IV SAB/Wr 160/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 160/19 w ten sposób, że w punkcie II tenoru wyroku (wers 18 od góry) w miejsce słów "stwierdza, że w sprawie wystąpiła bezczynność, która miała charakter rażącego naruszenia prawa" wpisać słowa "stwierdza, że w sprawie wystąpiła bezczynność, która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa". Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325., dalej jako p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl § 2 tego przepisu sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). W pkt II wyroku z dnia 5 lutego 2020 r. omyłkowo zapisano, że w sprawie wystąpiła bezczynność, która miała charakter rażącego naruszenia prawa. Tymczasem treść sporządzonego uzasadnienia wyroku w tym zakresie nie pozostawia wątpliwości, że w ocenie Sądu organ dopuścił się bezczynności, która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Wskazaną omyłkę uznać należy zatem uznać za oczywistą i ewidentną. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.