IV SAB/Wr 158/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2025 r. sprawy ze skargi P. C. na bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 10 października 2024 r. oddala skargę w całości. Pismem z dnia 27 września 2024 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: organ) w związku z koniecznością wypłaty ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej pracownikom, którzy odeszli z pracy lub przestali świadczyć pracę w grudniu 2023 r. oraz do końca sierpnia 2024 r. zwrócił się z prośbą do P. C. (dalej: Strona, Skarżący, Wnioskodawca) o przekazanie informacji o aktualnym numerze konta bankowego na jakie pracodawca ma dokonać wypłaty ekwiwalentu oraz przelewu za pranie odzieży roboczej. Wskazał, że informacje na temat numerów rachunków bankowych będą weryfikowane/pozyskane i przetwarzane w oparciu o art. 6 ust. 1 lit. c RODO, tj. wyłącznie na potrzeby realizacji, przez pracodawcę, obowiązku wypłaty byłym-pracownikom ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży. Poprosił o przekazanie pisemnej informacji bezpośrednio do Wydziału Kadr i Szkolenia w terminie do dnia 10 października 2024r. W odpowiedzi Skarżący pismem z dnia 10 października 2024 r. poinformował organ, że w okresie styczeń - maj 2024 r. nie używał odzieży roboczej, a więc nie było potrzeby jej prania. W związku z powyższym wskazał, że rezygnuje z naliczonego ekwiwalentu i nie wyraża zgody na wykorzystanie przez ADO jego numeru rachunku bankowego. Ponadto, w piśmie tym, Skarżący działając na podstawie artykułu 12-22 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych, wniósł o realizację jego praw określonych w ww. akcie prawnym tj. informowanie go na bieżąco w jaki sposób, na jakiej podstawie prawnej i w jakim celu wykorzystywane są i były od dnia 1 czerwca 2024 r. jego dane osobowe takie jak imię, nazwisko, stanowisko służbowe, numer rachunku bankowego, adres, numer telefonu, w dowolnej konfiguracji umożliwiającej połączenie z jego osobą przetwarzanych przez ADO danych. Wskazał, że wniosek uzasadnia treścią art. 15 RODO na podstawie którego przysługuje mu: dostęp do jego danych osobowych, informacja o sposobie przetwarzania danych osobowych oraz kopia treści w których użyto moich danych osobowych. Jednocześnie na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, dalej: u.d.i.p.) Skarżący wniósł o przekazanie mu kopii w pełnej treści, wpływających i wychodzących z Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we Wrocławiu w okresie od 1 czerwca 2024 r. - do dnia udostępnienia: pism, wiadomości cyfrowych i innych treści, zawierających jego dane osobowe, tj. jego imię i nazwisko, stanowisko służbowe lub inne charakterystyczne dane, których łączne zestawienie jest w stanie wskazać odbiorcy, że treść dotyczy jego osoby. Pismem z dnia 6 listopada 2024 r. organ poinformował Skarżącego, że jego dane osobowe (tj. imię i nazwisko oraz adres zamieszkania) były wykorzystane celem pozyskania informacji o aktualnym rachunku bankowym dla wyliczenia ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży, w związku z czym dane Skarżącego były przetwarzane w oparciu o art. 6 ust. 1 lit. "c" rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (dalej: RODO, rozporządzenie RODO) w zw. z art. 2379 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r., poz. 1465 z późn. zm.), Jednakże w związku z niewyrażeniem, przez Skarżącego, zgody na dalsze wykorzystywanie numeru rachunku bankowego - Administrator Ochrony Danych informuje, że nie będzie on, już w żadnym celu, przetwarzany w przyszłości chyba że Skarżący wyrazi zgodę na takie przetwarzanie. Odnosząc się do wniosku Skarżącego dotyczącego wskazania w jaki sposób, na jakiej podstawie prawnej i w jakim celu wykorzystywane były dane Skarżącego w okresie od dnia 1 czerwca 2024 r. do chwili obecnej – organ poinformował, że we wskazanym okresie dane Skarżącego były przetwarzane w związku z korespondencją kierowaną do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Warszawie. Pismo z dnia 24 czerwca 2024 r., znak sprawy: IŚ.020.3.2024, W/Ldz. 2320/2024 zostało skierowane do Dyrektora Centralnego Laboratorium Badawczego i dotyczyło wyjaśnienia sytuacji, polegającej na zmianie nazw kamer/opisu poszczególnych kamer w systemie monitoringu wizyjnego. Z kolei pismo z dnia 30 sierpnia 2024 r., znak sprawy: WKS.020.14.2024, L.dz. 3350/2024 wraz z załącznikiem dotyczyło przekazania wniosku, jaki wpłynął do WIOŚ we Wrocławiu, który został przekazany do GIOŚ w związku z zatrudnieniem Skarżącego w G. w W. Wskazał, że dane osobowe Skarżącego, zawarte w wymienionej korespondencji były przetwarzane na podstawie art. 6 ust. 1 lit. "e" RODO w zw. z art. 64 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 409). Następnie organ wskazał, że z kolei prośba o przekazanie kopii, w pełnej treści, pism wpływających i wychodzących z WIOŚ we Wrocławiu we wskazanym wyżej okresie - znajduje swoje oparcie w treści art. 12 ust. 1 i art. 15 ust. 3 RODO, a zatem Administrator jest obowiązany prowadzić z Wnioskodawcą m.in. wszelką komunikację na mocy art. 15-22 RODO w sprawie przetwarzania i jednocześnie Administrator jest zobowiązany dostarczyć osobie, której dane dotyczą, kopie danych osobowych, podlegających przetwarzaniu. Wyjaśnił, że przepisy rozporządzenia unijnego nie zawierają wykładni wskazanych przepisów, w związku z czym Administrator Ochrony Danych wziął pod uwagę orzecznictwo Prezesa UODO oraz Komentarze praktyków. Wskazał, że udostępnienie kopii danych, zawartych w dokumentach (np.: w pismach urzędowych), zgodnie z art. 15 ust. 3 RODO, nie jest równoznaczne z obowiązkiem udostępnienia kopii dokumentów. Administrator nie ma bowiem obowiązku udostępniania osobie zainteresowanej nośnika, na którym przetwarzane są dane osobowe oraz danych, które nie stanowią danych osobowych w rozumieniu art. 4 pkt 1 RODO i nie dotyczą wnioskującego. Realizując obowiązek, wynikający z art. 15 ust. 3 RODO, administrator może poprzestać na wskazaniu treści danych, dotyczących osoby z wyłączeniem pozostałych informacji, zawartych na nośniku. Wykonanie obowiązku, określonego w art. 15 ust. 3 RODO może być zatem realizowane m.in. poprzez podanie uprawnionemu treści jego danych osobowych, z pominięciem informacji znajdujących się w nośniku, które nie są danymi osobowymi w rozumieniu art. 4 pkt 1 RODO (,..). Podkreślił również, że w przypadku zwrócenia się do administratora o kopię przetwarzanych danych osobowych, administrator każdorazowo podejmuje decyzję, w jaki sposób zrealizuje to uprawnienie (decyzja Prezesa UODO z dnia 22 marca 2019 r., znak: ZSZZS.440.66Q.2018, zob. też decyzję Prezesa UODO z dnia 18 marca 2019 r., znak: ZSZZS.440.842.2018 oraz Paweł Litwiński, Ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych. Ustawa o ochronie danych osobowych. Wybrane przepisy sektorowe. Komentarz, C.H. Beck Warszawa 202} i Paweł Litwiński (red.), Ochrona danych osobowych w sektorze publicznym, C.H. Beck, Warszawa 2022). Mając powyższe na uwadze, organ wskazał, że realizując obowiązek wskazany w art. 15 ust. 3 RODO, udzielił informacji we wskazanym wyżej zakresie w sposób zgodny z prawem. Jednocześnie Administrator Ochrony Danych nie wyklucza, że może być w posiadaniu jeszcze innych dokumentów dotyczących przetwarzania danych osobowych Skarżącego, ale z uwagi na nieobecność pracowników, mogących mieć wiedzę/informacje w tym zakresie, w chwili obecnej, Administrator dysponuje informacjami, które zostały Skarżącemu przekazane. Jeśli natomiast Administrator poweźmie wiedzę jeszcze na temat innych dokumentów, Skarżący zostanie powiadomiony o ich treści odrębnym pismem. Pismem z dnia 21 listopada 2024 r. Skarżący w związku z odmową udostępnienia informacji publicznej bez uzasadnienia ponownie, na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p., wniósł o przekazanie mu kopii wpływających do i wychodzących z Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we Wrocławiu, w okresie 1 czerwca 2024 r. - do dnia udostępnienia, pism, wiadomości cyfrowych i innych treści zawierających jego dane osobowe, tj. jego imię i nazwisko, stanowisko lub inne charakterystyczne dane, których łączne zestawienie jest w stanie wskazać odbiorcy, że treść dotyczy jego osoby. W szczególności wniósł o przekazanie kopii dokumentu o sygnaturze IŚ.020.3.2024 W/L.dz. 2320/2024 oraz dokumentu o sygnaturze WKS.020.14.2024 W/L.dz. 3350/2024 wraz z załącznikami. Wskazał, że podstawą jego wystąpienia o udostępnienie dokumentów nie są przepisy dotyczące RODO, a ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zauważył, że odmowa udostępnienia informacji publicznej musi być poparta przesłankami określonymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Organ musi uzasadnić decyzję, wskazując konkretną podstawę prawno-regulacyjną, na której opiera swoją odmowę. Decyzja o odmowie dostępu do informacji publicznej powinna być poprzedzona rzetelną analizą zgodności żądania z przepisami prawa. Organ zobowiązany jest również wskazać środki odwoławcze, które przysługują wnioskującemu, aby umożliwić mu dochodzenie swoich praw w przypadku kwestionowania podjętej przez organ decyzji. W związku z tym, że dane osobowe stanowią obszar, który wymaga szczególnej ochrony, a jednostki publiczne mają obowiązek zachowywania poufności w kwestii informacji identyfikujących konkretne osoby, w przypadku dokumentu o sygnaturze WKS.020,14.2024 W/L.dz. 3350/2024 Skarżący wniósł o wskazanie podstawy prawnej przetwarzania jego danych osobowych do celów innych niż archiwalne oraz wskazanie jakim odbiorcom i na jakiej podstawie prawnej przekazano dokument kwalifikowany przez organ jako wniosek. Jednocześnie wniósł o potwierdzenie treści ostatniego akapitu pisma, że organ jako Administrator Danych Osobowych nie posiada pełnej wiedzy i informacji o dokumentach będących w zasobie ADO. Pismem z dnia 18 grudnia 2024 r., w odpowiedzi na pismo Skarżącego z dnia 21 listopada 2024 r. oraz w nawiązaniu do pisma organu z dnia 6 listopada 2024 r. – organ wyjaśnił, że nie odmówił Skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, a jedynie zakwalifikował pismo Skarżącego jako wniosek o realizację praw, o których mowa w art. 15 - 22 RODO (tj. prawo dostępu do danych, do sprostowania danych, usunięcia danych, ograniczenia przetwarzania danych, przenoszenia danych, do wniesienia sprzeciwu, do niepodlegania decyzjom, opartym wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu). W związku z tym, prośba o przekazanie kserokopii pism, wpływających do i wychodzących z Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we Wrocławiu w okresie od 1 czerwca 2024 r. do chwili obecnej oparta została na treści art. 15 ust. 3 RODO zgodnie z którym Administrator dostarcza osobie, której dane dotyczą, kopię danych osobowych, podlegających przetwarzaniu (...). Jak wyjaśniono w poprzednim piśmie, uzyskanie kopii danych nie jest tożsame z uzyskaniem kopii dokumentów, na których dane zostały zapisane. Realizując obowiązek, wskazany w art. 15 ust. 3 RODO to Administrator każdorazowo podejmuje decyzję, w jaki sposób zrealizuje to uprawnienie, w tym może poprzestać jedynie na wskazaniu treści danych osobowych dotyczących danej osoby z wyłączeniem pozostałych informacji, zawartych na danym nośniku. Takie stanowisko jest zgodne Komentarzami oraz z orzecznictwem Prezesa UODO/ Jednocześnie wyjaśnił, że organowi znana jest treść ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2002 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), która reguluje zasady i tryb udostępniania informacji o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach, pełniących funkcje publiczne (...). Gdyby żądane informacje publiczne podlegały ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p., organ byłby zobowiązany, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji w tym zakresie. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi potrzeba ochrony, ani informacji niejawnych, ani prywatności osoby fizycznej, ani tajemnicy przedsiębiorcy czy też innych tajemnic ustawowo chronionych, stąd brak jest podstaw do wydania decyzji odmownej. Poza tym organ wskazał, że przedmiotem informacji publicznej mogą być w szczególności sprawy, wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p., natomiast pismo z dnia 21 listopada 2024 r. dotyczy realizacji praw, a więc żądań, jakie osoba, której dane osobowe dotyczą, może skierować do Administratora. Z tych względów, w ocenie Administratora, pismo z dnia 21 listopada 2024 r. z uwagi na podstawę prawną żądania, zawartą w art. 15 ust. 3 RODO, należało zakwalifikować jako wniosek o realizację praw. Niezależnie od powyższego – organ wyjaśnił, że pismem z dnia 30 sierpnia 2024 r., znak: WKS.020.14.2024, L.dz. 3350/2024 przekazano do GIOŚ wniosek, jaki wpłynął do WIOŚ we Wrocławiu. Podstawą przekazania był art. 64 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 409) w związku ze służbowym przeniesieniem Skarżącego do GIOŚ. Odbiorcą danych był GIOŚ. Ponadto organ podtrzymał swoje stanowisko, że dane Skarżącego w tym piśmie były przetwarzane na podstawie art. 6 ust. 1 lit, "e" RODO w zw. z art., 64 ustawy o służbie cywilnej. Odnosząc się natomiast do żądania potwierdzenia, że Administrator nie ma pełnej wiedzy o dokumentach/informacjach, będących w zasobie jednostki – organ wskazał, że nie może w żaden sposób potwierdzić tej informacji. Wyjaśnił, że zamiarem (intencją) organu nie było wskazanie jakoby Administrator nie dysponował informacją na temat tego, co znajduje się w zasobach organu (na stanie jednostki), ale jedynie miał na celu wskazanie, że z. uwagi na wielość pism wpływających do organu (dekretowanych raz przez Kierownika jednostki, raz przez Zastępcę), niemożliwym jest, aby DWIOŚ miał wiedzę na temat każdego, pojedynczego pisma, wpływającego do jednostki. Skarżący w dniu 16 stycznia 2024 r. za pośrednictwem organu złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 1575 z późn. zm.) oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. na nieprawidłową kwalifikację przez organ złożonego przez niego wniosku, przewlekłość postępowania oraz brak wydania decyzji w sprawie, tj. naruszenie przepisów: art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie do dnia złożenia skargi informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 10 października 2024 r. ponowionym dnia 21 listopada 2024 r. w określonym przepisami prawa terminie. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 10 października 2024r. ponowionym dnia 21 listopada 2024 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi opisał stan faktyczny sprawy i stwierdził, że stanowisko organu jest niezgodne z przepisami prawa, co uzasadnił następująco. Wnioski z dnia 10 października 2024 r. oraz 21 listopada 2024 r. jednoznacznie wskazują jakich przepisów i jakich obszarów dotyczy jego żądanie. Zarzucił organowi nieprawidłową interpretację przepisów poprzez twierdzenie, że jego wniosek opiera się wyłącznie na przepisach dotyczących RODO, a nie opiera się o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ do dnia złożenia skargi nie udostępnił żądanej informacji, mimo, że posiada dokumenty i informacje cyfrowe wpływające do organu na podstawie których wytworzył dokumenty, o których udostępnienie wnioskował, a zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., informację udostępnia podmiot, który jest w jej posiadaniu. W związku z tym, że zajęte przez organ dwukrotnie stanowisko w sprawie jest niepełne, niespójne i naruszające przepisy Konstytucji RP, RODO, jak i ustawy o dostępie do informacji publicznej, Skarżący zarzucił organowi, że w okresie 1 czerwca 2024 r. do dnia 10 października 2024 r. otrzymywał i wytwarzał dokumenty dotyczące osoby Skarżącego w sposób naruszający przepisy prawa, w związku z czym zachodzi prawdopodobieństwo, że obecnie celowo unika ich udostępnienia na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej, a działanie organu może skutkować jego odpowiedzialnością służbową, cywilną i kamą. Według posiadanych przez niego informacji w okresie 1 czerwca 2024 r. - 10 października 2024 r. do organu wpływały anonimowe donosy naruszające dobre imię i wizerunek Skarżącego, które to informacje organ przetwarzał i prawdopodobnie rozpowszechniał bez stosownej podstawy prawnej ku temu. Następnie wskazał, że w związku z twierdzeniem organu wyrażonym w piśmie z dnia 18 grudnia 2024 r., nr SOIOD.312.4.2024.AZ L. Dz. 5049/2024, o braku podstaw do wydania decyzji odmownej, zarzuca organowi bezczynność, tj. przekroczenie 14 dniowego terminu na udostępnienie informacji publicznej o min. 75 dni. Organ w piśmie z dnia 18 grudnia 2024 r. podkreślił, iż znana jest mu treść ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w przedmiotowej sprawie nie zachodzi potrzeba ochrony ani informacji niejawnych, ani prywatności osoby fizycznej, tajemnicy przedsiębiorcy, ani innych tajemnic ustawowo chronionych, stąd brak jest podstaw do wydania decyzji odmownej. Takie stanowisko organu podziela Skarżący wskazując, że nie zachodzą ustawowe przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej. Niejako zaprzeczając wyżej przywołanemu własnemu twierdzeniu, organ nie udostępnił żądanej informacji mimo, iż jest w jej posiadaniu, a także nie wydał decyzji odmownej o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Skarżącego pozostaje on więc w bezczynności. Podkreślił, że rozważenia wymaga, czy żądana przez Skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Zauważył, iż Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 określa prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób wykonujących zadania publiczne. Definicja informacji publicznej była wielokrotnie przedmiotem zainteresowania sądownictwa administracyjnego. Według Naczelnego Sądu , Administracyjnego informacją publiczną są informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym lub Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone, (wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02). Przywołał też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2011 r., sygn. II SAB/Wa 225/11, w którym tenże sąd stwierdził, że: Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Wobec powyższego Skarżący stwierdził, że skarga jest uzasadniona. Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że stoi na stanowisku, że prawidłowo zakwalifikował treść żądania Wnioskodawcy (Skarżącego), w związku z czym dokonał właściwej wykładni przepisów. W swoim piśmie Skarżący wnosił o realizację praw w postaci informowania, w jaki sposób, na jakiej podstawie prawnej i w jakim celu wykorzystywane były, w okresie od dnia 1 czerwca 2024 r. do dnia chwili udostępnienia, jego dane osobowe w postaci: imienia, nazwiska, stanowiska służbowego, numeru rachunku bankowego, adresu i numeru telefonu w dowolnej konfiguracji, umożliwiającej połączenie z osobą Wnioskodawcy. Swoje żądanie Wnioskodawca oparł na treści art. 15 RODO. Ponadto Skarżący, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniósł o przekazanie kopii w pełnej treści, wpływających i wypływających do/z WIOS we Wrocławiu pism i wszelkich innych treści, zawierających jego dane osobowe wskazując, że na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. korzysta ze swojego prawa dostępu do informacji publicznej. Mimo oparcia treści żądania na ustawie o dostępie do informacji publicznej, w ocenie organu, DWIOŚ nie był związany wskazaną podstawą prawną. Organ wskazał na treść art. 15 ust. 3 zd. pierwsze RODO zgodnie z którym administrator dostarcza osobie, której dane dotyczą, kopię danych osobowych podlegających przetwarzaniu. W korespondencji ze Skarżącym, organ przekazał, w jaki sposób może zostać zrealizowany obowiązek określony w art. 15 ust. 3 RODO i w związku z tym Skarżący otrzymał żądane dane w sposób wskazany w piśmie z dnia 6 listopada 2024 r. W związku z tym, że żądanie Wnioskodawcy dotyczyło, co do zasady, udostępnienia danych osobowych, organ całość żądania zakwalifikował jako wniosek o realizację praw, tj. uprawnienie podmiotu do uzyskania dostępu do danych i do kopii danych. Zdaniem organu, uzyskanie kopii danych nie jest tożsame z uzyskaniem kopii dokumentów, na których dane zostały zapisane. Te kwestie zostały wyjaśnione w piśmie z dnia 6 listopada 2024 r. Organ wyjaśnił, że nie zakwalifikował wniosku Skarżącego w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej, a zatem nie stosował przepisu art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Jak już wskazano wyżej, organ miał prawo udostępnić Wnioskodawcy żądane informacje poprzez wskazanie treści danych, a nie poprzez przekazanie kserokopii określonych dokumentów. Takie stanowisko jest zgodne z Komentarzami praktyków i z orzecznictwem Prezesa UODO. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem jakoby przedstawione, do tej pory, odpowiedzi organu były niepełne, niespójne i naruszały przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Organ wyjaśnił wyżej, jak zakwalifikował wniosek Skarżącego i z jakich powodów wniosek ten został rozpoznany w trybie przepisów rozporządzenie RODO. Z tych względów, formułowanie wniosków na temat celowego unikania udostępnienia określonych dokumentów, nie znajduje żadnego potwierdzenia, a jedynie wynika z błędnego przekonania Skarżącego o nieprawidłowych działaniach organu, w tym wymierzonych personalnie w Skarżącego. Organ nie podzielił stanowiska Skarżącego jakoby dopuścił się bezczynności. Jeszcze raz wyjaśnił, że wniosek Skarżącego był rozpatrywany w trybie przepisów rozporządzenia RODO, albowiem akt ten, a nie ustawa o dostępie do informacji publicznej, odnosi się do ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych. Skoro zatem organ zakwalifikował pismo Skarżącego jako wniosek o realizację praw, nie stosował ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym nie był związany 14-dniowym terminem, wskazanym w art. 13 ust. 1u.d.i.p., ani nie był obligowany do wydania decyzji odmownej w trybie art. 16 ust. 1u.d.i.p. Kwalifikacja wniosku, dokonana przez organ, dotyczyła terminów, wskazanych w art. 12 ust. 3 RODO i termin miesiąca został w sprawie dochowany. Odnosząc się natomiast do żądania Sądu przekazania akt sprawy - wyjaśnił, że organ nie dysponuje aktami sprawy. Sprawa obejmuje tylko dwa pisma Skarżącego (z dnia 10 października 2024 r. i z dnia 21 listopada 2024 r.), na które organ udzielił odpowiedzi pismami z dnia 6 listopada 2024 r. i z dnia 18 grudnia 2024r., dołączone do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem jest bezczynność organu. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Ustawodawca przewidział bowiem, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź że postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Ponadto Stronę informuje się w formie zwykłego pisma o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje lub gdy zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, tak jak w niniejszej sprawie, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, ż Skarżący wnioskiem z dnia 10 października 2024 r., ponowionym w dniu 21 listopada 2024 r. zwrócił się do organu o realizację praw w postaci informowania, w jaki sposób, na jakiej podstawie prawnej i w jakim celu wykorzystywane były, w okresie od dnia 1 czerwca 2024 r. do dnia chwili udostępnienia, jego dane osobowe w postaci: imienia, nazwiska, stanowiska służbowego, numeru rachunku bankowego, adresu i numeru telefonu w dowolnej konfiguracji, umożliwiającej połączenie z osobą Skarżącego. Swoje żądanie oparł na treści art. 15 RODO. Ponadto Skarżący, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniósł o przekazanie kopii w pełnej treści, wpływających i wypływających do/z WIOS we Wrocławiu pism i wszelkich innych treści, zawierających jego dane osobowe wskazując, że na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. korzysta ze swojego prawa dostępu do informacji publicznej. Podkreślić należy, że na organie ciąży obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2019 r., sygn. I OSK 4/18). Tak więc okoliczność, że wniosek Skarżącego w swej treści zawierał wskazanie na ustawę o dostępie do informacji publicznej, nie mogła stanowić podstawy do związania organu wskazaną podstawą prawną. W związku z tym, że żądanie Skarżącego dotyczyło, co do zasady, udostępnienia własnych danych osobowych, organ prawidłowo całość żądania zakwalifikował jako wniosek o realizację praw, tj. uprawnienie podmiotu do uzyskania dostępu do danych i do kopii danych. Skarżący zmierzał bowiem do skorzystania z uprawnień wynikających z art. 15 RODO. Zatem w sprawie nie miała zastosowania u.d.i.p. a rozporządzenie RODO, odnoszące się do ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych. Wskazać należy, że od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1781, dalej: u.o.d.o.) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. Seria L. rok 2016 nr 119 str. 1 z dnia 2016.05.04 z późn. zm., dalej: RODO). RODO stosuje się bezpośrednio. Według art. 4 pkt 1 RODO dane osobowe oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"). Możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora, takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej (por.: M. Jaśkowska i inni, Komentarz...). Stosownie do art. 15 ust. 1 RODO osoba, której dane dotyczą, jest uprawniona do uzyskania od administratora potwierdzenia, czy przetwarzane są dane osobowe jej dotyczące, a jeżeli ma to miejsce, jest uprawniona do uzyskania dostępu do nich oraz następujących informacji: cele przetwarzania (a), kategorie odnośnych danych osobowych (b), informacje o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane osobowe zostały lub zostaną ujawnione, w szczególności o odbiorcach w państwach trzecich lub organizacjach międzynarodowych (c), w miarę możliwości planowany okres przechowywania danych osobowych, a gdy nie jest to możliwe, kryteria ustalania tego okresu (d), informacje o prawie do żądania od administratora sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych osobowych dotyczącego osoby, której dane dotyczą, oraz do wniesienia sprzeciwu wobec takiego przetwarzania (e), informacje o prawie wniesienia skargi do organu nadzorczego (f), jeżeli dane osobowe nie zostały zebrane od osoby, której dane dotyczą - wszelkie dostępne informacje o ich źródle (g) i informacje o zautomatyzowanym podejmowaniu decyzji, w tym o profilowaniu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 i 4, oraz - przynajmniej w tych przypadkach - istotne informacje o zasadach ich podejmowania, a także o znaczeniu i przewidywanych konsekwencjach takiego przetwarzania dla osoby, której dane dotyczą (h). . Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 3 RODO administrator dostarcza osobie, której dane dotyczą, kopię danych osobowych podlegających przetwarzaniu. Za wszelkie kolejne kopie, o które zwróci się osoba, której dane dotyczą, administrator może pobrać opłatę w rozsądnej wysokości wynikającej z kosztów administracyjnych. Jeżeli osoba, której dane dotyczą, zwraca się o kopię drogą elektroniczną i jeżeli nie zaznaczy inaczej, informacji udziela się w powszechnie stosowanej formie elektronicznej. Dodać trzeba, że udostępnienia czy dostarczenia danych osobowych dokonuje administrator danych osobowych, którym jest, zgodnie z art. 4 pkt 7 RODO, osoba fizyczna lub prawna, organ publiczny, jednostka lub inny podmiot, który samodzielnie lub wspólnie z innymi ustala cele i sposoby przetwarzania danych osobowych; jeżeli cele i sposoby takiego przetwarzania są określone w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, to również w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego może zostać wyznaczony administrator lub mogą zostać określone konkretne kryteria jego wyznaczania. Wskazać należy także, że ustawą z 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (Dz. U. z 2019 r. poz. 730), która weszła w życie 4 maja 2019 r., został dodany art. 74a k.p.a., który stanowi, że przepis art. 73 §1 nie narusza prawa osoby, której dane dotyczą, do skorzystania z uprawnień wynikających z art. 15 RODO. Realizując obowiązek informacyjny, wynikający ze wskazanych przepisów RODO, organ pisemnie poinformował Skarżącego m.in. w jaki sposób może zostać zrealizowany obowiązek określony w art. 15 ust. 3 RODO oraz Skarżący otrzymał żądane dane w sposób wskazany w piśmie z dnia 6 listopada 2024 r. poprzez wskazanie treści danych, jak też organ dochował określony przepisami termin miesiąca (art. 12 ust. 3 RODO). Dlatego też, wbrew zarzutom skargi, organ nie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącego, gdyż przedmiotowy wniosek był rozpatrywany w trybie przepisów rozporządzenia RODO, nie zaś w trybie u.d.i.p. Organ nie stosował ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym nie był obligowany do podjęcia aktywności wobec wniosku Skarżącego wynikającej z przepisów u.d.i.p. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.