IV SAB/Wr 137/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi G. S. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prokuratora Rejonowego w W. na rzecz skarżącego G. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W dniu 1 czerwca 2016 r. G. S. (zwany dalej stroną, skarżącym lub wnioskodawcą) zwrócił się o udostępnienie informacji publicznych w postaci dokumentów stanowiących karty: 5, 6, 8 (odwrót), 14, 15, 22, 33 i 41 akt postępowania sprawdzającego o sygnaturze PR 1 Ds. 476.2016 prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w W. Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. skarżącemu zostały przesłane wszystkie żądane przez niego kserokopie dokumentów, za wyjątkiem karty 41. Jak wyjaśnił bowiem podmiot zobowiązany, znajdujący się na tej karcie dokument nie podlegał udostępnieniu z uwagi na wystąpienie negatywnej przesłanki, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.). W dniu 4 lipca 2016 r. wnioskodawca wystąpił do tutejszego Sądu – za pośrednictwem organu – ze skargą na bezczynność Prokuratora Rejonowego w W. zarzucając mu naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji w zw. z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284) oraz art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez nieudzielenie żądanej informacji zgodnie z zawnioskowanym zakresem. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że podmiot zobowiązany nie udostępnił mu karty 41 z akt sprawy o sygnaturze PR 1 Ds. 476.2016. W związku z tym wniósł on o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy wniósł o jej odrzucenie. Podmiot zobowiązany przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w przedmiocie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, podając że pismem z dnia 8 lipca 2016 r. wyjaśniono skarżącemu, że w uprzednio przesłanej mu odpowiedzi z dnia 3 czerwca 2016 r. nieprecyzyjnie określono zasady udostępnienia dokumentu zawierającego dane osobowe. Zamiarem Prokuratury nie było bowiem nieudostępnienie żądanego dokumentu, lecz jedynie poinformowanie, że nie może on być przesłany wraz z danymi osobowymi i adresowymi osoby fizycznej. Nie zwrócono się jednocześnie do wnioskodawcy, czy będzie on zainteresowany otrzymaniem karty 41 bez tych informacji, co uznano za przeoczenie. Mając jednak na uwadze jednoznaczne żądanie skarżącego w tym zakresie, przesłano mu zanonimizowaną kserokopię karty 41 z akt wskazanej sprawy. Powyższe pismo wraz z załącznikiem strona skarżąca otrzymała w dniu 15 lipca 2016 r. Podmiot zobowiązany dodał, że działania prokuratury w żadnym zakresie nie miały na celu uniemożliwienie stronie dostępu do informacji publicznej, lecz zmierzały do zagwarantowania skarżącemu prawa do jej otrzymania równocześnie z zapewnieniem odpowiedniej ochrony osobie fizycznej, której dane znajdowały się w aktach sprawy. Ponadto organ podkreślił, że skarżący był na bieżąco informowany o wszystkich czynnościach, a odpowiedzi udzielane mu były zgodnie z ustawowymi terminami i nie noszą cech bezczynności. Stąd też organ uznał, że wniesiona przez stronę skarga – jako bezprzedmiotowa – winna zostać odrzucona. W dniu 28 sierpnia 2017 r. do tutejszego Sądu wpłynęło stanowisko strony skarżącej względem udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę. Skarżący wskazał w nim, że działania asesora prokuratorskiego i prokuratorów Prokuratury Rejonowej w W. świadczyły o nieznajomości przez nich obowiązujących przepisów prawa i dążeniu do nieudostępnienia mu żądanego dokumentu. Strona podkreśliła, że deklarowana chęć udostępnienia karty 41 akt postępowania prokuratorskiego, wynika jedynie z próby uniknięcia odpowiedzialności za utrudnianie mu dostępu do danych publicznych. Skarżący dodał także, że dla stwierdzenia bezczynności nie jest istotne z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku. Liczy się bowiem już samo opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi, zaś powody tego stanu rzeczy mogą mieć jedynie wpływ na określenie stopnia naruszenia prawa. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz kwoty 105,40 złotych tytułem poniesionych kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1240) oraz partie polityczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się między innymi organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie należy także prokurator rejonowy, kierujący powszechną jednostką organizacyjną prokuratury. Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Prokurator Rejonowy w W. – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – zobowiązany był do udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji, w tym w szczególności dokumentu znajdującego się na karcie 41 akt postępowania toczącego się w kierowanej przez niego jednostce. Dokument ten, stanowiący telegram Komendy Powiatowej Policji w Ś. do Komisariatu Policji w G., spełniał bowiem przesłanki kwalifikujące go jako dokument urzędowy, którym – w myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p. – jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Nie budzi również wątpliwości, że oczekiwany przez stronę dokument został jej udostępniony przez organ dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność do tutejszego Sądu. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 4 lipca 2017 r., zaś udzielenie informacji nastąpiło poprzez przesłanie skarżącemu żądanego dokumentu przy piśmie z dnia 8 lipca 2017 r., doręczonym mu w dniu 15 lipca 2017 r. W związku z tym należało przyjąć, że do dnia wniesienia skargi podmiot zobowiązany pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia karty 41 akt prowadzonego przez siebie postępowania. Niemniej jednak podmiot zobowiązany stan ten usunął przesyłając skarżącemu żądany przez niego dokument w dniu 8 lipca 2017 r. Skoro udostępnienie informacji publicznej nastąpiło po wniesieniu skargi na bezczynność, zbędnym było zobowiązywanie organu do rozpoznania żądania strony skarżącej. Zatem postępowanie w tym przedmiocie okazało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia skarżącemu danych publicznych, o które zawnioskował, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku dokonania oceny charakteru stwierdzonej bezczynności poprzez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Poddając analizie uchybienie terminom udostępnienia informacji publicznej należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że organ pozostawał w bezczynności w stosunkowo krótkim, bo zaledwie kilkutygodniowym okresie. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy było natomiast kiedy w rzeczywistości organ przekazał skargę do tutejszego Sądu, albowiem kontrola działalności Prokuratora Rejonowego w W. w tym zakresie została już przeprowadzona w ramach postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt IV SO 22/16. Dla oceny charakteru stwierdzonej bezczynności nie były również istotne motywy jakimi kierował się skarżący chcąc pozyskać żądany dokument, zwłaszcza w kontekście prowadzonego postępowania sprawdzającego w przedmiocie niedopełnienia obowiązków przez Burmistrza J. Stąd też należało uznać, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, zawarte w punkcie III wyroku, wynikało z treści art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność należy bowiem traktować jako jej uwzględnienie przez organ (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08). Ustalając wysokość kosztów postępowania sądowego należało jednak zasądzić wyłącznie zwrot uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych. Natomiast poniesione przez niego wydatki na sporządzenie kserokopii publikacji prasowych oraz dokumentacji pokontrolnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. nie mogły zostać uznane za koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw skarżącego w rozumieniu art. 205 § 1 p.p.s.a. Wskazane dokumenty zostały bowiem przedłożone wyłącznie z inicjatywy skarżącego i nie odnosiły się do istoty sprawy, a więc do kwestii bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej.