IV SAB/Wr 1001/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. I. na bezczynność Prezydenta Miasta Jeleniej Góry w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 30 czerwca 2025 r. I. stwierdza bezczynność Prezydenta Miasta Jeleniej Góry w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 30 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Prezydenta Miasta Jeleniej Góry do rozpoznania pkt 2 i pkt 3 wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; III. w pozostałym zakresie umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do załatwienia wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku; IV. zasądza od Prezydenta Miasta Jeleniej Góry na rzecz W. I. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi W. I. jest bezczynność Prezydenta Miasta Jelenia Góra w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 30 czerwca 2025 r. Jak wynikało z akt sprawy ww. wnioskiem Skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie, powołując się na art. 61 Konstytucji i ustawę o dostępie do informacji publicznej, wnioskował o udostępnienie wyciągu z rejestru prac geodezyjnych zdefiniowanego w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Prosił aby w wyciągu uwzględnić prace geodezyjne zgłoszone w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2025 r. z informacjami dotyczącymi: 1) ID pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 1); 2) Identyfikator wykonawcy prac geodezyjnych (§ 8 ust. 2 pkt 3 czyli nr NIP); 3) Nr uprawnień kierownika pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 4); 4) Powierzchnię objętą pracą geodezyjną (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. a); 5) Datę wpływu zgłoszenia pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. b); 6) Datę wpływu zawiadomienia o przekazaniu wyników pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. f); 7) Datę sporządzenia pierwszego protokołu weryfikacji (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. g). W piśmie Skarżący podał sposób udostępnienia danych. Wyjaśnił też, że wszystkie firmy tworzące oprogramowanie do prowadzenia PZGiK udostępniły już swoim klientom możliwość automatycznego wygenerowania takiego zestawienia. Dodał, na wypadek wątpliwości, że w zakresie dopuszczalności udostępnienia takich danych stanowisko zostało wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt II SAB/Rz 215/24 w sprawie ze skargi Strony. Pismem z dnia 15 lipca 2025 r., wobec braku odpowiedzi, Skarżący ponownie skierował ww. wniosek do organu. W odpowiedzi z dnia 15 lipca 2025 r. organ w załączeniu przekazał tabelę zawierającą kopię rejestru prac geodezyjnych z wnioskowanymi informacjami w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2025 r. w formie pliku XLS. Pismem z dnia 18 lipca 2025 r. Skarżący po raz kolejny ponowił wniosek, zaznaczając, że dotychczas otrzymane informacje nie zawierają danych o wykonawcy (NIP) i kierowniku prac geodezyjnych (nr uprawnień). Ponownie powołał się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt II SAB/Rz 215/24 wskazujące na brak podstaw do wyłączenia prawa do udostępnienia takiej informacji. Wskazał także na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 42/12. Zaznaczył, że jego szczególny interes publiczny wynika z art. 32 Konstytucji RP realizującym się przez zasadę równości i równego traktowania wykonawców prac geodezyjnych oraz troski o zaufanie obywateli do organów władzy, w szczególności dane te będą służyły sprawdzeniu wypełnienia art. 7b ust. 1a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, w tym równego traktowania wszystkich wykonawców prac geodezyjnych w zakresie weryfikacji wyników prac geodezyjnych. W odpowiedzi datowanej na 31 lipca 2025 r. organ poinformował, że pismem z dnia 15 lipca 2025 r. przekazano Skarżącemu tabelę rejestru prac geodezyjnych z wnioskowanymi informacjami z okresu od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2025 r. w formie pliku XLS. Organ, powołując się na art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.) wskazał, że informację udostępniono na wniosek i odnosi się ona do działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto do działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W odniesieniu do prowadzonego rejestru prac geodezyjnych to udzielona informacja obejmuje zarówno treść bezpośrednio wytworzoną przez organ jak i treść rejestru prac geodezyjnych zleconych przez uprawniony organ z zachowaniem ochrony osób fizycznych niepełniących funkcji publicznych i niewykonujących zadań władzy publicznej. W powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt II SAB/Rz 215/24 sąd zaznaczył, że adresat wniosku może udostępnić informację w postaci zanonimizowanej, co też nastąpiło w odniesieniu do danych identyfikujących wykonawcę pracy geodezyjnej oraz numeru uprawnień kierownika pracy geodezyjnej. Zanonimizowanie danych wynika z art. 5 ust. u.d.i.p. W skardze wywiedzionej w dniu 1 sierpnia 2025 r. Skarżący zarzucał naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do informacji. Wskazał także na naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja publiczna nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnieniu informacji w terminie. Strona wnioskowała o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie nie później niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia oraz zasądzenia na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Strona przedstawiła okoliczności faktyczne sprawy, w dalszych uwagach wywodziła, że żądane informacje stanowią informacje publiczną podlegającą udostępnieniu, o czym orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 27 marca 2025 r. Powołał się na art. 61 Konstytucji przewidujący prawo do informacji publicznej. Taki charakter mają żądane informacje, co wynika z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d, lit. e i lit. f u.d.i.p. Zaznaczał, że o podobne dane występował do wszystkich powiatów w Polsce i już ponad 315 udostępniło je bez większych problemów. Służą one do sprawdzenia wypełnienia przez organ art. 7b ust. 1a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, równego traktowanie wszystkich wykonawców prac geodezyjnych w zakresie weryfikacji wyników prac geodezyjnych oraz poprawności realizacji prac przez przedsiębiorcę, a to jest działanie w interesie publicznym, które monitoruje właściwe stosowanie przepisów prawa, co wyjaśniał w skardze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu opisał okoliczności faktyczne sprawy. Ponadto powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt IV SAB/Po 66/24 wyjaśnił, że przejaw działania uprawnionego organu stanowią rezultaty prac geodezyjnych zlecanych przez uprawniony organ. Takie zostały udostępnione zarówno w zakresie NIP jak i nr uprawnień. W Internecie publikowane są informacje zawierające rejestry z numerami NIP oraz uprawnień zawodowych. Połączenie ze sobą wszystkich tych danych (geodezyjnych i rejestrowanych przez organy centralne), a odnoszących się do usług geodezyjnych wykonywanych w ramach działalności gospodarczej na zlecenie osób prywatnych za niepubliczne środki stanowi informacje o działalności przedsiębiorców dlatego nie występuje w udostępnionej informacji publicznej w pełnym zakresie, a jedynie w zakresie działania organu administracji geodezyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Rozpoznając przedstawiony Sądowi spór trzeba wskazać, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie. Stan bezczynności oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). W pojęciu bezczynności mieści się także sytuacja, w której co prawda organ udziela wnioskodawcy, w zakreślonym prawem terminie, informacji ale jej treść nie realizuje żądania w całości lub w części, jest nieprecyzyjna, błędna, niepełna. Przypomnieć bowiem trzeba, że sama czynność udostępnienia informacji publicznej nie podlega kontroli sądowej, drogą oceny legalności podjętych przez organ działań jest wyłącznie skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie. Zgodnie z wypowiadanymi tam tezami bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 125/21, dostępny w: CBOSA). Skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego można wnieść również wtedy, gdy wnioskujący o dostęp do informacji uważa – wbrew stanowisku podmiotu zobowiązanego, że żądana przez niego informacja ma walor informacji publicznej. Jedynie bowiem w ramach rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu można zweryfikować stanowisko podmiotu zobowiązanego co do kwalifikacji żądanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Kr 423/20, dostępny w CBOSA). W pojęciu tym mieści się także przypadek, w którym organ nie informuje wnioskodawcy, że objęte jego żądaniem informacje publiczne podlegają udostępnieniu w innym trybie (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ocena istnienia bezczynności dokonywana jest na moment wniesienia skargi, zakończenie postępowania (rozpoznanie wniosku strony) już po wniesieniu skargi na bezczynność może skutkować umorzeniem postępowania w przedmiocie zobowiązania do rozpoznania sprawy/wniosku, o ile skarga okaże się zasadna. W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 30 czerwca 2025 r. Skarżący złożył do organu wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej prosząc o udostępnienie wskazanych w treści pisma danych. Wnioski te ponawiał, ostatecznie w pismach z dnia 15 lipca 2025 r. i 31 lipca 2025 r. organ wskazał, że udostępnił Skarżącemu część informacji w postaci kopii rejestru prac geodezyjnych za żądany okres, wyjaśniając, że dane w zakresie identyfikującym wykonawcę pracy geodezyjnej oraz numeru uprawnień kierownika prac geodezyjnych zostały zanonimizowane, co wynika z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W rezultacie organ uznał, że sporne informacje stanowią informacje publiczną, która zasadniczo podlega udostępnieniu, wyłączył jednak (poprzez anonimizację) dane zawarte w pkt 2 i 3 wniosku Skarżącego. W podstawie wyłączenia dostępu do tych danych wskazał na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Te właśnie informacje (bezczynność w zakresie ich udostępnienia) stanowi przedmiot zaskarżenia w tej sprawie. Odnosząc się do podjętych przez organ czynności na aprobatę zasługuje jedynie uznanie, że sporne informacje stanowią informację publiczną, z dalszymi wypowiedziami organu nie sposób się zgodzić. Na marginesie już tylko odnotowania wymaga, że skoro wnioskodawca w wyraźny i jednoznaczny sposób domaga się udostępnienia informacji, które mogą być objęte ochroną przewidzianą w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. to właściwą formą jest odmowa udostępnienia tych informacji, co przybiera formę decyzji. Takie wnioskowanie jest uzasadnione wyłącznie wówczas, gdy wniosek podlega rozpoznaniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co jednak nie jest udziałem tej sprawy. Wskazać bowiem trezba, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (ust. 1). Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (ust. 2). Oznacza to, że jeśli odrębne przepisy przewidują tryb dostępu do informacji publicznych, ich uzyskanie odbywa się na zasadach przewidzianych w tych regulacjach, co wyklucza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wówczas to obowiązkiem organu jest poinformowanie o tym wnioskodawcy, a brak właściwej reakcji naraża organ na zarzut bezczynności. Treść wniosku Skarżącego wskazuje, że dane jakich się domaga to informacje zawarte w powiatowym rejestrze prac geodezyjnych i kartograficznych. Zgodnie zaś z art. 40 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.; dalej: ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne) państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny służy gospodarce narodowej, obronności państwa, ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, nauce, kulturze, ochronie przyrody i potrzebom obywateli (ust. 1). Państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, składający się z centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wojewódzkich zasobów geodezyjnych i kartograficznych oraz powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych, stanowi własność Skarbu Państwa i jest gromadzony w ośrodkach dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej (ust. 2). Prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz weryfikacja opracowań przyjmowanych do zasobu należy do starostów w zakresie powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych (ust. 3 pkt 3). Na podstawie delegacji ustawowej z art. 40 ust. 8 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wydał rozporządzenie z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. z 2021 r., poz. 820 ze zm.; dalej: rozporządzenie), które określa rodzaje prowadzonych m.in. rejestrów w ramach zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a wśród nich – rejestr prac geodezyjnych i kartograficznych oraz ich zawartość (§ 5, § 8 ust. 2). Zasady udostępniania danych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego reguluje art. 40a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne oraz Rozdział 4 rozporządzenia. Zgodnie z art. 40a ust. 1 ww. ustawy organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny udostępniają materiały zasobu odpłatnie. Ustawodawca przewidział też zakres przedmiotowy danych ze zbiorów oraz katalog podmiotów, którym dane te są udostępniane nieodpłatnie (art. 40a ust. 2, art. 40b ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne). Wzór wniosków o udostępnienie materiałów z zasobu określa rozporządzenie – mając na uwadze potrzebę dostosowania treści i formy wniosków do specyfiki poszczególnych części państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz określonych w ustawie zasad ustalania opłaty za udostępnienie materiałów zasobu (art. 40g stawy prawo geodezyjne i kartograficzne). W tym stanie rzeczy słusznie uznał organ, że żądane przez Skarżącego dane stanowią informację publiczną, pominął jednak kwestię, że ich udostępnienie odbywa się na odrębnych od przepisów ustawy dostępowej zasadach uregulowanych w przepisach ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Stanowi to podstawę do zastosowania art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Tożsamy pogląd został wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 grudnia 2025 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1053/25, wyrok dostępny w CBOSA. W piśmie stanowiącym odpowiedź na wniosek Skarżącego organ nie wskazał, że wnioskowana informacja jakkolwiek stanowi informację publiczną to nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a trybie unormowanym w stawy prawo geodezyjne i kartograficzne, czym dopuścił się bezczynności. Niewątpliwie zatem wniosek Skarżącego nie został rozpoznany w sposób prawidłowy, a odpowiedź organu jest błędna. Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącego, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków stron i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 31/16, w Łodzi z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 137/15; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15 i sygn. akt I OSK 2440/15, dostępne w CBOSA). W okolicznościach rozpoznanej sprawy nie sposób dopatrywać się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku Skarżącego, udzielił mu odpowiedzi, błąd dotyczył jedynie oceny prawnej, zaś fakt błędnej wykładni przepisów nie stanowi podstawy do wywodzenia rażącego naruszenia prawa. Okoliczność ta wyklucza uznanie rażącego naruszenia prawa. Na tej podstawie Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do zwykłej, nie kwalifikowanej, bezczynności, gdyż w zakreślonym prawem terminie organ nie odpowiedział w sposób odpowiadający prawu na wniosek Skarżącego zawarty pkt 2 i pkt 3 pisma z dnia 30 czerwca 2025 r. Wobec tego w pkt II sentencji wyroku zobowiązał organ do rozpoznania pkt 2 i pkt 3 tego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.