IV SAB/Wr 1083/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. we W. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do rozpoznania wniosku strony skarżącej; IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi O. Sp. z o.o. we W. (dalej: strona skarżąca) – reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika – jest bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ, Wojewoda) w sprawie o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca. W dniu 5 czerwca 2025 r. do organu wpłynął wniosek strony skarżącej o udzielenie w sprawie o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca – M. S. Pismem z 13 sierpnia 2025 r. (25 sierpnia 2025 r. – data wpływu do organu) strona skarżąca wywiodła skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Z akt sprawy wynika, że pismem z 10 września 2025 r. Wojewoda wezwał pełnomocnika strony skarżącej – na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 113 ustawy z 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium RP (Dz.U. z 2025 r., poz. 621) – do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania następujących dokumentów: dowodu opłaty za wniosek; kopii ważnego dokumentu podróży z danymi osobowymi cudzoziemca; oryginału wypełnionego w całości oświadczenia pomiotu powierzającego wykonywanie pracy dotyczącego okoliczności, o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U z 2025 r. poz. 214); oryginału pełnomocnictwa, podpisanych kwalifikowanym podpisem, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Dodatkowo Wojewoda – na podstawie art. 50 § 1 i 7 k.p.a. oraz art. 113 ustawy z 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium RP (Dz.U. z 2025 r., poz. 621) – wezwał o zaświadczenie o niezaleganiu podatków; dokumenty potwierdzające posiadanie środków oraz o dokumenty potwierdzające prowadzenie działalności. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej (w dacie jego wydania) – czyli 10 września 2025 r. Pismem z 19 września 2025 r. Wojewoda – na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. i art. 33 § k.p.a. w związku z § 7 ust. 1 i 2 oraz § 9 ust. 1 pkt 4 i 14 Rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z 18 lipca 2002 r. w sprawie zezwoleń na pracę i oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi (Dz.U z 2022 r. poz 1558) oraz art. 113 ustawy z 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium RP (Dz.U. z 2025 r., poz. 621) – zawiadomił stronę skarżącą o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z 5 czerwca 2025 r. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium RP. Niniejsze pismo zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej tego samego dnia (19 września 2025 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przy czym, skoro w myśl art. 10a pkt 2 u.p.z. art. 37 k.p.a. nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa w art. 88a-88m w niniejszej sprawie wniesienie ponaglenia nie było wymagane. Pojęcie "bezczynności" zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym w art. 36 § 1 k.p.a. Z regulacji tej wynika, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie wyznaczonym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Przy czym pod pojęciem "załatwienie sprawy" należy rozumieć wydanie w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego lub formalnoprawnego, kończącego postępowanie administracyjne w rozpatrywanej przez organ sprawie. Wyjaśnić należy, że w zakresie skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu, czy też spowodowana była przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2023 r., sygn. akt. II OSK 1599/23) Przechodząc do oceny zasadności skargi, w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż przedmiotem oceny Sądu w postępowaniu zainicjowanym skargą strony skarżącej z 13 sierpnia 2025 r. jest wyłącznie zarzucana przez nią bezczynność, która miała zaistnieć w okresie pomiędzy wpływem do organu wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (tj. 5 czerwca 2025 r.) a datą wniesienia skargi (tj. 25 sierpnia 2025 r.- data wpływu do organu). Dlatego też, kontroli Sądu – w ramach niniejszej skargi na bezczynność – nie podlegało już pismo Wojewody Dolnośląskiego z 19 września 2025 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony skarżącej z 5 czerwca 2025 r. Z art. 35 § 1, § 2 i § 3 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zainicjowane przez stronę skarżącą postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Takie postępowanie, co do zasady powinno zakończyć się terminie 2 miesięcy od wpływu wniosku. Nie można jednak nie dostrzegać, że ustawodawca przewidział możliwość przedłużenia powyższego terminu. I tak, zgodnie z art. 36 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Skoro ustawodawca dopuścił wydłużenie terminów określonych w art. 35 k.p.a., dopiero niedopełnienie przez organ administracji publicznej obowiązku przewidzianego w art. 36 lub oczywiście bezzasadne skorzystanie z kompetencji przewidzianej w tym przepisie daje podstawy do uznania, iż pozostaje on w bezczynności. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, iż po wpłynięciu do organu wniosku strony skarżącej 5 czerwca 2025 r. – do dnia wniesienia skargi tj. do 25 sierpnia 2025 r. – a zatem przez okres niespełna trzech miesięcy Wojewoda Dolnośląski nie wykonał żadnej czynności w sprawie mającej na celu rozpoznanie wniosku strony. Nie skorzystał również z możliwości przedłużenia terminu do rozpoznania wniosku. Pierwsze czynności w sprawie Wojewoda Dolnośląski podjął - już - po wpływie skargi tj. 10 września 2025 r. wzywając stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ostatecznie zaś organ ten – pismem z 19 września 2025 r. – pozostawił wniosek strony skarżącej bez rozpoznania. Powyższe dowodzi zatem, że Wojewoda Dolnośląski, w okresie od dnia wniesienia wniosku strony skarżącej do dnia wniesienia skargi pozostawał bezczynny w sprawie zainicjowanej wnioskiem strony. W świetle tych okoliczności, Sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), co orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Biorąc zaś pod uwagę czas trwania postępowania, Sąd uznał (pkt II sentencji wyroku), że bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste (kwalifikowane) naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Poza tym, kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa zarezerwowane jest dla jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organu, co w ocenie Sądu, nie miało miejsca w sprawie. Sąd nie dopatrzył się lekceważącej postawy organu, czy też braku jego woli do rozpoznania wniosku strony. Tym bardziej, że organ ten po wniesieniu skargi, podjął już czynności zmierzające do rozpoznania wniosku strony. Z uwagi zaś na fakt, że organ – po wniesieniu skargi do Sądu podjął czynności zmierzające do rozpoznania wniosku strony skarżącej z 5 czerwca 2025 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca, zaś pismem z 19 września 2025 r. wniosek ten pozostawił bez rozpoznania – Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku strony (pkt III sentencji wyroku). O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku). Zważywszy na okoliczność, że strona skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, na koszty składa się wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).