IV SAB/Wr 101/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. w przedmiocie przekazania skargi z dnia 24 stycznia 2013 r. do Wojewody D. w przedmiocie wykluczenia społecznego i naruszenia dóbr osobistych postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W dniu 10 kwietnia 2013 r. skarżący Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. w przedmiocie przekazania skargi z dnia 24 stycznia 2013 r. do Wojewody D. w przedmiocie wykluczenia społecznego i naruszenia dóbr osobistych. Zarządzeniem z dnia 18 lipca 2013 r. Przewodniczący Wydziału wyznaczył termin rozprawy na dzień 14 sierpnia 2013 r. Pismem z dnia 23 lipca 2013 r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu i Opolu od rozpoznawania sprawy, oraz o zawieszenie z urzędu postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 lipca 2013 r. sprawę zdjęto z wokandy z dnia 14 sierpnia 2013 r. z uwagi na konieczność nadania biegu złożonemu przez skarżącego na wnioskowi o wyłączenie wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu i Opolu od rozpoznawania sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I OW 236/13, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do rozpoznania wniosku strony o wyłączenie sędziów sądów administracyjnych we Wrocławiu i w Opolu. Prawomocnym zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2014r., sygn. akt IV SO/Gl 43/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił przedmiotowy wniosek skarżącego bez rozpoznania. Akta sprawy przesłane przez Naczelny Sąd Administracyjny wpłynęły do tutejszego Sądu w dniu 30 stycznia 2015 r. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2015 r., wydanym na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił przedmiotową skargę . Powyższe orzeczenie uzyskało walor prawomocności z dniem 16 czerwca 2015 r. W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu dwoma pismami z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o "(...) stwierdzenie nieważności postępowania sądowoadministracyjnego oraz niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń opublikowanych w sygnowanych sprawach (...)", w tym m.in. w przedmiotowej sprawie Kolejnymi pismami z dnia 19 sierpnia 2013r. i 10 września 2013 r. skarżący powtórzył treść swojego żądania w zakresie stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń z tym uzasadnieniem ,że stanowią one o jego uprzedmiotowieniu, prowadzą do obejścia prawa, zamykają mu drogę do obrony swoich praw i do sprawiedliwego wyroku oraz przeciwstawiają się przepisom o pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. , skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda , a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od jego uprawomocnienia się (art. 285f § 1 p.p.s.a.). Zgodnie art. 285I p.p.s.a. powołanej w przypadkach nieuregulowanych przepisami działu VIIa p.p.s.a., dotyczącego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, do postępowania wywołanego wniesieniem takiej skargi stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zatem - zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 178 p.p.s.a. - sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W świetle przytoczonych regulacji skoro skarga przewidziana art. 285a § 1 p.p.s.a. przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i wnosi się ją w terminie liczonym od uprawomocnienia zaskarżonego orzeczenia, to nie powinno budzić wątpliwości, że skutecznie skargę taką można wnieść wyłącznie po uprawomocnieniu się skarżonego orzeczenia. Co do zasady czynności procesowe przedwczesne uważa się za niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 346/08 i powołane tam orzeczenia Sądu Najwyższego: postanowienia SN z dnia 24 stycznia 1997 r. I PKN 1/97 OSNP 1997/18/342, z dnia 15 marca 2000 r. I PKN 406/00 OSNP 2002/8/190, z dnia 14 września 2004 r., III CZ 74/04 - niepublikowane). Skarżący wskazując na przedmiot swojej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podał, że dotyczy ona orzeczeń kończących postępowanie w sprawach wskazanych w pismach z 6,19 sierpnia i 10 września 2013 r., a więc także w niniejszej sprawie. Tymczasem w stanie faktycznym niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na dzień złożenia pism zawierających powyższą skargę (odpowiednio 7, 19 sierpnia i 10 września 2013 r.) nie wydał żadnego prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie, co oznacza że sprawa była nadal w toku. Wobec powyższego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia jako przedwczesną i tym samym niedopuszczalną - należało odrzucić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 285a i art. 285 l p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie Sąd wskazuje, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostały sporządzona osobiście przez skarżącego, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Zatem nie spełnia ona wymogu ustawowego wynikającego z art. 285f § 3 p.p.s.a., niezbędnego do skutecznego jej wniesienia, nie jest bowiem sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.