IV SAB/Wr 159/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. na bezczynność Burmistrza Miasta P. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 października 2015 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r. H. B. (zwany dalej stroną lub skarżącym) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ze skargą na bezczynność i rażące naruszenie prawa przez Burmistrza Miasta P. przy rozpoznania wniosku z dnia 13 października 2015 r., którym skarżący wystąpił o wszczęcie przez właściwą komisję postępowania dyscyplinarnego w stosunku do Burmistrza z uwagi na sposób załatwienia żądania zawartego w piśmie z dnia 24 września 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 24 września 2015 r., w którym wystąpił on o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w odniesieniu do organów gminy, pracowników samorządowych oraz współpracowników Burmistrza. Mając powyższe na uwadze skarżony organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na szeroko pojmowane akty i czynności organów administracji publicznej, a także na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez te podmioty. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę, że przedmiot żądania strony skarżącej obejmuje oczekiwanie załatwienia przez organ jej podania z dnia 13 października 2015 r., w którym zwróciła się o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do Burmistrza. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zarzucana organowi bezczynność dotyczy postępowania skargowego uregulowanego w przepisach rozdziału 2, działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej k.p.a.). W stosunku do tak sformułowanej skargi brak jest po stronie sądu administracyjnego legitymacji do jej rozpoznania. Żaden przepis ustawy procesowej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości kontroli przez wojewódzki sąd administracyjny postępowania dotyczącego rozpoznania skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a., zarówno w odniesieniu do czynności podejmowanych przez właściwy organ jak i ewentualnej jego bezczynności lub przewlekłości. Sąd administracyjny ocenia bowiem zasadność zastosowania określonych przepisów prawa oraz dokonuje ich interpretacji wyłącznie w związku z rozpoznawaniem skarg wnoszonych na skonkretyzowane akty lub bezczynność organów administracji, mieszczące się w wskazanym katalogu określonym w przepisie art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości sądu administracyjnego, co obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.