowiązku sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez profesjonalnego pełnomocnika. W tej sytuacji sporządzona osobiście przez skarżącego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a więc z naruszeniem wymogu z art. 175 § 1 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu stosownie do art. 285f § 3 p.p.s.a. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.