IV SAB/Wr 154/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 14 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 marca 2015 r. K. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś w przedmiocie wydania zaświadczeń z czterech odrębnych wniosków: z dnia 17 października 2014 r., 31 października 2014 r., 12 listopada 2014 r., 6 stycznia 2015 r. W wykonaniu zarządzenia z dnia 27 lipca 2015 r. wezwano skarżącą w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, do nadesłana oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi wniosła zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie wydania zaświadczeń na w/w wnioski. W przypadku odpowiedzi twierdzącej wezwano skarżącą, aby w terminie 7 dni przesłała do tut. Sądu kopie/odpisy opisanych zażaleń i stanowisko Kolegium w sprawie wniesionych zażaleń. Powyższe wezwanie Sądu skarżący otrzymała w dniu 11 sierpnia 2015 r. Mimo upływu zakreślonego terminu skarżąca na wezwanie Sądu nie odpowiedziała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a omawianej ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a, skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten w § 2 stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca odebrała wezwanie Sądu w dniu 11 sierpnia 2015 r., jednak w terminie 7 dni od daty jego otrzymania nie uczyniła zadość wezwaniu, tj. nie poinformowała, czy skargę na bezczynność poprzedziła zażaleniem do organu wyższego stopnia, co musiało skutkować odrzuceniem skargi. Termin do złożenia stosownego oświadczenia upływał w dniu 18 sierpnia 2015 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.