IV SAB/Wr 101/19

|Sygn. akt IV SAB/Wr 101/19 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 7 listopada 2019 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , Sędziowie:, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.), Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, , , Protokolant:, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 listopada 2019 r., sprawy ze skargi L. Ż., na bezczynność Burmistrza Gminy M., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, , zobowiązuje Burmistrza Gminy M. do rozpoznania wniosku skarżącego z 7 lutego 2019 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia, prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy;, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce, z rażącym naruszeniem prawa;, zasądza od Burmistrza Gminy M. na rzecz skarżącego kwotę, 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego., L. Ż. (zwany dalej strona lub skarżącym) w skardze do tut. Sądu z dnia 24 kwietnia 2019 r. na bezczynność Burmistrza Gminy M. (dalej jako Burmistrz lub organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wniósł o zobowiązanie Burmistrza do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, o zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2 i art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący podał, że wnioskiem z dnia 7 lutego 2019 r. zwrócił się do Burmistrza o udostępnienie informacji publicznej w postaci wszelkiej dokumentacji, dotyczącej pism przychodzących do organu od spółki [...] właściciela spalarni odpadów medycznych i weterynaryjnych lub instytucji przez nią uprawnionych oraz wszelkiej dokumentacji dotyczącej odpowiedzi na pisma skierowane w odpowiedzi na powyższe poprzez wymienienie z nazwy oraz wskazanie daty wszelkich dokumentów, które znajdują się w aktach dotyczących tej sprawy. Jednocześnie zwrócił się o przesłanie kopii dokumentów na adres domowy lub drogą elektroniczną oraz umożliwienie mu dostępu i przejrzenia akt dotyczących powyższych kwestii bezpośrednio w organie w terminie ustalonym telefonicznie. Strona podała, że do dnia złożenia skargi, organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji, jak również nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Burmistrz pismem z dnia 21 maja 2019 r., nadanym w dniu 23 maja 2019 r., przesłał do tut. Sądu skargę na bezczynność organu, bez odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych sprawy. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 maja 2019 r., 26 czerwca 2019 r. i 24 lipca 2019 r. tut. Sąd wezwał Burmistrza do nadesłania odpowiedzi na skargę wraz z odpisem oraz akt administracyjnych sprawy. Burmistrz powyższe wezwania pozostawił bez odpowiedzi. Pismem z dnia 7 lipca 2019 r. skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a. Zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2019 r. organ został wezwany do udzielenia odpowiedzi na powyższy wniosek w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia za prawdziwe twierdzeń skarżącego i wymierzenia grzywny. Organ nie zajął stanowiska w tej sprawie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt IV SO/Wr 24/19, wymierzono Burmistrzowi grzywnę w kwocie 2.000 zł. Na rozprawę w dniu 7 listopada 2019 r. skarżący ani organ nie stawili się, pomimo prawidłowego zawiadomienia o jej terminie, ani też do zamknięcia rozprawy nie zostały nadesłane do Sądu odpowiedź na skargę oraz akta administracyjne sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 u.p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13, oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1330, dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że Burmistrz– jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Natomiast skarżący złożył w dniu 7 lutego 2019 r. do organu wniosek o udzielenie informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W skardze wnioskodawca wskazał, że do dnia złożenia skargi organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji, jak również nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Natomiast Burmistrz do czasu zamknięcia rozprawy w dniu 7 listopada 2019 r. nie nadesłał akt administracyjnych sprawy, nie udzielił odpowiedzi na skargę, jak również nie poinformował o rozpoznaniu wniosku skarżącego. Należało zatem przyjąć, że do dnia wyrokowania przez tut. Sąd, organ ani nie udostępnił oczekiwanej przez stronę informacji, ani też nie załatwił sprawy w inny przewidziany prawem sposób. W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 55 § 2 u.p.p.s.a., jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 7 lutego 2019 r. o udzielenie informacji publicznej oraz brak udzielenia przez Burmistrza jakiejkolwiek odpowiedzi na ten wniosek. Wobec powyższego zasadny jest zarzut skarżącego odnośnie bezczynności Burmistrza w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 7 lutego 2019 r. Należało zatem stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 7 lutego 2019 r., dopuszczając się tym samym naruszenia art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Stąd też Sąd, działając na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 7 lutego 2019 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku (pkt I sentencji wyroku). Poddając analizie uchybienie w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej należało wziąć pod uwagę, że organ pozostał całkowicie bierny w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 7 lutego 2019 r., pomimo że wniosek powinien rozpoznać do dnia 21 lutego 2019 r. Zwłoka w rozpoznaniu wniosku skarżącego wynosi zatem ponad osiem miesięcy. W związku z tak znacznym przekroczeniem terminu do rozpoznania wniosku skarżącego i nie wyjaśnieniem przez organ tej okoliczności należało uznać, że doszło do bezczynności podmiotu zobowiązanego, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym na podstawie art. 149 § pkt 3 i § 1a u.p.p.s.a. orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd informuje, że w ramach jego kompetencji nie mieści się uprawnienie do zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. Rozstrzygnięcie o kosztów postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł, podjęte zostało na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 u.p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).