IV SAB/Wr 118/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie załatwienia wezwania z dnia 22 kwietnia 2013 r. i odmowy niezwłocznego przekazania sprawy do załatwienia innemu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w sprawie dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Uzasadnienie: W dniu 17 maja 2013 r. skarżący Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie załatwienia wezwania z dnia 22 kwietnia 2013 r. i odmowy niezwłocznego przekazania sprawy do załatwienia innemu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w sprawie dodatku mieszkaniowego. Zarządzeniem z dnia 26 lipca 2013 r. Przewodniczący Wydziału wyznaczył termin rozprawy na dzień 12 września 2013 r. Wyznaczona na dzień 12 września 2013 r. rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu została odroczona z uwagi na konieczność nadania biegu złożonemu przez skarżącego na rozprawie wnioskowi o wyłączenie wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu i Opolu od rozpoznawania sprawy, oraz o zawieszenie z urzędu postępowania w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt I OW 274/13, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do rozpoznania wniosku strony o wyłączenie sędziów sądów administracyjnych we Wrocławiu i w Opolu. Prawomocnym zarządzeniem z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt IV SO/Gl 60/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił przedmiotowy wniosek skarżącego bez rozpoznania. Akta sprawy przesłane przez Naczelny Sąd Administracyjny wpłynęły do tutejszego Sądu w dniu 8 maja 2015 r. Postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r. na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. odrzucono skargę złożoną w tej sprawie. Orzeczenie to uzyskało walor prawomocności z dniem 14 lipca 2015 r. W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu dwoma pismami z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o "(...) stwierdzenie nieważności postępowania sądowoadministracyjnego oraz niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń opublikowanych w sygnowanych sprawach (...)", w tym m.in. w przedmiotowej sprawie Kolejnymi pismami z dnia 19 sierpnia 2013r. i 10 września 2013 r. skarżący powtórzył treść swojego żądania w zakresie stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, że domaga się stwierdzenia niezgodności z prawem opublikowanych orzeczeń, gdyż stanowią one o jego uprzedmiotowieniu, prowadzą do obejścia prawa, zamykają mu drogę do obrony swoich praw i do sprawiedliwego wyroku oraz przeciwstawiają się przepisom o pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 285a § 1 p.p.s.a., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od jego uprawomocnienia się (art. 285f § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 285I powołanej ustawy, w przypadkach nieuregulowanych przepisami działu VII A p.p.s.a., dotyczącego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, do postępowania wywołanego wniesieniem takiej skargi stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zatem - zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 178 p.p.s.a. - sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W świetle przytoczonych regulacji - zdaniem Sądu - skoro skarga przewidziana art. 285a § 1 p.p.s.a. przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i wnosi się ją w terminie liczonym od uprawomocnienia zaskarżonego orzeczenia, to nie powinno budzić wątpliwości, iż skutecznie skargę taką można wnieść wyłącznie po uprawomocnieniu się skarżonego orzeczenia. Co do zasady czynności procesowe przedwczesne uważa się za niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 346/08 i powołane tam orzeczenia Sądu Najwyższego: postanowienia SN z dnia 24 stycznia 1997 r. I PKN 1/97 OSNP 1997/18/342, z dnia 15 marca 2000 r. I PKN 406/00 OSNP 2002/8/190, z dnia 14 września 2004 r., III CZ 74/04 - niepublikowane). Skarżący wskazując na przedmiot swojej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podał, że dotyczy ona orzeczeń kończących postępowanie w sprawach wskazanych w pismach z 6,19 sierpnia i 10 września 2013 r., a więc także w niniejszej sprawie. Tymczasem w stanie faktycznym niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na dzień złożenia pism zawierających powyższą skargę (odpowiednio 7, 19 sierpnia i 10 września 2013 r.) nie wydał żadnego prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie, co oznacza że sprawa była nadal w toku. Wobec powyższego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia jako przedwczesną i tym samym niedopuszczalną - należało odrzucić. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 178 w związku z art. 285a i art. 285 l p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie Sąd wskazuje, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostały sporządzona osobiście przez skarżącego, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Zatem nie spełnia wymogu ustawowego wynikającego z art. 285f § 3 p.p.s.a., niezbędnego do skutecznego jej wniesienia, nie jest bowiem sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika