IV SAB/Wr 107/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na bezczynność Burmistrza Ś. w przedmiocie wykonania decyzji Kierownika Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z dnia [...], nr [...] postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 lutego 2013 r. M. N., dalej: skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza Ś. w przedmiocie postępowania dotyczącego refundacji kosztów dowozu dziecka niepełnosprawnego. Zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. wniosła m. in. zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt, nakazującej wykonanie decyzji Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z dnia [...] sygn. [...] kierującej syna skarżącej – M. N. do Ośrodka Opiekuńczo-Rehabilitacyjnego w L.; zobowiązanie organu do zapewnienia niepełnosprawnemu w stopniu znacznym synowi skarżącej nieodpłatnego dowozu do Ośrodka Opiekuńczo-Rehabilitacyjnego w L. transportem własnym skarżącej (z refundacją 100% kosztów ponoszonych przez rodziców dziecka); a także nakazanie zwrotu bezumownie ponoszonych w grudniu 2012 r. kosztów dowożenia dziecka. Postanowieniem tut. Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 55/13 odrzucono powyższą skargę z powodu jej niedopuszczalności. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżona bezczynność dotyczy niezawarcia ze skarżącą umowy cywilnoprawnej, o której mowa w art. 17 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 7 września 1991 o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm.), na warunkach przez nią określonych bądź niezałatwienia sprawy decyzją administracyjną. Skarżąca wniosła bowiem o zobowiązanie organu do zapewnienia jej niepełnosprawnemu synowi nieodpłatnego dowozu do Ośrodka Opiekuńczo-Rehabilitacyjnego w L. przez zwrot 100% kosztów przejazdu dziecka transportem własnym skarżącej na określonych przez nią warunkach, a także nakazanie zwrotu bezumownie ponoszonych w grudniu 2012 r. kosztów dowożenia dziecka. Z akt sprawy wynika, że pomiędzy skarżącą a organem nie doszło do konsensusu w sprawie zawarcia umowy cywilnoprawnej w tym przedmiocie. Mając to na uwadze, Sąd stwierdził, że zwrot kosztów przejazdu niepełnosprawnego ucznia nie jest realizowany w drodze decyzji administracyjnej, lecz na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) i rodzicami, opiekunami lub opiekunami prawnymi ucznia, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice, opiekunowie lub opiekunowi prawni. Taki wniosek płynie również wprost z literalnego brzmienia art. 17 ust. 3a pkt 3 ustawy o systemie oświaty. Zatem, organ nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, zgodnie z żądaniem skarżącej. Powyższe, zdaniem Sądu oznacza, że zawarcie umowy cywilnoprawnej przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) z rodzicami, opiekunami lub opiekunami prawnymi ucznia, w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu ucznia do szkoły (ośrodka) nie mieści się w żadnej z tych kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., co oznacza, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W piśmie procesowym z dnia 29 kwietnia 2013 r. skarżąca podniosła, że nie będzie wnosić skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. Podniosła, że jej skarga dotyczyła także bezczynności Burmistrza Ś. w przedmiocie niewykonania decyzji Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z dnia 27 grudnia 2012 r., nr [...] kierującej jej do Ośrodka Opiekuńczo – Rehabilitacyjnego w L. Ten rodzaj bezczynności, zdaniem skarżącej, mieści się w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Skarżąca jednocześnie dodała, że choć sytuacja uległa zmianie i decyzja z dnia 27 grudnia 2012 r. została wdrożona do realizacji pod presją złożonej skargi do WSA to jednak na dzień złożenia skargi była ta skarga zasadna i organ powinien zostać ukarany grzywną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz., 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Oznacza to, że bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tymczasem skarżąca domagała się od Burmistrza Ś. wykonania decyzji wydanej przez Kierownika Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy społecznej w formie specjalistycznych usług opiekuńczych dla syna skarżącej poprzez zawarcie stosownej umowy o świadczenie usług opiekuńczych pomiędzy Miejsko-Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Ś. a Ośrodkiem Opiekuńczo – Rehabilitacyjnym w L. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że zawarcie umowy cywilnoprawnej nie mieści się w żadnej z tych kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., co oznacza, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a wszelkie spory wynikłe na tle zawierania umów cywilnoprawnych rozstrzygane są w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądami powszechnymi. Skarga zatem, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co orzeczono w sentencji postanowienia. Wobec odrzucenia skargi bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie wniosku skarżącej w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny.