IV SAB/Wr 101/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Fundacji A w J. na bezczynność Wójta Gminy R. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Wnioskiem z dnia 27 marca 2016 r. Fundacja A z siedzibą w J. (zwana dalej Fundacją, skarżącą, stroną lub wnioskodawczynią) wystąpiła do Wójta Gminy R. o udzielenie informacji publicznej na temat sposobu i skutków wykonywania zadania: "opieka nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywanie, o którym mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jednolity z 2013 r., poz. 856 ze zm.), formułując następujące pytania: – jaki los spotkał 28 psów odłowionych w 2014 r. ? – ile z psów przyjętych do schroniska znalazło nowych opiekunów ? – ile z psów przyjętych do schroniska zostało poddanych eutanazji i jakie były jej przyczyny? – ile z psów przyjętych do schroniska odeszło i jakie były przyczyny zgonu ? – ile z psów przyjętych do schroniska zbiegło ? – ile psów zostało wysterylizowanych/ wykastrowanych w schronisku, z którym gmina miała podpisaną umowę w 2014 r. ? Ponadto Fundacja zażądała udostępnienia dokumentów obejmujących: potwierdzenie odbioru przez schronisko psów odłowionych w 2014 r. wraz z poświadczeniem ich zaczipowania, kopie umów adopcyjnych, potwierdzenie PIW o wysterylizowaniu lub wykastrowaniu psów, a także kopię umowy ze schroniskiem na 2015 r. W udzielonej w dniu 31 marca 2016 r. odpowiedzi Wójt poinformował skarżącą, że w 2014 r. odłowiono z terenu Gminy R. 28 bezpańskich psów, z czego 10 psów zostało adoptowanych przez nowych właścicieli, a 18 psów przekazano do schroniska. Natomiast w 2015 r. wyłapano 29 bezdomnych psów, z czego 11 psów oddano do adopcji, 14 psów przekazano do schroniska, 2 psy uciekły, 1 pies został uśpiony z powodu nowotworu, a 1 pies został odebrany właścicielowi. Organ przesłał również kopie dokumentów potwierdzających czipowanie zwierząt i przekazanie ich do schroniska oraz umowy zawartej w 2015 r. ze Schroniskiem w Z., zawiadamiając jednocześnie, że w celu uzyskania pozostałych informacji oraz dokumentów dotyczących adopcji, eutanazji, zgonów, ucieczek, sterylizacji lub kastracji psów w schronisku należy zwrócić się do Towarzystwa B w B. bądź Schroniska w Z. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Fundacja zarzuciła podmiotowi zobowiązanemu bezczynność oraz naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r., nr 6, poz. 284 ze zm.), art. 1 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.) W ocenie skarżącej udzielona przez Wójta odpowiedź, dostarczona w dniu 4 kwietnia 2016 r., była niepełna i powierzchowna oraz zawierała kserokopie faktur, potwierdzeń zapłaty, opłat za transport psów i ich zaczipowanie. Pozyskane informacji nie odnosiły się do poszczególnych pytań zawartych we wniosku, a organ nie wysłał nawet pisma przewodniego, które mogłoby stanowić odpowiedź na zadane pytania. Organ przedstawił jedynie luźne informacje, nie respektując postawionych pytań, ani nie udzielając odpowiedzi na wszystkie zawarte we wniosku zagadnienia. Wobec tego – zdaniem Fundacji – Gmina nie udostępniła zawnioskowanych informacji publicznych. W dalszej części skargi strona powołała regulacje dotyczące prawa do informacji, w konkluzji wnosząc o: zobowiązanie organu do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt, stwierdzenie rażącego charakteru bezczynności, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że w dniu 31 marca 2016 r. w sposób wyczerpujący załatwił wniosek strony skarżącej, odpowiadając na postawione pytania oraz załączając stosowne dokumenty. Natomiast w zakresie w jakim organ nie posiadał żądanych przez stronę informacji, odpowiedź nie została udzielona lecz wskazano podmiot dysponującymi tymi danymi, tj.: Schronisko w B. (za 2014 r.) oraz Schronisko w Z. (za 2015 r.). Zdaniem organu zarówno tryb rozpoznania żądania strony skarżącej jak i forma udzielonej odpowiedzi były zgodne z przepisami ustawowymi. Niezadowolenie zaś skarżącej wynikające z braku satysfakcji z zakresu informacji jakie zostały jej udostępnione nie może być podstawą do skutecznego podniesienia zarzutu bezczynności. Wobec powyższego organ wniósł o oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie od skarżącej zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Wójta Gminy R. w zakresie rozpoznania żądania skarżącej z dnia 27 marca 2016 r. Na wstępie zauważyć trzeba, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na tzw. "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w sytuacji odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). W toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej, oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej. Prawo dostępu do informacji publicznej, wynikające z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przysługuje każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.), z zastrzeżeniem art. 5 tej ustawy wprowadzającym możliwość ograniczenia realizacji tego prawa m.in. ze względu na ochronę informacji niejawnych czy też innych tajemnic ustawowo chronionych, a także z uwagi na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Powszechne prawo dostępu do informacji publicznej należy wyraźnie odróżnić od obowiązku udostępnienia tych informacji. Stosownie bowiem do treści art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego oraz partie polityczne. W świetle przywołanych przepisów nie budzi wątpliwości, że Wójta Gminy R. – jako organ władzy publicznej – należy zaliczyć do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie wymaga również szerszej argumentacji uznanie poruszonych przez stronę zagadnień oraz oczekiwanych przez nią dokumentów za informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., albowiem wiążą się one ze sprawowaną przez gminy opieką nad bezdomnymi zwierzętami, co – na mocy art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt – stanowi ich zadanie własne. Podkreślić przy tym również trzeba, że podmiot zobowiązany nie kwestionował ani swojej legitymacji obligującej go do udostępnienia informacji, ani ich publicznego charakteru. W związku z czym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostaje jedynie stwierdzenie, czy Wójt uchybił nałożonym na niego obowiązkom w zakresie terminowego załatwienia żądania skarżącego oraz czy pozostaje w bezczynności. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Z akt przedmiotowej sprawy wynika bezspornie, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został przesłany za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres [...] w dniu 27 marca 2016 r. (Wielkanoc), a jego wpływ został odnotowany przez organ w dniu 29 marca 2016 r. Z kolei odpowiedź organu została sporządzona w dniu 31 marca 2016 r. i dotarła do strony w dniu 4 kwietnia 2016 r. Zestawienie tych dat jednoznacznie wskazuje, że organ udzielił Fundacji odpowiedzi na jej żądanie w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Niewątpliwie również udostępnienie informacji nastąpiło przed wniesieniem (nadaniem) skargi w niniejszej sprawie, co nastąpiło w dniu 19 kwietnia 2016 r. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługiwało stanowisko zaprezentowane przez skarżącą, że treść przesłanej odpowiedzi organu jest powierzchowna i niepełna oraz nie realizuje w istocie jej żądania. Zwrócić jednak należy uwagę, że pismo z dnia 31 marca 2016 r., nr [...] obejmuje swoim zakresem wszystkie podniesione przez stronę zagadnienia oraz w sposób wystarczający przekazuje komunikat o posiadanych przez organ informacjach publicznych. Ponadto powyższy dokument wskazuje również, że organ nie posiadał części informacji, zaś w celu ich pozyskania należał się zwrócić do właściwej w danym roku placówki udzielającej schronienia wyłapanym zwierzętom oraz dysponującej stosowną dokumentacją na temat ich dalszego losu. Nie ma przy tym obiektywnych podstaw do stwierdzenia, że pismo z dnia 31 marca 2016 r. nie zostało stronie doręczone wraz z załącznikami, zwłaszcza że znalazło się ono w aktach sprawy, które stanowiły – w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. – podstawę faktyczną niniejszego wyroku. W takiej sytuacji trzeba uznać, że podmiot zobowiązany udzielił tych informacji, którymi dysponował oraz zawiadomił o tym, że pozostałe dane znajdują się u innych podmiotów wykonujących zadanie własne gminy. Należy podkreślić, że działanie organu było prawidłowe, zwłaszcza w odniesieniu do tej części wniosku, której sam nie był w stanie zrealizować z uwagi na brak oczekiwanych danych. W świetle powyższych okoliczności bezpodstawne okazały się postawione przez stronę zarzuty odnoszące się zarówno do naruszenia samego prawa do informacji (art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności), jak i niezachowania prawidłowego trybu postępowania (art. 14 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Poza tym skoro organ nie kwestionował publicznego charakteru zawnioskowanych informacji, to nie mógł naruszyć również art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Reasumując powyższe rozważania należało stwierdzić, że podniesiony przez skarżącą zarzut bezczynności Wójta w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 27 marca 2016 r. okazał się nieuzasadniony. W dacie wniesienia skargi zawnioskowane informacje były bowiem udostępnione skarżącej Fundacji. Mając na uwadze powyższe, skargę – jako nieuzasadnioną – należało oddalić w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. W nawiązaniu do wniosku podmiotu zobowiązanego o zasądzenie kosztów postępowania, należy jedynie wskazać, że koszty takie – w myśl art. 200 p.p.s.a – przysługują wyłącznie w sytuacji kiedy skarga została uwzględniona i jedynie dla strony skarżącej.