IV SAB/Wr 150/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Prezydenta Miasta J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić skarżącej M. S. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Pismem z dnia 26 lipca 2013 r. E. M. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezydenta J. w przedmiocie załatwienia wniosku o udostępnienia informacji publicznej , zawierającego szereg pytań w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym . Strona przeciwna Prezydent Miasta J. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc , że w niniejszej sprawie bezczynność nie zachodzi, zaś pytania, na które odpowiedzi domaga się skarżąca w punktach 12, 13, i 14 wniosku nie stanowią informacji publicznej . Wobec tego nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Dodatkowo organ podniósł, że na wniosek skarżącej z dnia 9 lipca 2013 r. została jej udzielona odpowiedź w dniu 22 lipca 2013 r. Nie został więc uchybiony termin określony w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji, nie wszystko bowiem co znajduje się w posiadaniu organu stanowi informację publiczną. Pismem procesowym z dnia 18 listopada 2013 r. skarżąca cofnęła skargę w przedmiotowej sprawie, domagając się jednocześnie zwrotu uiszczonej opłaty sądowej . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 zdanie 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) (zwana dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi uzależniona jest od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi, o czym stanowi dalej zdanie 3 art. 60 wskazanej wyżej ustawy. Natomiast niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oświadczenie M. S. w przedmiocie cofnięcia skargi w świetle materiału aktowego badanej sprawy i ujawnionych w niej okoliczności faktycznych sprawy nie nasuwa – z tego punktu widzenia – żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z powyższym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu. Z tych względów orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. Kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi zwrócono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.