IV SAB/Wr 100/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi L. Ż. na bezczynność Burmistrza Gminy M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2019 r.; II. zobowiązuje Burmistrza Gminy w M. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2019 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku; III. stwierdza, że bezczynność organu, o której mowa w pkt I wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Burmistrza Gminy M. na rzecz skarżącej kwotę 100,00 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. L. Ż. pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Burmistrza M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i wniósł o zobowiązanie Burmistrza M. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz zobowiązanie Burmistrza M. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu [...] lutego 2019 r. złożył wniosek do Burmistrza M., o udostępnienie informacji publicznej w zakresie miejsca przechowywania dokumentacji poprzedzającej Kadencję Rady Miejskiej M. oraz miejsca, gdzie można zapoznać się z dokumentacją. Podał, że Burmistrz zabrał wskazane wyżej dokumenty i uniemożliwia radnym obecnej kadencji dostęp do tych dokumentów. Radni nie wiedzą, gdzie znajduje się ta dokumentacja. Do dnia złożenia niniejszej skargi, Burmistrz nie udostępnił żądanej informacji, jak również nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czym naruszył ustawowy 14 dniowy termin wskazany w art. 13 § 1 u.d.i.p. Do skargi wnioskodawca dołączył wniosek kierowany do Burmistrza Gminy M. z dnia [...] lutego 2019 r., w którym wnosi o udzielenie informacji w następującym zakresie: 1) Gdzie znajduje się obecnie dokumentacja dotycząca poprzedniej kadencji Rady Miejskiej w M. 2) Jaki jest powód wyprowadzenia dokumentacji z Biura Rady. 3) Proszę o wskazanie osoby odpowiedzialnej za jej przechowywanie. 4) Proszę o wskazanie miejsca i sposobu gdzie radni mogą zapoznać się z informacjami zawartymi w tej dokumentacji, która ze względu na ciągłość wielu spraw jest im niezbędna w prawidłowym wykonywaniu obowiązków radnego. Pismem z dnia 31 maja 2019 r., a następnie ponownie pismem z dnia 27 czerwca 2019 r. Sąd wezwał Burmistrza do nadesłania odpowiedzi na skargę wraz z jej odpisem, nadesłania uporządkowanych, ponumerowanych i trwale zespolonych akt administracyjnych. Organ nie nadesłał żądanych pism i akt administracyjnych. W piśmie z dnia 3 lipca 2019 r. wnioskodawca – wobec niezastosowania się Burmistrza Gminy M. do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. wniósł o wymierzenie organowi grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wniosek ten został zarejestrowany pod sygnaturą IV SO/Wr 17/19; również w tej sprawie organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek. Sąd postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2019 r. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w spawie IV SAB/Wr 100/19 wymierzył organowi grzywnę w kwocie 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, a kontrola ta o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów. W literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T. Woś, H. Krysiak - Molczyk i M. Romańska. Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo "Lexis - Nexis", Warszawa 2006, str. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330) – dalej u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2019 r. opisany w stanie faktycznym powinien być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Burmistrz M. jest organem władzy publicznej – art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Taką informacją jest wnioskowana informacja, dotyczy bowiem działalności gminy – dokumentów urzędowych gminy. Art. 13 tej ustawy stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Wniosek został przez skarżącego wniesiony w dniu [...] lutego 2019 r. i do czasu rozpoznania skargi nie został rozpoznany. Zatem nie tylko na dzień wniesienia skargi, to jest 24 kwietnia 2019 r. ale także na dzień orzekania organ pozostawał w bezczynności. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność (...) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Takie zobowiązanie mając na uwadze wymienione wyżej ustalenia, Sąd zawarł w pkt II wyroku. Mając na uwadze art. 149 § 1a zobowiązujący do stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd orzekł jak w pkt I i III wyroku. W ocenie Sądu bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Taka ocena wynika z postawy osób reprezentujących organ. Przede wszystkim organ nie tylko nie rozpoznał wniosku skarżącego mimo upływu 9 miesięcy od daty jego złożenia, ale nawet nie podjął żadnych czynności zmierzających do jego rozpoznania. Pozostawał również bierny w toku niniejszego postępowania. Wobec braku wniosku opartego na pkt 149 § 2 p.p.s.a. – Sąd odstąpił od wymierzenia sankcji określonych w wyżej wymienionym przepisie. Skarga w tym zakresie nie zawiera żadnych ustaleń ani stanu faktycznego, które dawałyby podstawy do rozważenia zastosowania przyjętych w tym przepisie rozwiązań. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt IV – na podstawie art. 200 p.p.s.a. H.B.9.12.2019 r.