IV SAB/Wr 131/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na przewlekłość postępowania Dziekana Wydziału Prawa Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. w przedmiocie wyrażenia zgody na przeniesienie studenta na inną uczelnię postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 18 czerwca 2013 r. A. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na przewlekłość postępowania Dziekana Wydziału Prawa Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przed rozpoznaniem skargi sąd ustala zatem w pierwszej kolejności, czy skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia. Przepis ten wyraża zasadę, zgodnie z którą sądy administracyjne, jako powołane do kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, w tym trybu postępowania administracyjnego, nie mogą zastępować organów w wykonywaniu powierzonych im ustawowo zadań. Należy każdorazowo mieć na względzie, że sądowa kontrola stanowi ostateczny czynnik weryfikacji działań administracji, uruchamiany dopiero wówczas, gdy inne ustawowe mechanizmy zawiodły. W tym miejscu podnieść trzeba, iż zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365 ze zm.) do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, a więc także dotyczących przeniesienia studenta na inną uczelnię, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Na gruncie tego Kodeksu ustawodawca przewidział m.in. instrumenty służące ochronie praw podmiotowych strony w zakresie terminowości załatwiania spraw. I tak, zgodnie z art. 37 k.p.a. stronie na niezałatwienie sprawy poprzez wydanie stosownego orzeczenia w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. To ten organ, a nie sąd administracyjny w pierwszej kolejności dysponuje instrumentami proceduralnymi zmierzającymi do zobligowania organu niższego stopnia do terminowego załatwienia sprawy, zgodnie z żądaniem strony. Istotą działania organu wyższego stopnia jest ustalenie faktu zaistnienia lub niezaistnienia bezczynności organu niższego, a przy uznaniu zażalenia za uzasadnione wyznaczenie dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy (art. 37 § 2 k.p.a.). W omawianej sprawie bezczynność dotyczyła przewlekłości postępowania Dziekana Wydziału Prawa Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. Organem wyższego stopnia jest Rektor Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. i do tego organu skarżący winien skierować zażalenie. Tymczasem skarżący zażalenie skierował do organu niewłaściwego w sprawie tj. do D. Kuratora Oświaty we W. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący – nie wyczerpał dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji tj. trybu z art. 37 § 1 k.p.a., a zatem nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.