IV SAB/Wr 1323/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi O. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 25 listopada 2025 r. O. P. (dalej: strona skarżąca) wniósł skargę na oznaczoną w sentencji bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 grudnia 2025 r., wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych i do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL wskazując, że nieusunięcie ww. braków w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłkę sądową zawierającą odpis ww. zarządzenia z uwagi na niemożność jej osobistego doręczenia stronie skarżącej złożono w placówce pocztowej w dniu 18 grudnia 2025 r. na okres 14 dni z adnotacją o jej doręczeniu, o czym powiadomiono stronę skarżącą umieszczając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej (awizo). Powtórnego awiza dokonano na kolejne 7 dni. Strona skarżąca, po upływie 14 dni od dnia pierwszej awizacji, nie odebrała przesyłki, w związku z czym została ona zwrócona do tut. Sądu i dołączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 2 stycznia 2026 r. (k. 15 akt sądowych). W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła wskazanych braków skargi. W Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty strony skarżącej do skargi w niniejszej sprawie (notatka urzędowa z dnia 14 stycznia 2026 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Wymieniony element pisma stanowi wymóg formalny skargi, którego brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to, czy numer ten znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22; dostępna w internetowej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą odpis ww. zarządzenia - z uwagi na niemożność jej osobistego doręczenia stronie skarżącej - dwukrotnie awizowano w dniach 18 grudnia 2025 r. i 30 grudnia 2025 r., na co wskazuje znajdująca się w aktach sprawy koperta zawierająca przedmiotowe wezwanie (k. 15 akt sądowych). Wobec nieodebrania przez stronę skarżącą z placówki pocztowej awizowanej dwukrotnie korespondencji przed upływem czternastego dnia od daty pierwszej próby doręczenia, tj. do dnia 1 stycznia 2026 r. (Nowy Rok – dzień ustawowo wolny od pracy przypadający w czwartek), z dniem 2 stycznia 2026 r. zaistniał skutek prawny doręczenia. W związku z tym, że strona skarżąca w toku postępowania nie zmieniła adresu, ani nie wskazała innego adresu do doręczeń, a podwójną awizację przesyłki przeprowadzono prawidłowo, przesyłkę uznano za doręczoną - w trybie art. 73 p.p.s.a. - z dniem 2 stycznia 2026 r. W konsekwencji, siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upływał w dniu 9 stycznia 2026 r. Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, w zakreślonym terminie braki skargi nie zostały uzupełnione. Okoliczność ta obligowała do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.