IV SAB/Wr 1324/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Y. Z. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 25 października 2021 r. Y. Z. (dalej: strona, skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: Wojewoda) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 grudnia 2021 r., pismem z dnia 29 grudnia 2021 r., wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie wskazując, że nieusunięcie braków skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Jednocześnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 grudnia 2021 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie w kwocie 100 złotych w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki sądowe zawierające powyższe wezwania, z uwagi na niemożność ich osobistego doręczenia skarżącemu, złożono w placówce pocztowej w dniu 3 stycznia 2022 r. na okres 14 dni z adnotacją o ich doręczeniu, o czym powiadomiono skarżącego umieszczając stosowne zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej (awiza). Powtórnego awiza dokonano w dniu 11 stycznia 2022 r. na kolejne 7 dni. Skarżący, po upływie 14 dni od dnia pierwszej awizacji, nie odebrał przesyłek, w związku z czym zostały one zwrócone do tutejszego Sądu i dołączone do akt sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 17 stycznia 2022 r. W wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła wskazanych braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 u.p.p.s.a.). Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.) albo do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Tymczasem - jak wynika z akt sprawy - skarga strony na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 grudnia 2021 r., wezwano stronę do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie, pouczając ją, że nieusunięcie ww. braków w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jednocześnie wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 u.p.p.s.a., w myśl którego skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Przesyłki zawierające powyższe wezwania - z uwagi na niemożność ich osobistego doręczenia skarżącemu - dwukrotnie awizowano w dniach 3 stycznia 2022 r. i 11 stycznia 2022 r., na co wskazują znajdujące się w aktach sprawy koperty zawierające przedmiotowe wezwania. W związku z tym, że strona w toku postępowania nie wskazała innego adresu do doręczeń niż znajdujący się w skardze, a podwójną awizację przesyłek przeprowadzono prawidłowo, przesyłki uznano za doręczone - w trybie art. 73 u.p.p.s.a. - z dniem 17 stycznia 2022 r. (poniedziałek). W konsekwencji, siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 24 stycznia 2022 r. (poniedziałek). Pomimo upływu siedmiodniowego terminu, strona nie wykazała, aby przed wniesieniem skargi skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, ani nie uiściła wpisu od skargi. Odnosząc się z kolei do oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, wyjaśnić trzeba, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego - pomimo wezwania - braków formalnych skargi. Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 u.p.p.s.a, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.