IV SAB/Wr 157/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. w Wydziale IV w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Burmistrza Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. M. B. (dalej: wnioskodawca, skarżący, strona) zwrócił się do Burmistrza Ś. wnioskiem z dnia 3 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie, a mianowicie: "1. kopi skargi kasacyjnej wraz z potwierdzeniem wysłania jaka została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego od postanowienia WSA o sygn. [...]r. zgodnie z treścią pisma znak OS 1431.35.2018 z dnia 8 maja 2018 r. 2. kopi skargi /winno być sprzeciwu/ wraz z potwierdzeniem wysłania jaka została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję [....]r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zgodnie z treścią pisma znak [...] 3. kopi sprzeciwu wraz z potwierdzeniem wysłania jaki został złożony do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na decyzję [...]r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zgodnie treścią pisma [...]r. 4. na jakim etapie jest sprawa dotycząca udzielenia informacji publicznej zgodnie z decyzją [...] z dnia 4 czerwca 2018 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. a/ kopię ewentualnego złożonego sprzeciwu od tej decyzji wraz z potwierdzeniem jej przesłania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, 5. kwota ilości środków finansowych jaka została wypłacona w 2017 r. i w I półroczu 2018 r. (rozbiciu na poszczególne lata) przez Gminę Ś. Dyrektorowi Rozwoju z tytułu świadczenia pracy i innych czynności wykonywanych na rzecz Gminy Ś.. a/ kwota ilości środków finansowych jakie zostały wypłacone przez Gminę Ś. w I półroczu 2018 r. Dyrektorowi Departamentu Rozwoju z tytułu delegacji służbowych. 6. kto pełni funkcję Głównego specjalisty do spraw kadr w tutejszym urzędzie. 7. kwotowa ilość środków finansowych jaka została wypłacona w 2017 r. i w I półroczu 2018 r. (rozbiciu na poszczególne) lata jakie wypłaciła Gmina Ś. Kierownikowi Referatu Funduszy Pozabudżetowych i Innych Obywatelskich z tytułu świadczenia pracy i innych czynności wykonywanych na rzecz Gminy Ś.. 8. jakie były główne powody przekształcenia zakładu budżetowego gminy to jest Zakładu Gospodarki Komunalnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. a/ jakie podmioty wniosły kapitał do ZPK sp. z o.o. , w jakiej formie i kwocie; b/ jaki podmiot reprezentuje Gminę Ś. w ZGK sp. z o.o. c/ w jakim trybie i na jakiej zasadzie został powołany Prezes Zarządu ZGK sp. z o.o. 9. czy w ramach zawartej umowy z wykonawcą na remont i modernizację świetlicy wiejskiej z Z. były prowadzone dodatkowe prace i roboty ewentualnie jakiego zakresu prac one dotyczyły i na jaką kwotę a/ jakie koszty remontu i modernizacji świetlicy wiejskiej z Z. oraz z jakich źródeł będą one pokrywane; b/ kiedy planowany jest odbiór i przekazanie do użytkowania świetlicy wiejskiej w Z.; c/ kopia dokumentu regulującego zasady wymiaru korzystania ze świetlicy wiejskiej w Z.". Burmistrz Ś. (dalej: organ, podmiot zobowiązany) powołując się na art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330; dalej: u.d.i.p.) , pismem z dnia 6 lipca 2018 r. zawiadomił skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu tj. na dzień 4 września 2018 r. do załatwienia wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie jako powód opóźnienia w rozpoznaniu wniosku organ wskazał na dużą ilość wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz obszerny zakres zawartych w nich pytań, co w konfrontacji z ograniczoną liczbą pracowników w związku z okresem wzmożonych urlopów oraz koniecznością wykonywania innych zadań uniemożliwia załatwienie wszystkich wniosków w ustawowym terminie. Pismem z dnia 26 lipca 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność organu w zakresie realizacji jego wniosku z dnia 3 lipca 2018 r. , domagając się zobowiązania organu do załatwienia przedmiotowego wniosku , orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa , wymierzenia grzywny oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postepowania według norm przepisanych. Skarga została oparta na zarzutach naruszenia: - art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak udostępnienia informacji publicznej we wskazanym terminie w zakresie wskazanym we wniosku, - art. 13 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim dopuszcza on wydłużenie terminu na udostępnienie informacji publicznej w sytuacji, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie 14 dni od złożenia wniosku, poprzez wadliwe uznanie, że zachodzą powody opóźnienia udostępnienia informacji publicznej, - art. 13 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim zobowiązuje on organ do powiadomienia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację w terminie 14 dni od złożenia wniosku, poprzez poinformowanie o tym wnioskodawcy po upływie ustawowego terminu, - art. 13 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim dopuszcza on wydłużenie terminu na udostępnienie informacji publicznej na czas nie dłuższy niż 2 miesiące. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że organ nie może przedłużać okresu realizacji wniosku, powołując się na obciążenie urzędu i braki kadrowe wynikające z okresu urlopowego. Organ poinformował go o wydłużeniu terminu na załatwienie wniosku dnia 18 lipca 2018 r. , tymczasem zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powinno to nastąpić w ciągu 14 dnia od złożenia wniosku czyli najpóźniej do 17 lipca 2018 r. Według skarżącego także nowy termin rozpatrzenia wniosku wyznaczony na dzień 4 września 2018 r. był terminem zbyt długim , bowiem winien on przypadać na 3 września 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania podnosząc , że w dniu 24 sierpnia 2018 r. wnioskowana informacja została udostępniona zainteresowanemu. Organ podkreślił, że w dniu 17 lipca 2018 zawiadomił stronę o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy, wskazując, że powodem opóźnienia była duża ilość składanych wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz ograniczona liczba pracowników w związku z okresem wzmożonych urlopów wypoczynkowych. Organ w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 3 lipca 2018 r. pismem z dna 22 sierpnia 2018 r. poinformował go, odnosząc się do poszczególnych punktów wniosku wskazał co następuję: Ad. 1 nie złożono skargi, Ad. 2 kopia w załączeniu, Ad. 3 kopia w załączeniu, Ad. 4 kopia w załączeniu, Ad. 5 Gmina Ś. nie wypłaciła środków finansowych Dyrektorowi Departamentu rozwoju z tytułu świadczenia pracy i innych czynności wykonywanych na rzecz Gminy Ś. w roku 2017 i w pierwszym półroczu 2018 r. Ad. a) Gmina Ś. nie wypłaciła środków finansowych w I półroczu 2018 r. Dyrektorowi Departamentu Rozwoju. Ad. 6 nie ma osoby pełniącej funkcję specjalisty do spraw kadr w tutejszym urzędzie. Ad. 7 Gmina Ś. nie wypłaciła środków finansowych Kierownikowi Referatu Funduszy Pozabudżetowych i Inicjatyw Obywatelskich z tytułu świadczenia pracy i innych czynności wykonywanych na rzecz gminy Ś. w roku 2017 i pierwszym półroczu 2018 r. Ad. 8 powody nie stanowią informacji publicznej. Ad. a) i b) Publiczny rejestr KRS – https://ems.ms.gov.pl/ Ad. c) Prezes został powołany przez RN na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej. Ad. 9 Nie prowadzono robót dodatkowych. Ad. a) wartość robót dodatkowych wynosi [...]brutto. Inwestycja zostanie sfinansowana z budżetu Powiatu L., Ad. b) odbioru robót budowlanych dokonano 31 lipca 2018 r. Świetlica zostanie przekazana do użytkowania po dokonaniu formalności przez Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w L.. Ad. c) zasady najmu i korzystania ze świetlicy wiejskiej ustala Centrum Turystyki i Kultury w Ś.. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 11 września 2018 r. ustosunkował się do odpowiedzi na skargę i podniósł , że organ nie udostępnił, wszystkich żądanych we wniosku z dnia 3 lipca 2018 r. informacji, bowiem strona nie uzyskała informacji w zakresie głównych przyczyn przekształcenia zakładu budżetowego gminy , to jest Zakładu Gospodarki Komunalnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. W związku z powyższym, uznając wniosek o umorzenie postępowania za niezasadny skarżący podtrzymał wnioski zawarte w skardze. Organ w piśmie procesowym z dnia 24 września 2018 r., w nawiązaniu do pisma strony z dnia 11 września 2018r. , wskazał że przyczyny podjęcia określonej decyzji ze względu na swój charakter nie stanowią informacji publicznej , bowiem są wynikiem procesu decyzyjno- myślowego i na ogół nie są utrwalane w formie dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 , poz. 1302 ze zm .) – zwanej dalej p.p.s.a , kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa , o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności . Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu , mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej . Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, przewidując w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Wskazać w tym miejscu należy ,że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują własne, krótsze od powszechnie obowiązujących, terminy do podejmowania rozstrzygnięć w wypadku wystąpienia do organu ze stosownym wnioskiem o udostępnienie informacji. Stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, kształtujących terminy załatwiania spraw (art. 35 k.p.a.). Celem ustawy dostępowej jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez tę ustawę terminie. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej można wskazać w zasadzie trzy rodzaje terminów udostępniania informacji publicznej , a mianowicie: - po pierwsze, udostępnienie informacji publicznej niezwłocznie, - po drugie, udostępnienie bez zbędnej zwłoki, ale w terminie nie dłuższym niż 14 dni, - po trzecie , udostępnienie informacji w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące. Co do zasady , termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku, przy czym dzień, w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony, nie jest wliczany do 14-dniowego terminu, przewidzianego dla udzielenia informacji. W terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji. Natomiast gdy podmiot dysponujący informacją publiczną nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. A zatem powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przy czym w art.13 ust.2 u.d.i.p. wskazany jest nieprzekraczalny termin 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej .Termin ten ma charakter instrukcyjny ( zob. wyrok NSA z 11.09.2012r. I OSK 1135/12 LEX nr 1260046) . Również 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny . Jego upływ nie rodzi za sobą żadnych materialno-prawnych konsekwencji , a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych , które pozostają w stanie bezczynności ( zob. wyrok WSA w Warszawie z 25.03.2014r. IISAB/Wa 10/14 LEX nr 1465644) . Jednocześnie błędne jest twierdzenie ,że bezczynność w dostępie od informacji publicznej następuje wtedy , gdy zobowiązany podmiot w terminie 14 dni od chwili złożenia wniosku ani nie udzieli informacji , ani nie wyda decyzji odmownej. Nie wszystkie bowiem sprawy o udzielenie informacji publicznej będą na tyle proste , aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie , ponieważ niektóre mogą wymagać postępowanie wyjaśniającego ( zob. wyrok NSA z 20.02.2013r.I OSK 210/13 LEX nr 1323365). Ten aspekt właśnie ustawodawca miał na uwadze przy regulacji art.13 ust.2 u.d.i.p. Dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie , w trybie art.13 ust.2 u.d.i.p. o powodach i terminie , w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia ( zob. wyrok NSA z 14.05.2014r. I OSK 1027/14 LEX nr 1464729). Przy czym zakończenie postępowania w przedmiocie dostępu do informacji publicznej następuje z momentem wydania żądanej informacji w formie czynności materialno-prawnej , bądź wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania . W przeciwnym wypadku mamy do czynienia z bezczynnością adresata wniosku. Z kolei o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, że w grę wchodzi zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej, a dysponent informacji pozostaje w zwłoce. Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia . A zatem z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2-miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej. Przechodząc od tych ogólnych uwag do oceny zasadności wywiedzionej skargi należy przypomnieć, że badanie przez sąd administracyjny bezczynności organów na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej , poprzedzone być musi oceną, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w jej obszarze. Przesądzenie powyższego, a więc że skarga jest dopuszczalna, pozwala bowiem dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli – to jest do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność (por. postanowienia NSA w sprawach o sygn. akt: I OSK 1475/12, I OSK 392/12, I OSK 1377/12, I OSK 1445/12, CBOSA). W tym zakresie sąd administracyjny ocenia, czy organ podjął jakiekolwiek działanie, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy wykonany został obowiązek działań wymaganych w u.d.i.p. W analizowanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami, że adresat wniosku, czyli Burmistrz Śc. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji, o których mowa w art.4 ust.1 u.d.i.p. W ocenie Sądu nie budzi też wątpliwości, że co do zasady informacje , których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia 3 lipca 2018 r. z wyjątkiem pkt 8, mają charakter informacji publicznej, bowiem dotyczą majątku, którym podmiot ten dysponuje (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt .5 u.d.i.p.). oraz odnoszą się do zasad funkcjonowania podmiotu zobowiązanego (art. 6 ust. 1 pkt.3 lit d) i e) , pkt. 4 a). u.d.i.p. W konsekwencji adresat wniosku w tym zakresie zobowiązany był do załatwienia wniosku skarżącego w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej . W tym miejscu wymaga wyjaśnienia, że zasadnicze sposoby (tryby) udzielania informacji publicznej, a także ograniczenia w jej udostępnianiu, normują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. I tak przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną "zwykłym" pismem. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W realiach rozpatrywanej sprawy skarżący kwestionuje zasadność zastosowania przez podmiot zobowiązany instytucji "przedłużenia terminu" określonej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Według strony przedłużenie terminu na podstawie tego przepisu stanowiło o bezczynności organu, gdy tymczasem podmiot zobowiązany – z przyczyn , o których mowa w jego piśmie z dnia 6 lipca 2018r. – zastosował przewidziany przez ustawodawcę instrument przedłużenia terminu do udzielenia żądanej informacji , zawiadamiając jednocześnie wnioskodawcę o tym fakcie wraz z podaniem przyczyn , z powodu których nie jest w stanie dochować ustawowego 14- dniowego terminu. Nadto w ustalonym terminie, a nawet przed jego upływem udzielił żądanej informacji publicznej zgodnie ze wskazaniami zawartymi we wniosku inicjującym to postępowanie. Wobec tego nie sposób przyjąć, że podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 3 lipca 2018 r. Z materiału aktowego kontrolowanej sprawy wynika bowiem, że pismem z dnia 6 lipca 2018 r. organ uznając, że w terminie określonym w art. 13 ust.1 u.d.i.p. nie zdoła ustosunkować się do rozbudowanej treści przedmiotowego wniosku ( zawierającego wieloaspektowe pytania ) nadał na adres strony w dniu 17 lipca 2018 r. – a więc przed upływem 14 dni – pismo, w którym poinformował wnioskodawcę, o nowym terminie załatwienia wniosku tj. 4 września 2018r. Pismo to zawierało wyraźnie wskazane przyczyny przedłużenia terminu, organ wskazał bowiem, że wobec znacznej ilości wniosków oraz obszernego ich zakresu w zestawieniu z ograniczoną z uwagi na okres urlopowy liczbą pracowników urzędu miasta, którzy muszą wykonywać także swoje podstawowe obowiązki odpowie na wniosek 4 września 2018 r. Ustosunkowując się do argumentacji skargi należy wskazać, że w przepisie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie wskazano jakichkolwiek kryteriów stanowiących jakie powody niemożności udostępnienia informacji w terminie 14 dni należy uznać za dopuszczalne, a jakie za niedopuszczalne. W doktrynie przyjmuje się, że jest to konstrukcja analogiczna do postanowień art. 36 k.p.a. jednakże ograniczona dwu- miesięcznym terminem instrukcyjnym. Katalog ten ma zatem charakter otwarty. Wspomniana regulacja ma na celu poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach przedłużenia terminu rozpoznania wniosku. W konsekwencji oceny zasadności wskazanych przyczyn przedłużenia terminu rozpoznania wniosku, należy dokonywać przez pryzmat przepisów określających termin na załatwienie takiej sprawy (art.13 ust.1 u.d.i.p.) oraz przepisów określających zakres orzekania Sądu w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność (art. 149 §1 p.p.s.a.) Tymczasem, kwestionowanie w niniejszej sprawie przez skarżącego prawidłowości zastosowania przez organ określonej prawnej formy działania przewidzianej art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przed upływem 14 dni od złożenia wniosku było nieuprawnione , bowiem przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwalały na taki tryb procedowania. Ponadto przed upływem 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku tj. w dniu 24 sierpnia 2018 r. , co także potwierdza skarżący w swoim piśmie procesowym z dnia 11 września 2018 r., czyli zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., skarżący otrzymał odpowiedź na przedmiotowy wniosek . Jako niezasadne zatem przedstawiają się zarzuty naruszenia art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p . Wprawdzie jak trafnie zauważa skarżący , organ błędnie wskazał jako nowy termin do rozpatrzenia wniosku 4 września 2018r. zamiast 3 września 2018r. Zgodnie bowiem treścią art. 57 § 3 k.p.a. terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było –w ostatnim dniu tego miesiąca. Wskazane uchybienie procesowe nie może mieć jednak wpływu na wynik tej sprawy , wobec bezsprzecznego faktu udzielenia odpowiedzi na wniosek inicjujący to postępowanie w dniu 24 sierpnia 2018 r. zatem w przedziale czasowym określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Tak dokonanej oceny trybu procedowania organu nie zmienia także zarzut skarżącego podniesiony dopiero na etapie pisma procesowego z dnia 11 września 2018 r., wedle którego zdaniem strony, organ pozostaje w bezczynności, bowiem mimo skierowania do strony odpowiedzi w dniu 24 sierpnia 2018 r. nie uzyskał odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 8 wniosku z dnia 3 lipca 2018 r. W zakresie wskazanego punktu 8 przedmiotowego wniosku skarżący domagał się podania głównych powodów przekształcenia zakładu budżetowego gminy to jest Zakładu Gospodarki Komunalnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Według podmiotu zobowiązanego tak określone informacje odnoszące się do tej materii nie miały waloru informacji publicznej , bowiem nie zostały zmaterializowane w żadnym dokumencie i w związku z tym powiadomił wnioskodawcę o tym fakcie zwykłym pismem , w ramach udzielania informacji na pozostałe pytania objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że aby informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów związanych z działaniem, działalnością danego organu ( zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15.02.2018 r. sygn. IV SAB/Gl 375/17). Do tak pojmowanej sfery faktów w ramach informacji publicznej nie przynależą motywy ,w tym przypadku organu wykonawczego gminy co do prawnych i ekonomicznych przyczyn przekształcenia zakładu budżetowego w spółkę z o.o. (korporatyzacji) , znajdujące swoje faktyczne przełożenie w funkcjonowaniu podmiotów realizujących ustawowe zadania gminy. W konsekwencji także forma udzielenia odpowiedzi w tym zakresie zwykłym pismem nie budzi zastrzeżeń. W przypadku uznania żądanej informacji, jako informacji nienoszącej cech informacji publicznej lub braku żądanej informacji, wystarczające jest wyjaśnienie o przyczynie nieudzielenia informacji. Forma decyzji administracyjnej jest zastrzeżona bowiem wyłącznie dla informacji publicznej, zatem jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych terminów. Reasumując powyższe stwierdzić trzeba, że pod adresem organu nie można wyartykułować zarzutu bezczynności ,a podniesione w skardze oraz piśmie procesowym skarżącego z dnia 11 września 2018 r. zarzuty przedstawiają się jako niezasadne. Natomiast fakt niezadowolenia skarżącego ze sposobu załatwienia jego wniosku poprzez zastosowanie przez podmiot zobowiązany instytucji przedłużenia terminu , przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. , z pełnym zachowaniem jej wymogów , nie może przesądzać o zasadności skargi. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.