IV SAB/Wr 15/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. R. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W. w przedmiocie przekazania skargi do Sądu postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. zatytułowanym: skarga na bezczynność, M. R. wniosła skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W. Podała, że wnosi o zobowiązanie tego organu do przekazania skargi na decyzję rektora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W motywach podała, że do dnia wniesienia skargi postępowanie nie tylko nie zostało zakończone, lecz także skarżąca nie otrzymała żadnej informacji o jego podjęciu i przebiegu, pomimo osobistego zapytania o dalszy przebieg sprawy podczas spotkania w dniu 2 stycznia 2012 r. Rektor nie powiadomił skarżącej o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, nie podał przyczyn zwłoki ani nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Narusza to prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W. r.pr. T. S. wniósł o jej oddalenie. Poinformował, że asystentka Rektora wyjaśniła, że pozostawała w przekonaniu, że skarga jest złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a Uczelnia otrzymała tą skargę do wiadomości i dlatego też omyłkowo odłożyła ją do akt podręcznych w sekretariacie jako sprawy pozostającej do rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analizę przedmiotowej sprawy należy rozpocząć od stwierdzenia, że dotycząca jej skarga nie została sformułowana w jasny sposób. W pierwszym zdaniu skarżąca podaje, że wnosi skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W., a w następnym, że wnosi o zobowiązanie tego organu do przekazania skargi na decyzję Rektora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Z powyższego wynika, że przedmiotem skargi nie jest bezczynność organu dotycząca wydania decyzji w sprawie (z akt administracyjnych wynika, że kończąca ją decyzja Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W. odmawiająca przeniesienia skarżącej ze studiów niestacjonarnych na stacjonarne została wydana w dniu [...] listopada 2011 r.), lecz bezczynność w przekazaniu skargi na tę decyzję do sądu administracyjnego. Wynika to ze sformułowania, w którym skarżąca wnosi o zobowiązanie Rektora do przekazania skargi na decyzję (złożonej w dniu [...] grudnia 2011 r.) do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. Nr 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku: 1. decyzji administracyjnych, 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 4a. pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzą na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). Z kolei, w myśl art. 55 § 1 tej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z przedstawionego unormowania wynikają dwa wnioski. Po pierwsze, przepisy ustawy procesowej przewidują skargę na bezczynność organu wyłącznie w wypadku zwłoki w wydawaniu decyzji, postanowień i innych aktów i czynności wymienionych wyczerpująco w art. 3 § 2 ustawy. Wśród tych aktów nie mieści się bezczynność organu polegająca na nieprzekazaniu skargi do sądu. Po drugie instrumentem służącym do dyscyplinowania organów administracji w zakresie terminowego wykonywania obowiązku przekazania skargi sądowi jest złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Postępowanie w tej sprawie może być wszczęte wyłącznie na wniosek strony, a nie z urzędu. Wymierzenie grzywny, poza dyscyplinowaniem organu, stanowi ponadto sankcję za naruszenie prawa do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Skarżąca bezspornie nie złożyła wniosku o wymierzenie organowi grzywny w związku z niezastosowaniem się do obowiązków wskazanych w art. 54 § 2 ustawy. Skarga na działanie organu pozostającego w zwłoce w przekazaniu akt sprawy do sądu wraz z żądaniem, by sąd zobowiązał ten organ do dopełnienia wskazanej czynności, jako nie mająca podstawy prawnej, jest niedopuszczalna. Jedynym instrumentem zwalczania bezczynności w tym zakresie jest złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie organowi grzywny. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucono. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy.