IV SAB/Wr 106/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania odwołania z dnia 8 stycznia 2013 r. od decyzji odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r. Z. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której domagał się: " 1. Stwierdzenia bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania pisma z 8 stycznia 2013 r. jako odwołanie skoro tak życzyła sobie Pani kierownik Dział Świadczeń MOPS. 2. Rozpoznania wniesionego Odwołania z dnia 8 stycznia 2013 r. przez WSA i zmiany jego w oparciu o art. 154 kpa. 3. Ukarania Samorządowego Kolegium Odwoławczego za bezczynność i odmowę rozpoznania wniesionego odwołania z 8 stycznia 2013 r. 4. Rozpoznania sprawy na posiedzeniu jawnym w pełnym składzie sędziowskim składającym się z trzech sędziów zawodowych Naczelnego Sądu Administracyjnego". Jednocześnie ze skargą skarżący wniósł, skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego "Wezwanie o dokonanie czynności i rozpoznanie odwołania z 8 stycznia 2013 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a omawianej ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a, skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przepis ten w § 2 stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem niniejszej skargi, nie wezwał Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. Należy wskazać, że z brzmienia cytowanego przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa winno poprzedzać wniesienie skargi. Tymczasem skarżący przedmiotowe wezwanie złożył wraz ze skargą w rezultacie czego Kolegium nawet nie miało możliwości rozpatrzenia tego wezwania. W kwestii żądania przez skarżącego rozpoznania niniejszej sprawy "na posiedzeniu jawnym w pełnym składzie trzech sędziów zawodowych Naczelnego Sądu Administracyjnego" wskazać należy, że sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego, którzy nie zostali przeniesieni do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostając, po reformie sądownictwa administracyjnego w wojewódzkich sądach administracyjnych, wykonują obowiązki orzecznicze na równi z sędziami wojewódzkich sądów administracyjnych. Brak więc podstaw by uznać powyższy wniosek za zasadny i zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów NSA. Poza tym, w rozważanym przypadku w ogóle nie doszło do merytorycznego jej rozpoznania. Z kolei, art. 58 § 3 zdanie drugie p.p.s.a. stanowi, że odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że do uznania Sądu pozostawia się, czy odrzucenie skargi nastąpi na posiedzeniu jawnym. Nie można przy tym skutecznie czynić zarzutu Sądowi, że rozpoznawał sprawę na posiedzeniu niejawnym bez uprzedniego wysłuchania stron w sytuacji, gdy nie ma żadnych wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowej. Poza tym, zgodnie z art. 16 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że ustawa stanowi inaczej. W sytuacji odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. ustawa nie przewiduje obligatoryjnego podjęcia postanowienia w składzie trzech sędziów. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Wobec odrzucenia skargi bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie wniosku skarżącego w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny.