IV SAB/Wr 124/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie rozpoznania i wydania decyzji na złożony wniosek z dnia [...] r. postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia 7 maja 2013 r. Z. R., dalej skarżący, wniósł skargę na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., dalej organ, w przedmiocie rozpoznania i wydania decyzji na złożony wniosek z dnia 2 kwietnia 2013 r. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. skierowanym do organu, skarżący żądał: 1) przyznania i wypłacenia zasiłku okresowego w pełnej w kwocie: 583 zł; 2) ustanowienia adwokata w sprawie o pomoc z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej; 3) odprowadzenia do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki emerytalno-rentowej; 4) opłacenia czynszu w kwocie: 450,85 zł; 5) opłacenia zaległości za energię elektryczną; 6) opłacenia zaległości i bieżących opłat za gaz; 7) przyznania pomocy celowej na zakup pralki automatycznej; 8) przyznania pomocy na remont mieszkania; 9) przyznania pomocy w postaci ciepłej odzieży, butów, spodni, koszuli i kurtki na zimę; 10) przyznania pomocy na leczenie dentystyczne i protetyczne; 11) udzielenia pomocy w uzyskaniu zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że podnoszony przez skarżącego zarzut bezczynności organu w przedmiocie załatwienia i wydania decyzji w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 2 kwietnia 2013 r. jest bezzasadny. Podał, że postępowanie administracyjne wszczęte tym wnioskiem zostało zakończone w dniu [...] maja 2013 r. wydaniem z upoważnienia Prezydenta W. przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. trzech decyzji administracyjnych o nr: [...] odmawiającej pomocy w formie zasiłku okresowego; [...] odmawiającej pomocy w formie zasiłku celowego; oraz [...] odmawiającej pomocy w formie zasiłku celowego. Wskazał, że załatwienie sprawy nastąpiło bez zbędnej zwłoki w terminie ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. Wyjaśnił, że w toku całego postępowania (poczynając od momentu złożenia wniosku, aż po dzień wydania decyzji) organ pomocowy nie pozostawał w bezczynności, podejmując z urzędu szereg czynności wynikających z przepisów prawa, mających na celu możliwie szybkie załatwienie sprawy: dwukrotna próba przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego (3 i 25 kwietnia 2013 r.), zawiadomienie o terminie przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, wystąpienie do Urzędu Skarbowego W.S., Powiatowego Urzędu Pracy we W., Zarządu Zasobu Komunalnego, zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, zawiadomienie o prawie do wypowiedzenia się przez stronę przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań. Wskazał również, że nie miała miejsca zarzucana bezczynność organu "w przedmiocie rozpoznania i wydania decyzji na złożony wniosek o udzielenie pomocy w uzyskaniu zatrudnienia". Organ bowiem działając według kompetencji i właściwości rzeczowej wystąpił w tej kwestii do Powiatowego Urzędu Pracy we W. o nakierowanie na skarżącego działań aktywizujących, wskazywał także na możliwości korzystania z agencji pracy. Odnosząc się zaś do zarzutu bezczynności organu w ustanowieniu adwokata z urzędu, podał, że w treści wydanych decyzji z dnia [...] maja 2013 r. poinformował skarżącego o niezatrudnianiu adwokatów. Ponadto wielokrotnie proponowano skarżącemu skorzystanie z pomocy konsultanta prawnego MOPS, jednak nie wyrażał zainteresowania taką formą pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.),a także na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W takich sprawach skargę na bezczynność można wnieść skutecznie, jeżeli organ administracji nie załatwia sprawy w terminie określonym bądź to w przepisach art. 35 - 36 k.p.a., bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji. Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (zob. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, ONSA WSA 2009 nr 4, poz. 63, lex nr 463487). W przedmiotowej sprawie organ dokonał czynności, jakiej domagał się skarżący. Po wniesieniu przez skarżącego skargi do tut. Sądu organ, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 2 kwietnia 2013 r., wydał w dniu [...] maja 2013 r. trzy orzeczenia tj.: 1) decyzję nr [...] odmawiającą udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego, z treści której wynika, że została podjęta po rozpatrzeniu punktu 1 wniosku (k-6); 2) decyzję nr [...] odmawiającą udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego na: przyznanie i odprowadzenie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki emerytalno-rentowej, opłacenie czynszu w kwocie: 450,85 zł, leczenie dentystyczne i protetyczne oraz opłat za gaz, z treści której wynika, że została podjęta po rozpatrzeniu punktu 3, 4, 6 i 10 (k-10); 3) decyzję nr [...] odmawiającą udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego na: opłacenie energii elektrycznej, zakup pralki automatycznej, remont mieszkania oraz zakup ciepłej odzieży, butów, spodni, koszuli i kurtki na zimę, z treści której wynika, że została podjęta po rozpatrzeniu punktu 5, 7, 8 i 9 (k-13). Wskazać również należy, że w decyzji nr [...] oraz nr [...] organ, w zakresie punktu 2 wniosku, poinformował skarżącego, że nie zatrudnia adwokatów, a w sprawie pracy podanie strony przekazał do Powiatowego Urzędu Pracy. Natomiast w decyzji nr [...] podał, że w sprawie pomocy w otrzymaniu pracy, pracownik socjalny przekazał już stronie adresy agencji pracy i wystosował pisma do Powiatowego Urzędu Pracy o nakierowanie na stronę działań aktywizujących. Podał, że ponowny wniosek z dnia 2 kwietnia 2013 r. o pomoc w otrzymaniu pracy organ przekazał do Powiatowego Urzędu Pracy. Odnosząc się zaś do punktu 11 wniosku dotyczącego ustanowienia adwokata w sprawach o pomoc z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, poinformował, że organ nie zatrudnia adwokatów, a z wielokrotnie proponowanej pomocy konsultanta prawnego strona nie chciała skorzystać. Ponadto poinformował, że organ nie wydaje decyzji w sprawach pomocy w uzyskaniu zatrudnienia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. (k-43) organ przesłał wniosek skarżącego z dnia 2 kwietnia 2013 r. do Powiatowego Urzędu Pracy we W. w zakresie rozpoznania pkt. 11 wniosku dotyczącego udzielenia pomocy skarżącemu w uzyskaniu zatrudnienia. Natomiast pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r. wskazany organ zatrudnienia poinformował organ pomocowy o podjętych działaniach w celu aktywizacji zawodowej skarżącego (k-41). W tej sytuacji brak jest podstaw do zobowiązania organu do wydania aktu, w którym miałby on rozpoznać wniosek skarżącego z dnia 2 kwietnia 2013 r., bowiem orzeczenia takie zostały już wydane. Wydanie decyzji w dniu [...] maja 2013 r., tj. po wniesieniu skargi oznacza, że przedmiot skargi przestał istnieć czyniąc postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym. Wskazać ponadto należy, że w sprawie ze skargi na bezczynność organu sąd bierze pod uwagę jedynie fakt wydania lub niewydania decyzji. W przypadku gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda decyzję, Sąd nie może dokonać kontroli tej decyzji w postępowaniu ze skargi na bezczynność. Mając na względzie okoliczności faktyczne sprawy i zasady prowadzenia postępowania administracyjnego zawarte w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym upływ czasu jaki nastąpił od wniesienia wniosku przez skarżącego (2 kwietnia 2013 r.) do wydania przez organ decyzji z dnia 27 maja 2013 r., Sąd uznał, że w dniu wniesienia skargi organ nie pozostawał bezczynny. Z akt sprawy wynika bowiem, że pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. wyznaczono na dzień 25 kwietnia 2013 r. termin przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2013 r. wyznaczono skarżącemu termin na dzień 16 maja 2013 r. zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Następnie postanowieniem z dnia 2 maja 2013 r. przedłużono termin załatwienia sprawy nie później niż do 3 czerwca 2013 r. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że organ nie pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 2 kwietnia 2013 r. Z tych przyczyn i stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć, co orzeczono w sentencji postanowienia. Wobec umorzenia niniejszego postępowania w sprawie, a także wobec treści art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd nie orzekł, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz nie orzekł w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny uznając, że brak jest ku temu podstaw.