IV SAB/Wr 1152/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: M. Y. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego: O. Y. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 19 IX 2025 r. M. Y. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego O. Y., działając przez pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braków skargi poprzez: podanie numeru PESEL strony i numeru PESEL przedstawiciela ustawowego, złożenie pełnomocnictwa oraz podanie adresu zamieszkania - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z 6 X 2025 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o cofnięcie skargi. Wspomniane wezwania zostały skutecznie doręczone na adres do doręczeń zawarty skardze w dniu 17 X 2025 r. Wezwania pozostały bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "ppsa", skarga, której braków formalnych strona skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu. W myśl art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. a ppsa, skarga powinna zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania strony skarżącej, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Wymieniony element pisma stanowi wymóg formalny skargi niezależnie od tego, czy wniesiono ją w formie pisemnej czy też elektronicznej. Brak w tym zakresie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Wezwanie strony skarżącej o uzupełnienie braków formalnych skargi w zakresie podania numeru PESEL znajduje podstawę w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ppsa, w myśl którego pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Stosownie zaś do art. 57 § 1 ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wskazać też trzeba, że niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ppsa wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa i to bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała NSA z 3 VII 2023 r., II GPS 3/22 – CBOSA). W myśl art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 3 ppsa, do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 ppsa). Według treści art. 46 § 3 ppsa., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie siedmiu dni. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwania została doręczona w dniu 17 X 2025 r. Wezwania pozostały bez odpowiedzi. Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 6 X 2025 r. strona skarżąca cofnęła skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli taką, która nie jest dotknięta żadnymi brakami. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA z: 16 I 2014 r., II OSK 3150/13; 20 I 2011 r., II OSK 2453/10; 27 VI 2008 r., II OSK 923/08 i 3 I 2008 r., I OSK 1829/07 – publ. CBOSA). Powyższe okoliczności obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.