IV SAB/Wr 1298/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi K. T. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 października 2025 r. K. T. (dalej: strona skarżąca), działając poprzez pełnomocnika A. G., wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: organ) w sprawie dotyczącej wniosku strony skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę złożonego przez stronę skarżącą w dniu 12 grudnia 2024 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 28 listopada 2025 r., pismem z dnia 10 grudnia 2025 r. Sąd wezwał działającą w charakterze pełnomocnika strony skarżącej – A. G. - do usunięcia, w terminie 7 dni, braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zawierającego oświadczenie, którym jest z podmiotów wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie pouczono działającego w charakterze pełnomocnika strony skarżącej o treści art. 35 § 1 p.p.s.a. W tym samym piśmie A. G. została wezwana do usunięcia kolejnego braku formalnego skargi, tj. podania numeru PESEL strony skarżącej. Wezwanie w przedmiocie uzupełnienia wymienionych braków skargi, skutecznie doręczone osobie podpisanej pod skargą w dniu 11 grudnia 2025 r., zostało pozostawione bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego jest uzależnione od spełnienia m.in. wymogów formalnych pisma procesowego jakim jest skarga, określonych w art. 46 p.p.s.a i art. 57 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wymogi formalne skargi określone zostały w przepisie art. 57 p.p.s.a. oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Według treści art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Jego dołączenie do pisma strony jest bowiem obowiązkowe w sytuacji gdy za stronę działa pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tego dokumentu przed sądem. Okoliczność ta pozwala na konwalidację stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi. Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w podjętej w dniu 2 lutego 2026 r. uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt III OPS 2/25. W uchwale tej NSA stwierdził, że podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa; nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 P.p.s.a. NSA stwierdził, że zaniechanie wykonania przez pełnomocnika wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie do akt pełnomocnictwa, będzie rodziło ten sam skutek w stosunku do strony. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Przywołana uchwała składu siedmiu sędziów NSA ma ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że jakikolwiek skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela stanowiska wyrażonego w uchwale, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Wobec nieprzedłożenia wraz z wniesioną skargą pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, osoba podpisana pod skargą została wezwana do przedłożenia w/w pełnomocnictwa. Wezwanie w tym zakresie zostało prawidłowo doręczone osobie podpisanej pod skargą w dniu 11 grudnia 2025 r. (czwartek), zatem siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upływał w dniu 18 grudnia 2025 r. (czwartek). Termin ten upłynął bezskutecznie. W związku z powyższym, ponieważ w zakreślonym terminie nie uzupełniono braku formalnego skargi w postaci pełnomocnictwa zawierającego umocowanie do działaniu w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, wniesioną w sprawie skargę należało skargę odrzucić. Skarga kwalifikowała się do odrzucenia również na tej podstawie, że pomimo wezwania, nie został uzupełniony brak formalny skargi w zakresie podania numeru PESEL strony skarżącej. Wymóg podania numeru PESEL wynika z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., zgodnie z którym pismo strony, w tym skarga, powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Odnośnie wskazanego braku formalnego skargi termin na jego uzupełnienie również upłynął bezskutecznie w dniu 18 grudnia 2025 r. (czwartek), albowiem wezwanie do uzupełnienia m.in. tego braku doręczone zostało osobie podpisanej pod skargą w dniu 11 grudnia 2025 r. wraz z wezwaniem do złożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W przedstawionych okolicznościach faktycznych wniesiona skarga jest dotknięta brakami formalnymi (brak pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej, brak podania numeru PESEL strony skarżącej), które, mimo wezwania, nie zostały uzupełnione, co skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.