IV SAB/Wr 140/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), sędzia NSA Julia Szczygielska, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi Ł. S. na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie bezczynności organu; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w O. na rzecz skarżącego Ł. S. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r. Ł. S. (dalej: skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnych w O. reprezentowanego przez Dyrektora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o: 1) Zobowiązanie Dyrektora Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnych w O. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 13 lutego 2017 r. o sygn.. LEX.Ł.Sz8/2/2017 o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. 2) Zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych (opłaty skarbowej, zastępstwa procesowego, wpisu od skargi). W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 13 lutego 2017 r. złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie "rejestru umów cywilnoprawnych zawiązanych pomiędzy SZP ZOZ, a osobami fizycznymi i przedmiotami gospodarczymi (firmami) za okres 2016 r. wraz z przedmiotem wykonywanego dzieła/zlecenia oraz z kartą wynagrodzenia", za pośrednictwem poczty elektronicznej. Do dnia 3 kwietnia 2017 roku. mimo upłynięcia terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 poz. 996) dalej u.d.i.p., organ nie rozpoznał wniosku skarżącego. Skarżący podniósł ponadto, że organ nie powiadomił go o nowym terminie rozpoznania wniosku bądź o powodach tego rozwiązania (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.) w konsekwencji pozostał w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnych w O. wniósł o: umorzenie postępowania względnie o: oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz SZP ZOZ według norm przepisanych. SZP ZOZ przyznał, że skarżący w dniu 13 lutego 2017 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej, złożył w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wniosek o udostępnienie rejestru umów cywilnoprawnych zawiązanych pomiędzy SZP ZOZ a osobami fizycznymi, podmiotami gospodarczymi (firmami) za okres 2016 r. wraz z podaniem przedmiotu wykonywanego dzieła/zlecenia oraz kwoty wynagrodzenia. Z uwagi, że wniosek nie wskazywał w jakiej formie ma zostać udostępniona żądana informacja oraz nie wskazano miejsca i sposobu jej dostarczenia, SZP zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p. wystąpił do skarżącego z pismem z dnia 17 lutego 2017 r. o wskazanie w jakiej formie ma zostać udostępniona żądana informacja publiczna oraz o wskazanie miejsca i sposobu jej doręczenia. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę jakie są prowadzone w podmiocie leczniczym rejestry i w jakiej formie oraz że po uzupełnieniu przedmiotowego wniosku zostanie udzielona odpowiedź o przewidywanym terminie rozpatrzenia wniosku (z uwagi, że skarżący wnosi o udostępnienie informacji przetworzonej) oraz informację o ewentualnych kosztach jakimi skarżący zostanie obciążony w związku z udzieleniem informacji publicznej. W piśmie tym Dyrektor SZP ZOZ poinformował też skarżącego o przyczynach wydłużonego terminu załatwienia wniosku. Ponieważ skarżący nie zareagował na powyższe pismo, została podjęta decyzja o umorzeniu postępowania (art. 14 ust. 2 u.d.i.p). Stąd też postępowanie jako bezprzedmiotowe winno podlegać umorzeniu w trybie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi względnie skarga winna zostać oddalona jako nieuzasadniona. W piśmie procesowym z dnia 29 września 2017 r. SZP ZOZ podał, że w dniu 26 września 2017 r. do SZP ZOZ w O. wpłynęło pismo procesowe skarżącego z dnia 21 września 2017 r., w którym zmienia pierwotne żądania skargi i aktualnie wnosi o: 1) "Stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała rażącego charakteru 2) Umorzenie postępowania administracyjnego 3) Zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego na rzecz skarżącego." SZP ZOZ podtrzymał wnioski zawarte w odpowiedzi na skargę. Wskazano, że decyzją znak [...] z dnia 4 września 2017 r. SZP ZOZ w O. uchylił decyzję własną znak: [...] z dnia 9 sierpnia 2017, którą umorzył postępowanie w sprawie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Podstawą uchylenia decyzji własnej w sprawie umorzenia postępowania był brak wykazania skutecznego doręczenia skarżącemu pisma SZP ZOZ-u z dnia 17 lutego 2017 r. wzywającego do uzupełnienia jego wniosku z dnia 13 lutego 2017 r. Po uchyleniu decyzji własnej z dnia 9 sierpnia 2017 r. SZP ZOZ ponownie pismem z dnia 5 września 2017 r. zwrócił się do wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku, dokonując jego doręczenia za pośrednictwem Poczty Polskiej SA za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Skarżący pismem z dnia 25 września 2017 r. uzupełnił swój wniosek wskazując sposób i formę w jakiej ma zostać sporządzona informacja publiczna. SZP ZOZ podniosło, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Z bezczynnością mamy bowiem do czynienia w sytuacji gdy brak jest aktywności organu w danej sprawie, w tym również nie wywiązuje się on z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie. Co nie miało miejsca w przypadku rozpatrywania wniosku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają między innymi skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, w tym również w sprawie bezczynności organu na niewydanie decyzji (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odniesieniu do skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zauważyć należy, że badanie zasadności skargi na bezczynność organu dokonywane jest przez sąd na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania orzeczenia sądowego. Podstawą do czynienia ustaleń faktycznych na wskazany moment pozostają akta administracyjne sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność organu o udostępnienie informacji publicznej. Bez wątpienia Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnych w O. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust.3 u.d.i.p. Również żądana przez skarżącego informacja podlegała zakwalifikowaniu jako informacja publiczna w rozumieniu powołanej ustawy (art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5). W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z uwagi na udzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie tj. 27 września 2017 r. już po wniesieniu skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego, bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnych w O. do rozpatrzenia wniosku z dnia 13 lutego 2017 r. Postępowanie bowiem wszczęte powyższym wnioskiem skarżącego zakończyło się udzieleniem informacji publicznej, przez podmiot zobowiązany, którego bezczynność została w niniejszej sprawie zaskarżona do sądu administracyjnego. W tej sytuacji brak było podstaw do orzekania przez sąd w przedmiocie, o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. bowiem Samodzielny Zespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej którego dotyczyła skarga na bezczynność w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 13 lutego 2017 r. przed dniem orzekania przez sąd zaskarżył postępowanie. Podmiot zobowiązany przestał bowiem tkwić w bezczynności w sprawie zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania wynikająca z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z owym przepisem prawa, sąd wydaje orzeczenie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Załatwienie sprawy przed datą orzekania przez sąd administracyjny, skutkuje umorzenie postępowania, nie zwalnia sądu z obowiązku rozpoznania skargi w pozostałym zakresie objętym dyspozycją art. 149 p.p.s.a. W § 1a mowa jest o jednoczesnym stwierdzeniu przez sąd czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy nacechowane były rażącym naruszeniem prawa. W ocenie sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – o czym przekonują powołane okoliczności sprawy. Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania sądowego (obejmującego wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego) podjęte zostało na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800).