IV SAB/Wr 1273/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Aneta Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi A. O. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 237/23 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Pismem z 4 października 2025 r. A. O. (dalej: skarżący) wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 28 września 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 237/23, w którym to wyroku Sąd oddalił skargę ww. na bezczynność Rady Miejskiej w Międzyborzu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 13 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Z analizy akt sprawy i skargi wynika, że wyrokiem z 28 września 2023 r. sygn. akt IV SAB/Wr 237/23 oddalono skargę A. O. na bezczynność Rady Miejskiej w Międzyborzu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 13 marca 2023 r. Wyrok wraz z uzasadnieniem skarżący otrzymał 19 grudnia 2023 r. Następnie pismem z 4 października 2025 r. skarżący wniósł w oparciu o art. 270 w zw. z art. 273 § 2 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) o uznanie jego interesu prawnego i wznowienie postępowania celem wykluczenia z obiegu prawnego wyroku z 28 września 2023 r. sygn. akt IV SAB/Wr 237/23. Skarżący wyjaśnił, że nabył prawo gwarantowane do realizacji inwestycji w drodze uchwały Rady Gminy Międzybórz z 17 maja 2017 r. "Studium" nr XXIV/165/2017 - zgoda na zabudowę, i uchwały z 17 maja 2017 r. nr XL/264/2018 oraz, że nabył prawo w sposób jednoznaczny do wniesienia żądania o udzielenie informacji publicznej w zakresie realizacji inwestycji służby zdrowia i opieki osób w podeszłym wieku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej: u.d.i.p.. Na wezwanie Sądu z 30 grudnia 2025 r., pismem z 12 styczna 2026 r. skarżący wskazał, że wznowienie postępowania zostało oparte na naruszeniu podstawowych zasad porządku prawnego, konstytucyjnych wolności, praw człowieka i obywatela w tym na naruszeniu rażąco art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1), art. 6 ust. 1 lit. a) u.d.i.p. w zakresie realizacji inwestycji celu publicznego tj. domu opieki, domu dziecka, ośrodka rehabilitacji w ramach zamierzenia budowy "Wioski seniora", na gruntach wskazanych pod zabudowę uchwałą nr XL/264/2018, co w konsekwencji narusza rażąco art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności gwarantujące prawo do bezstronnego i rzetelnego postępowania sądowego. Skarżący wskazał, że kwestionowany wyrok jest stronniczy, niegodny powagi i autorytetu sądu oraz, że uchylenie go ma wpływ na dalsze procedowanie w zakresie inwestycji celu publicznego, w konsekwencji umożliwi bowiem realizację budowy domu opieki i domu dziecka itp. W dalszej części uzasadnienia dotyczącej terminowości skargi skarżący wskazał, że organ zataił przed Sądem istotny dowód w sprawie jakim jest treść i plan graficzny uchwały nr XLI/264/2018 w zakresie realizacji inwestycji celu publicznego, o której to uchwale skarżący dowiedział się analizując żądanie Trybunału Sprawiedliwości z listopada 2025 r. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej (art. 276 zd. 1 p.p.s.a.). W podstawach wznowienia skarżący wskazał art. 273 § 2 i 3 p.p.s.a. zgodnie z którymi można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2) oraz można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3). Zgodnie z art. 281 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Sąd wyjaśnia, że podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Natomiast podstawa wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a., związana jest z istnieniem negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej. Trzeba podkreślić, że wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia spośród wymienionych w dziale VII ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Muszą to być zatem następstwa zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie zaś np. w postępowaniu administracyjnym. Skarżący - pomimo powołania się na podstawę wznowieniową uregulowaną w art. 273 § 2 p.p.s.a. – tak de facto nie wskazał okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wskazane w piśmie z 12 stycznia 2026 r. w ocenie skarżącego naruszenie art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1), art. 6 ust. 1 lit. a) u.d.i.p., art. 45 Konstytucji RP i art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności nie stanowi nowych okoliczności i dowodów na podstawie których można byłoby wznowić postępowanie objęte skargą. Ocena wydanego w dniu 28 września 2023 r. sygn. akt IV SAB/Wr 237/23 wyroku, dokonana przez skarżącego, nie stanowi podstawy wznowienia, o której mowa w ww. przepisie. W tym miejscu należy zauważyć, że skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia kwestionowanego wyroku w postaci skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym skarżący został powiadomiony w piśmie z 12 grudnia 2023 r. Jak jednak wynika z akt sprawy, skarżący nie zdecydował się na uruchomienie instancyjnej kontroli przedmiotowego wyroku. Trzeba podkreślić, że skarga o wznowienie nie stanowi dodatkowego środka pozwalającego na kontrolę orzeczenia. Skarga o wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 273). Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny, umożliwia bowiem ponowne rozpatrzenie sprawy, która była już wcześniej przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego i zakończona została w sposób uregulowany w przepisach prawa, a rozstrzygnięcie tej sprawy pozostaje w obrocie prawnym i została oparta na stosunkowo wąsko określonych podstawach, które pozwalają na przełamanie skutku prawomocności orzeczenia. Ze względu na wyjątkowy charakter tego postępowania przesłanki wznowienia powinny być interpretowane w sposób ścisły. Lektura uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania skierowanej do WSA oraz wyjaśnień skarżącego złożonych pismem z 12 stycznia 2026 r. wskazuje, że podnoszone podstawy prawne wznowienia w istocie nie mają miejsca. Idąc dalej należy stwierdzić, że skarżący nie wskazał ponadto prawomocnego orzeczenia dotyczącego ww. sprawy, wydanego zanim zapadło kwestionowane orzeczenie. Powyższy wniosek nakazuje stwierdzenie, że również i ta podstawa wznowienia postępowania wskazana przez skarżącego jako art. 273 § 3 p.p.s.a. nie wystąpiła. Reasumując, wskazane przez skarżącego przyczyny żądania wznowienia postępowania nie są przesłankami do wznowienia postępowania, o których mowa w art. 273 § 2 i 3 p.p.s.a. Odrzucenie skargi o wznowienie postępowania, co do zasady możliwe jest, jeżeli skarga nie opiera się na ustawowej przesłance wznowienia (zob. postanowienie WSA w Krakowie z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1594/21, LEX nr 3334468; postanowienie WSA we Wrocławiu z 27 czerwca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 142/08, LEX nr 1077301). W związku z tym, ponieważ skarga nie opiera się na ustawowej przesłance wznowienia, nie było podstaw do wznowienia postępowania i na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. wniesioną skargę należało odrzucić.