IV SAB/Wr 151/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie rozpoznania wniosków o pomoc społeczną postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dniu 5 czerwca 2014 r. K. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie rozpoznania wniosków o pomoc społeczną. W uzasadnieniu skargi wskazała, że wielokrotnie w 2014 r. oraz w 2013 r. składała wnioski dotyczące przyznania pomocy w formie zasiłków celowych i okresowych, i pomimo upłynięcia terminów organ nie wydał wszystkich żądanych decyzji. W wykonaniu zarządzenia z dnia 10 lipca 2014 r. wezwano skarżącą do wykazania, czy przed wniesieniem skargi wyczerpała tryb zażaleniowy przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca otrzymała wezwanie w dniu 18 lipca 2014 r. i nie wykonała go do dnia wydania postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3 p.p.s.a. , a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a powołanej na wstępie ustawy. Badanie jednak merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania. Obowiązujące przepisy prawa w zakresie administracyjnego toku postępowania nie przewidują organu wyższego stopnia nad samorządowym kolegium odwoławczym, wobec tego skarga na przewlekłość postępowania tego organu winna zostać poprzedzona wezwaniem Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Z materiału aktowego badanej sprawy nie wynika, żeby takie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu, a skarżąca, pomimo wezwania, nie wykazała tego czy wyczerpała tryb postępowania przed wniesieniem skargi. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a..