IV SAB/Wr 13/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji A we W. na bezczynność Fundacji B z siedzibą we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Fundację B z siedzibą we W. do rozpoznania wniosku skarżącej Fundacji A z siedzibą we W. z dnia 20 listopada 2017 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego orzeczenia wraz z aktami administracyjnymi sprawy; II. stwierdza, że bezczynność, o której była mowa w pkt I wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o przyznanie sumy pieniężnej; IV. zasądza od Fundacji B z siedzibą we W. na rzecz skarżącej Fundacji A we W. [...] kwotę 237 (słownie: dwieście trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Fundacja A we W. wnioskiem z dnia 20.11.2017 r. przesłanym pocztą elektroniczną zwróciła się do Fundacji B we W. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej realizacji w roku 2017 zadania publicznego w postaci dwóch punktów nieodpłatnej pomocy prawnej, poprzez podanie wysokości wynagrodzenia wypłaconego wskazanym we wniosku osobom w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2017 r. lub przesłanie skanów (w formie pdf) rachunków i faktur vat w tym zakresie. Ponadto strona zwróciła się o podanie wymiaru godzin w jakim w objętym wnioskiem okresie te osoby realizowały zadanie publiczne ewentualnie o przesłanie skanów (w formie pdf) kart ewidencji czasu pracy. W odpowiedzi na powyższy wniosek strona przeciwna pismem z dnia 3.12.2017 r. wskazała, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Pismem z dnia 8.12.2017 r. Fundacja A we W. wniosła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Fundacji B w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek złożony w dniu 20.11.2017 r. Wniosła o zobowiązanie strony przeciwnej do załatwienia sprawy, a także o przyznanie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej sumy pieniężnej 500 zł i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę przedstawiła treść wniosku oraz odpowiedzi na wniosek. Stwierdziła, że pomimo upływu ustawowego terminu Fundacja nie udostępniła informacji w zakresie i w sposób wskazany we wniosku. Nie została wydana poprzez odpowiednie stosowanie k.p.a. decyzja odmowna. Informacje dotyczące realizacji zadania nieodpłatnej pomocy prawnej zleconej przez miasto mają charakter publiczny, co dotyczy w szczególności umów zawartych przez stronę przeciwną w celu realizacji zadania publicznego. Według strony skarżącej, na stronie przeciwnej spoczywa wprost ustawowy obowiązek udostępnienia tego rodzaju informacji, który wynika z art. 4a pkt 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Negacja charakteru publicznego żądanej informacji stanowi rażące naruszenie prawa do informacji i jest kolejnym z rzędu i świadomym uniemożliwieniem dostępu do informacji publicznej, co uzasadnia także zastosowanie sankcji finansowej świadczenia pieniężnego na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Autor skargi powołał się również na zasadę transparentności wydatkowania środków publicznych, która to zasada dotyczy w takim samym stopniu wydatków ponoszonych na realizację tego zadania publicznego pomiędzy powiatem a adwokatami/radcami prawnymi wskazanymi przez dziekanów tych samorządów zawodowych, jak i wydatków ponoszonych w tym celu przez organizacje pozarządowe, którym powiat powierzył realizację zadania publicznego. W odpowiedzi na skargę Fundacja B wniosła o jej oddalenie. W pierwszej kolejności autor odpowiedzi na skargę zauważył, że działanie Fundacji A, nie stanowi realizacji prawa dostępu do informacji publicznej wynikającego z art. 1 ust.1 i 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz jego nadużycie. Nadużyciem prawa jest bowiem wykorzystywanie instytucji prawnej wbrew jej celowi i funkcji (m.in. postanowienie NSA z dnia 16.10.2015 r., I OSK 1992/14). Wskazano, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. W przekonaniu autora odpowiedzi na skargę, działania Fundacji A świadczą o wykorzystywaniu ustawy o dostępie do informacji publicznej dla jej indywidualnych celów tj. próby wyeliminowania Fundacji B z możliwości udziału w konkursach na prowadzenie nieodpłatnego poradnictwa prawnego na terenie Gminy W. Wskazuje na to pismo Z-cy Dyrektora [...] UM we W., z którego wynika, że Fundacja A bezpodstawnie stwierdza, że Fundacja B narusza prawo w zakresie dostępu do informacji publicznej (powołując się na nieprawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12.10.2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 115/17) w związku z czym nienależycie realizuje powierzone jej zadanie publiczne. W ocenie strony przeciwnej, powołane pismo, jak również ilość i treść złożonych wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz skarg na bezczynność Fundacji B w żaden sposób nie świadczą o zamiarze uzyskania informacji publicznej w celu jej wykorzystania dla dobra wspólnego. Świadczą za to o chęci wyeliminowania konkurencyjnej Fundacji i uzyskania zysku z realizacji projektu, jak również z grzywien o zasądzenie których wnosiła Fundacja A w toczących się postępowaniach przed WSA we Wrocławiu. Natomiast o chęci uzyskania przez pełnomocnika Fundacji A wynagrodzenia zwielokrotnionego przez ilość generowanych skarg na bezczynność świadczyć może ich seryjność i podobieństwo, jak i nie objęcie jedną skargą żądanych informacji a ich cząstkowe, podzielone w czasie dochodzenie. Zatem opisane postępowanie, mające cechy nadużycia prawa do informacji, nie może być zaakceptowane i zasługiwać na ochronę prawną ze strony Sądu, a skarga Fundacji A winna ulec oddaleniu. Odnosząc się do zarzutów skargi Fundacja B stwierdziła, że nie dopuściła się bezczynności, gdyż w świetle obowiązujących przepisów nie była zobowiązana do udostępnienia dokumentów, które nie mają charakteru informacji publicznej. W ocenie Fundacji jedynie umowa zawarta przez Fundację z Gminą W. stanowi informację publiczną, o której udostępnienie mógłby się ubiegać skarżący podmiot. Żądane przez skarżącego umowy nie stanowią dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o informacji publicznej. Zgodnie z przyjętą definicją, jest nim bowiem treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Podkreślono zatem, że Fundacja, jak i członkowie jej zarządu nie są funkcjonariuszami publicznymi, a dokumenty których zeskanowania i przesłania żądała Fundacja A nie są dokumentami urzędowymi, zatem Fundacja nie miała obowiązku ich udostępnienia. Ponadto żądane skany dokumentów mają charakter jedynie dokumentów wewnętrznych Fundacji, tworzonych na potrzeby jej organizacji pracy, a ich udostępnienie zmierzałoby do niczym nieuzasadnionej ingerencji oraz kontroli Fundacji w kontekście jej kompetencji jako pracodawcy. Zaznaczono przy tym, że poprzez zawarcie umów zleceń z Fundacją B w/w przedmiocie, zleceniobiorcy pełnili wyłącznie funkcję usługowe i nie stali się "osobami pełniącymi funkcję publiczne" ani też "osobami mającymi związek z pełnieniem funkcji publicznych". Co istotne, lista osób świadczących nieodpłatną pomoc prawną w poszczególnych punktach jest w dyspozycji Urzędu Miejskiego W. w Biurze [...]. Każda z zatrudnionych przez Fundację osób jest uprawniona do świadczenia porad prawnych zgodnie z ustawą o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej. Porad prawnych udzielają osoby uprawnione wymienione w/w liście. Harmonogramy świadczenia porad prawnych są dostępne na stronie internetowej Urzędu Miasta W. Zgodnie natomiast z umową z dnia 31.12.2016 r. zawartą pomiędzy Fundacją a Gminą W., Fundacja była zobowiązana tylko do udzielania porad w określonych godzinach w określonych punktach i miała zapewnić obsadę osób uprawnionych (zgodnie z listą przedłożoną do UM) do udzielania porad zgodnie z ustawą o nieodpłatnej pomocy prawnej. Uznając w przedmiotowym wypadku, że żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej, Fundacja B zasadnie nie wydała decyzji, ale zawiadomiła skarżącego, że jego wniosek nie może zostać uwzględniony ponieważ żądane przez niego informacje nie stanowią informacji publicznej. Fundacja B rozpoznała zatem wniosek skarżącego zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej: zachowała ustawowy 14 - dniowy termin przekazania odpowiedzi oraz zastosowała formę odpowiedzi wynikającą z przepisów tej ustawy. Tym samym bezczynność Fundacji nie miała miejsca a skarga winna ulec oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej w skrócie: p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W ocenie składu orzekającego, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, Fundacja B we W. dopuściła się bezczynności w sprawie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacyjni publicznej, który został złożony przez Fundację A we W. drogą elektroniczną w dniu 20.11.2017 r. Ocena ta jest zbieżna ze stanowiskiem tut. Sądu przedstawionym w uzasadnieniu wyroków: z dnia 09.01.2018r., sygn. akt IV SAB/Wr 640/17, z dnia 07.12.2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 236/17, z dnia 29.11.2017r., sygn. akt IV SAB/Wr 333/17 oraz z dnia 12.10.2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 115/17. Powyższe orzeczenia, odnoszą się do tożsamych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, których przedmiotem była realizacja zadania publicznego prowadzonego przez Fundację B w zakresie świadczenia nieodpłatnej pomocy prawnej, poprzez podanie wysokości wynagrodzenia wypłaconego osobom świadczącym taką pomoc prawną, a także podania wymiaru czasu pracy, w jakim te osoby realizowały zadanie publiczne. W rozpatrywanej obecnie sprawie, strona skarżąca zarzuciła bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej na temat wynagrodzeń i czasu prac w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2017 r. W tym zakresie strona skarżąca oparła się na identycznej argumentacji, jak w przypadku skarg, na których gruncie zapadły powołane wyżej wyroki. Tak jak w przypadku pozostałych wniosków, Fundacja B uznała, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r. poz. 782 – zwanej dalej: u.d.i.p.). Takie okoliczności sprawy pozwalają na przytoczenie w pełni przedstawionych we wskazanych wyrokach motywów uzasadnienia, które Sąd w niniejszym składzie w pełni aprobuje i powtarza jako własne. Przyjdzie zatem zauważyć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wprowadza definicji pojęcia "zadanie publiczne", jednakże w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że zwrot ten oznacza zadania, które należą do Państwa i które powinny wykonywać szeroko rozumiane podmioty władzy publicznej (art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 2, art. 163 i art. 166 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP). Wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej należy przede wszystkim do organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego, jak i innych podmiotów nienależących do aparatu administracji publicznej, między innymi fundacji zlecone administracji publicznej, jako jednostki współadministrujące. Istota instytucji zadań zleconych z polega na tym, że przepisy prawa powierzają bądź pozwalają na powierzenie określonemu podmiotowi, nie będącemu organem administracji rządowej bądź samorządu terytorialnego, wykonywania zadań administracji publicznej. Takie zlecenie zadań nie zmienia charakteru prawnego podmiotu, na rzecz którego ono nastąpiło. Zachowuje on nadal swój charakter prawny, a jedynie w zakresie zlecenia działa jako organ administracji publicznej. Zatem zaspokajanie zbiorowych potrzeb w zakresie świadczenia nieodpłatnej pomocy prawnej stanowi zadanie publiczne. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1255 ze zm., dalej w skrócie u.n.p.p.e.p.) zadanie polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej realizowanym przez powiat w porozumieniu z gminami albo samodzielnie. W przepisie art. 11 ust. 1 zdanie pierwsze u.n.p.p.e.p. wskazano natomiast, że powiat powierza prowadzenie połowy punktów nieodpłatnej pomocy prawnej organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego, zwanej dalej "organizacją pozarządową". Jeżeli natomiast chodzi o kwestie finansowania takiej działalności to w myśl art. 19 ust. 1 u.n.p.p.e.p. zadanie polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej jest finansowane z budżetu państwa z części będącej w dyspozycji wojewodów przez udzielanie dotacji celowej powiatom. Z informacji zawartej w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że przedmiotem odpłatnej jak i nieodpłatnej działalności statutowej Fundacji B, jako organizacji pożytku publicznego, jest świadczenie fachowej pomocy prawnej. Z kolei z regulacji zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1118 ze zm., dalej w skrócie u.d.p.p.w.) wnioskować należy, iż organizacjami pozarządowymi są niedziałające w celu osiągnięcia zysku osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, w tym fundacje i stowarzyszenia. Do działalności pożytku publicznego w myśl art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b u.d.p.p.w. zaliczyć należy działalność społecznie użyteczną, prowadzoną przez organizacje pozarządowe w sferze zadań publicznych obejmującej zadania w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej oraz zwiększania świadomości prawnej społeczeństwa. W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że Fundacja B jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie od informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.), co zresztą pośrednio wynika także z brzmienia przepisów art. 4b i art. 4c u.d.p.p.w., gdzie mówi się o tym, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje na zasadach, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a ponadto w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do udostępniania informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zważywszy również na treść przepisów cytowanej powyżej ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej, w tym zwłaszcza odnoszących się do warunków i trybu powierzenia organizacji pozarządowej prowadzenia punktów nieodpłatnej pomocy prawnej, a następnie finansowania i rozliczenia tego zleconego zadania publicznego, przyjąć należy co do zasady, że informacje objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia 10.11.2017 r. posiadają przymiot informacji publicznej. Zasady i tryb udzielania informacji publicznej określa przywoływana wielokrotnie we wstępnej części uzasadnienia ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zaznaczenia przy tym wymaga, że udostępnienie informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może w istocie podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Zatem w sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, organ powinien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta stosownie do art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p. winna przyjąć jednak procesową formę decyzji administracyjnej. Wydanie ewentualnej decyzji umożliwia bowiem stronie, a także sądowi, w przypadku zakwestionowania przez stronę wydanego aktu, poznanie i ocenę motywów, jakimi kierował się organ odmawiając ujawnienia treści wnioskowanych dokumentów. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Powołany przepis art. 17 znajduje zatem zastosowanie w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej przez podmiot niebędący organem władzy publicznej obowiązany do udostępnienia omawianej informacji, zdefiniowany w art. 4 ustawy, którym jest również zarząd Fundacji wykonującej zadania publiczne w postaci udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej. Zatem w sytuacji, gdy Fundacja B twierdzi, że żądane informacje w jakimś zakresie naruszają prywatność osób fizycznych lub stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., może wydać rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie otrzymała w przedmiocie objętym skargą informacji publicznej w zakresie i formie wskazanej w jej wniosku z dnia 20.11.2017 r. W sprawie nie doszło też do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Sąd wydając orzeczenie wziął też pod uwagę, że odpowiedź organu na złożony przez stronę skarżącą wniosek nastąpiła w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., a faktyczny brak realizacji wniosku wynikał z błędnej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można zatem uznać, że Fundacja B dopuściła się rażącego naruszenia prawa. Zaniechanie realizacji wniosku nie wynikało z celowego działania, czy opieszałości Fundacji. W tych okolicznościach brak było również podstawy prawnej do wymierzenia organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę, po doręczeniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, Fundacja B będzie zobowiązana uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną, a następnie podjąć środki prawne przewidziane ustawą o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Natomiast stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zawarte w pkt II sentencji wyroku, wydano na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. W związku z powyższym brak jest również podstaw do przyznania od strony przeciwnej na rzecz skarżącej strony wnioskowanej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. (pkt III wyroku). O należnych skarżącej stronie kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. W poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego, w łącznej wysokości 237 zł, Sąd zaliczył wpis od skargi - 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 120 zł, odpowiadające wysokości 1/4 stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Sąd uznał bowiem, że realiach rozpoznawanej sprawy zachodzą okoliczności szczególne, uzasadniające zastosowanie normy art. 206 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przywołany przepis dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Zastosowanie omawianej normy ustawowej pozostawione zostało uznaniu sądu orzekającego i swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Jak na wstępie niniejszych rozważań zauważono, przed tut. sądem uwzględnione zostały cztery skargi o treści zasadniczo tożsamej do obecnie rozpatrywanej, gdzie tut. Sąd zasądził pełne koszty zastępstwa procesowego dla strony skarżącej reprezentowanej przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika. Udział profesjonalnego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie ograniczył się do dostosowania, opracowanej w innych sprawach skargi do niniejszej sprawy (przede wszystkim różnią się one okresem za który strona domaga się udzielenia informacji publicznej). W związku z tym nakład pracy związany z prowadzeniem niniejszej sprawy był niewielki (sporządzenie skargi o charakterze szablonowym, kilkukrotnie wykorzystywanym w przedmiotowo tożsamych sprawach), co uzasadnia zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w adekwatnej do tego wysokości, tj. 1/4 stawki minimalnej stawki. Sąd w tym względzie w pełni podziela aktualne stanowisko wypracowane w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych co do wykładni art. 206 p.p.s.a. na tle spraw w przedmiocie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej (zob. m. in. wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 22.06.2017 r., sygn. akt IV SAB/Gl 118/17; WSA w Lublinie z dnia 26.04.2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 30/17; WSA w Poznaniu z dnia 3.11.2016 r., sygn. akt IV SAB/Po 92/16; WSA w Gdańsku z dnia 2.05.2016r., sygn. akt II SAB/Gd 70/16). Nie może też umknąć Sądowi konstatacja, że niniejsza sprawa, chociażby z uwagi na swoją powtarzalność, nie należy do zawiłych, a orzecznictwo wypracowane na tle bezczynności w sprawach udostępnienia informacji publicznej przy tego rodzaju zapytaniu jest bogate i w znacznym stopniu utrwalone. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w pkt IV sentencji.