IV SAB/Wr 1302/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2021/2022 postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 października 2021 r. (data wpływu do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu 9 listopada 2021 r.) M. K. (dalej: strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ, Wojewoda) w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2021/2022. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewoda wskazał, że skarżąca w dniu 9 maja 2021 r. złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Głogowie wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko za okres zasiłkowy 2021/2022. W związku z okolicznością zatrudnienia ojca dziecka na terenie R., w dniu 14 czerwca 2021 r. wniosek strony został przekazany Wojewodzie, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2407 ze zm.; dalej: ustawa o pomocy państwa w wychowaniu dzieci), w celu ustalenia czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Organ wyjaśnił również, że ojciec dziecka złożył oświadczenie o zakończeniu zatrudnienia za granicą z dniem 2 lipca 2021 r., w związku z czym w dniu 20 października 2021 r. została wydana informacja nr [...] o przyznaniu stronie świadczenia wychowawczego za okres od dnia 1 czerwca 2021 r. do dnia 31 lipca 2021 r. Wojewoda podkreślił, że skarga strony wpłynęła do organu po wydaniu ww. informacji, w związku z czym - z uwagi na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 - powinna zostać odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.), jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 13 października 2021 r. strona wniosła skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2021/2022. Z akt sprawy wynika, że skarga wpłynęła do organu w dniu 9 listopada 2021 r. (prezentata z datą wpływu do organu, k. 13 akt sądowych). Tymczasem w dniu 20 października 2021 r. Wojewoda wydał informację o przyznaniu stronie świadczenia wychowawczego na dziecko w kwocie 500 zł miesięcznie za okres od dnia 1 czerwca 2021 r. do dnia 31 lipca 2021 r., tj. za okres na który została ustalona koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie z art. 13a pkt 1 i 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, przyznanie przez organ właściwy lub wojewodę świadczenia wychowawczego nie wymaga wydania decyzji, a następuje poprzez wydanie informacji o przyznaniu takiego świadczenia na profilu informacyjnym osoby ubiegającej się o świadczenie. Informacja taka ma charakter czynności materialno-technicznej, a jej nieodebranie przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia, nie wstrzymuje - stosownie do art. 13a pkt 3 ustawy - wypłaty tego świadczenia. W konsekwencji wydanie przez organ w dniu 20 października 2021 r. informacji o przyznaniu stronie świadczenia wychowawczego za okres, na który została ustalona koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego, zakończyło postępowanie w przedmiotowej sprawie. Skarga na bezczynność została natomiast wniesiona po zakończeniu postępowania przed organem, któremu skarżąca zarzuciła bezczynność. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (dostępną w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w cytowanej uchwale. Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.