IV SAB/Wr 1279/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi małoletniego F. K. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego N. K. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę. Małoletni F. K. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego N. K. (dalej: Skarżący), działając przez pełnomocnika, pismem z 21 października 2025 r. wniósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2026 r. pełnomocnika Skarżącego wezwano do dołączenia do akt sprawy kopii ponaglenia, wniesionego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej k.p.a.), wraz z dowodem potwierdzającym jego złożenie w organie w terminie 7 dni od dnia doręczenia przesyłki pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwania dostarczono pełnomocnikowi Skarżącego na podany w skardze adres w dniu 23 kwietnia 2026 r. Pełnomocnik Skarżącego nie przedłożył ponaglenia ani dowodu jego nadania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie Sąd podkreśla, że jakkolwiek kwestie oceny merytorycznej orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jak i kwestii odwoławczej w tym zakresie należą do właściwości sądów powszechnych, tak kwestia kontroli bezczynności lub też przewlekłego prowadzenia postępowania takich organów, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a) jest dopuszczalna (por. Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2017 r. publ. ONSAiWSA dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Warunkiem dopuszczalności skargi jest prawidłowe jej wniesienie, a zatem wypełnienie wymogów formalnych skargi, uiszczenie wpisu oraz wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z 53 § 2b p.p.s.a skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z przepisów tych wynika, że wniesienie ponaglenia w trybie w art. 37 k.p.a. stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, z dnia 8 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2754/20, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 973/19, orzeczenia dostępne w CBOSA). Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15, dostępne: CBOSA). W niniejszej sprawie do skargi nie dołączono kopii ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie wraz z dowodem jego nadania. Pełnomocnik Skarżącego nie przedłożył tego dokumentu także na wezwanie Sądu, doręczone prawidłowo w dniu 23 kwietnia 2026 r. (k-34), termin wykonania wezwania upłynął bezskutecznie w dniu 30 kwietnia 2026 r. Wobec powyższego, Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. co orzeczono w sentencji postanowienia.