IV SAB/Wr 113/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi D. F. na bezczynność Burmistrza Gminy M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Gminy M. do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2019 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; II. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Gminy M. na rzecz skarżącej kwotę 100,00 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r. D. F. ( dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza Gminy M. (dalej: organ, podmiot zobowiązany), zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ustawy od dostępie do informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Wobec powyższego skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Burmistrza Gminy M. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, 2) zobowiązanie Burmistrza Gminy M. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 3) zasądzenie od Organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że [...] stycznia 2019 r. złożyła pisemnie do Burmistrza Gminy M. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci wyciągów obrotów na rachunku bieżącym Gminy M. w okresie od [...] grudnia 2018 r. do [...] stycznia 2019 r. oraz obrotów na rachunku sum depozytowych Gminy M. w okresie od [...] grudnia 2018 r. do [...] stycznia 2019 r. Do dnia złożenia niniejszej skargi organ nie udostępnił skarżącej żądanej informacji, nie powiadomił jej o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji publicznej, czy też odmowy udzielenia odpowiedzi, ponieważ żądany we wniosku zakres i forma udostępnienia informacji nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Organ nie wydał również decyzji odmownej, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sprawie wniosku skarżącej organ naruszył ustawowy 14 dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 ustawy. Sąd dwukrotnie wzywał Burmistrza Gminy M. do udzielenia odpowiedzi na powyższą skargę. Jednakże organ zaniechał jej udzielenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następujące: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości min. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj Dz. U. 2018 poz. 1302 ze zm.) dalej ppsa orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Burmistrza Gminy M. w udostępnieniu informacji publicznej określonej we wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. dotyczącej udostępnienia wyciągów obrotów na rachunku bieżącym Gminy M. w okresie od [...] grudnia 2018 r. do [...] stycznia 2019 r. oraz obrotów na rachunku sum depozytowych Gminy M. w okresie od [...] grudnia 2018 r. do [...] stycznia 2019 r. Przez bezczynność należy rozumieć sytuacje, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznych (Dz. U. z 2018 poz. 1330) dalej udip w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej. W myśl art. 4 ust. 1 udip zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są w szczególności organy władzy publicznej. W świetle tego nie budzi wątpliwości Sądu, że Burmistrz Gminy M. jest organem władzy publicznej na szczeblu samorządowym, w związku z czym jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej będących w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 1 ust. 1 udip każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Z kolei przepis art. 6 ust. 1 udip określa przykładowy katalog informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną. Katalog ten ma charakter przykładowy i niepełny. Art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 lit. c udip przewiduje, że udostępnieniu podlegają informacje publiczne, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego /.../. Ustawa przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznej, wymienione w art. 7 ust.1. Jednym z nich jest udostepnienie informacji na wniosek (art. 10 udip). Według art. 13 ust. 1 udip udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.2. Jeśli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie, określonym w ust. 1 podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od złożenia wniosku (ust. 2). Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej. Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno – technicznej. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej podmiot zobowiązany powinien powiadomić pisemnie podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Formę decyzji ustawodawca przewidział w art. 16 ust. 1 i 2 udip dla odmowy udostępnienia informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 udip. Do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważyć także należy, że prawo do uzyskania informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest prawem bezwzględnym i doznaje pewnych ograniczeń w zakresie uregulowanym ustawą. Tym samym ustawa o dostępie do informacji publicznej daje podstawę podmiotowi do odmowy udzielenia odpowiedzi jeżeli udostępnieniu podlegałyby tzw. dane wrażliwe podlegające ochronie z mocy art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 2a udip. Stosownie do tych unormowań prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych ( ust. 4). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jak wyżej wskazano, ustawa wprowadza regułę, że odmowa udostępnienia informacji określonej we wniosku następuje wyłącznie w formie decyzji administracyjnej ( art. 16 udip). Brak takiej decyzji , nieudostępnienie informacji publicznej stanowi bezczynność podmiotu zobowiązanego. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, bowiem wniosek skarżącej nie został załatwiony w żaden z opisanych sposobów. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa orzekł jak w pkt I wyroku. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność rozpatrzenia i załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2019 r. Jednocześnie w kontrolowanej sprawie, z uwagi na brak jakiejkolwiek reakcji organu na pismo z dnia [...] stycznia 2019 r., w tym również po wniesieniu skargi, Sąd stwierdził w pkt II wyroku, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odnośnie żądania zawartego w pkt 2 skargi wyjaśnić należy, że tego rodzaju sprawa nie mieści się w ustawowych kompetencjach sądu administracyjnego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.