IV SAB/Wr 122/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków(sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2015 r sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 17 lipca 2013 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2013 r. , nr [...] oddala skargę w całości. Pismem z dnia 17 lipca 2013 r. złożonym w do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Z. R. (skarżący) wniósł "o stwierdzenie nieważności postępowania administracyjnego i doręczonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (SKO) z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] (...)" orzekających utrzymanie w mocy decyzje Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. (MOPS) z dnia [...] marca 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r. w sprawach na wnioski z dnia 8 lutego i 5 marca 2013 r. odmawiających przyznania zasiłku okresowego i celowego. Pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. skarżący wniósł "wezwanie w trybie art. 37 kpa do usunięcia naruszenia prawa (...) na wniosek z dnia 17 lipca 2013 r. wniesiony do organu przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego". Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], SKO uznało wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa za nieuzasadnione. W motywach tego postanowienia stwierdziło, że w piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r. skarżący wystąpił, w oparciu o art. 37 § 1 kpa z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie "weryfikacji w trybie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa" m.in. decyzji SKO z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. W dalszych rozważaniach stwierdzono, że sprawa o załatwienie której wystąpił skarżący wnioskiem z dnia 17 lipca 2013 r. została załatwiona postanowieniami SKO z dnia [...] września 2013 r. ([...]) i z dnia [...] grudnia 2013 r. ([...]) o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] lipca 2013 r. (...). Postanowienie to otrzymał skarżący w dniu 23 marca 2015 r. jednak już w dniu 3 marca 2015 r. wniósł skargę o jakiej mowa niżej. Kwestionował w niej bezczynność SKO "w przedmiocie weryfikacji na wniosek z dnia 17 lipca 2013 r., w którym domagam się weryfikacji w trybie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa postanowienia SKO z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] pomimo prawidłowego wezwania organu w trybie art. 37 kpa do usunięcia naruszenia prawa na piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r." Wniósł o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i bezczynności oraz przewlekłości w postępowaniu na wniosek uprawnionego o weryfikację orzeczeń pomimo prawidłowego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 kpa; zasądzenia grzywny SKO za rażącą bezczynność w maksymalnie przewidzianej w ustawie kwocie. Twierdził, że "odmowa weryfikacji postanowień przez SKO podyktowana jest jedynie matactwem procesowym i rozmyciem odpowiedzialności za decyzji, jakie organ do tej pory w sprawie wydał oraz ma na celu dalsze skomplikowanie sprawy w jej wyjaśnieniu i doprowadzenie do przewlekłości w postępowaniu gdyż organ administracyjny tak jak każdy obywatel odpowiada za swe czyny osobiście i nie może tej odpowiedzialności scedować na innego. Jest oczywiście niezgodne z prawem i obowiązującymi przepisami. Jest oczywistym i wynika to z ustawy i art. 56 w związku z art. 124 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. oraz art. 235 kpa, że wniesienie wniosku w jednym z trybów przewidzianych w art. 56 p.p.s.a. powoduje zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego i obliguje organ do podjęcia czynności na ten wniosek (...)". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, twierdząc, że całkowicie nietrafiona pozostaje kolejna próba weryfikacji przez skarżącego stanowiska Kolegium, wyrażonego w przedmiotowych postanowieniach odmawiających prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, w ramach skargi na bezczynność organu administracji. Tryb ten nie może bowiem służyć weryfikacji ostatecznego postanowienia Kolegium, na które służy skarga do Sądu, a z czego skarżący w sposób skuteczny, uprzednio nie skorzystał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona bowiem bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na wniosek z dnia 17 lipca 2013 r., w którym skarżący domagał się weryfikacji w trybie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 postanowień SKO w L. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] postanawiających o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], pomimo prawidłowego wezwania organu w trybie art. 37 kpa do usunięcia naruszenia prawa na piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r." nie istniała w chwili wniesienia skargi. Skarga nosi datę: 3 marca 2015 r. i w dniu tym została wniesiona do MOPS we W., a w dniu 14 kwietnia 2015 r. wpłynęła do tutejszego Sądu. Skarżący wnosił w piśmie z dnia 17 lipca 2013 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję MOPS we W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy udzielenia pomocy w postaci zasiłku okresowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Skarżący wniósł od tego postanowienia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. SKO w L., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] utrzymało postanowienie z dnia [...] września 2013 r. w mocy. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 135/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę skarżącego na postanowienie SKO w L. z dnia [...] grudnia 2013 r. Te względy przemawiają więc za tym, że skarga wniesiona w powyższej sprawie nie jest zasadna. Zanim została wniesiona wniosek skarżącego z dnia 17 lipca 2013 r. został załatwiony. Bezczynność organu administracji publicznej istnieje wówczas gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (T.Woś, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydawn. Prawnicze "Lexis-Nexis", W-wa 2005, str. 86). Taki stan nie istniał w dniu złożenia skargi. W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że niezasadny jest podnoszony przez skarżącego zarzut bezczynności SKO w L.., z tej to przede wszystkim przyczyny, iż Kolegium w terminie określonym do rozpatrzenia sprawy, wydając opisane wyżej postanowienie z dnia [...] września 2013 r. - załatwiło ją w formie przewidzianej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego . Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podane powyżej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym dana sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji (postanowienia). W konsekwencji tego Kolegium nie pozostawało w bezczynności w sprawie z opisanego wyżej wniosku. Z tych powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. Wobec treści rozstrzygnięcia Sądu wnioski skargi są oczywiście niezasadne, tym bardziej, że wniosek o zawieszenie postępowania zawarty w uzasadnieniu skargi, obejmującej kilkanaście spraw, nie został w ogóle uzasadniony określonym związkiem tej sprawy z inną wniesioną przez skarżącego.